บทที่ 767

“ไวน์ถ้วยนี้อร่อยมาก!” แดร์ริลกล่าวชมเชยในขณะที่เขาดื่มไวน์จนหมดถ้วย

“เธอ…” ฟอร์ดถูกยั่วยวนและเริ่มหมดความอดทน “ขอชิมหน่อย...”

“ไม่ได้ท่านอาจารย์ฟอร์ด” จีเวลกอดขวดไวน์และก้าวถอยหลัง “ท่านอาจารย์ฟอร์ด คุณทานอาหารของฉันฟรีทุกวันแล้วทำไมคุณถึงยังน่าไม่อายที่มาขอดื่มไวน์ของฉันฟรีอีกด้วยเนี่ย?”

“เธอ… เธอ…” ฟอร์ดเริ่มจะหมดความอดทน เขาเหงื่อตก เขาไม่ได้ดื่มไวน์มาเป็นเวลาสิบปีแล้ว สิบปี สิบปีเต็ม!

วีรบุรุษคนไหนที่ไม่ชื่นชอบไวน์บ้าง? ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาต้องการดื่มไวน์มากและมันคงจะคุ้มค่าที่จะได้จิบและตายอยู่ที่นั่น

ฮึ่ย!

“ก็ได้ ก็ได้ ฉันจะสอน ฉันจะสอนวิชาทั้งหมดให้กับชายหนุ่มผู้นี้! เอามาให้ฉันจิบก่อนเดี๋ยวนี้เลย” ฟอร์ดทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาสูดหายใจเข้าในขณะที่เขาจับเคราของเขา “ฉันจะสอนวิชากระบี่สวรรค์ทั้งหมดให้กับเขา ตกลงไหม?”

"เยี่ยม!" จีเวลปรบมือด้วยความดีใจ “ท่านอาจารย์ฟอร์ด คำพูดของคุณนั้นเหมือนดั่งทอง ท่านอาจารย์ฟอร์ดมาดื่มไวน์กันเถอะ”

ฟอร์ดกระโจนไปข้างหน้าและหยิบถ้วยไวน์มาจากจีเวลก่อนที่เขาจะดื่มมันทั้งสองถ้วยในทันที

จีเวลเก็บลูกเชอร์รี่มาได้เป็นจำนวนมากและทำไวน์ได้มากมายในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ฟอร์ดดื่มไปไม่กี่ถ้วยแต่ก็ยังไม่เพียงพอสำหรับเขา จีเวลหยุดเขาในขณะที่เขากำลังจะดื่มอีกครั้ง

“ท่านอาจารย์ฟอร์ด คุณจะต้องสอนวิชากระบี่ให้กับท่านอาจารย์ของฉันก่อนแล้วค่อยดื่มต่อหลังจากนั้น” จีเวลยิ้ม

“เธอนี่มันจริง ๆ เลย!” ฟอร์ดขุ่นเคืองแต่เขาก็ไม่สามารถตำหนิเธอได้ เขาถอนหายใจและมองไปที่แดร์ริล “นายโชคดีมากที่มีสาวใช้ที่ดีเช่นนี้ เอาล่ะ ฉันจะส่งต่อทักษะกระบี่สวรรค์ทั้งหมดให้กับนาย เพราะว่านายมีความสามารถที่ค่อนข้างมาก โชคดีของนายที่ฉันไม่มีลูกศิษย์”

ก่อนหน้านี้ฟอร์ดอารมณ์เสียเพราะเขาไม่เคยคิดว่าหลังจากการต่อสู้มาทั้งชีวิต แต่เขากลับถูกเด็กผู้หญิงหลอก

แท้จริงแล้วฟอร์ดคิดว่า 'ชายหนุ่มผู้นี้เป็นเมล็ดพันธุ์ในการบ่มเพาะที่ดีอย่างแท้จริง ถ้าฉันส่งต่อวิชากระบี่สวรรค์ให้แก่เขา ฉันก็จะมีคนที่สืบทอดมันในที่สุด'

จีเวลมองไปที่แดร์ริลและพูดเบา ๆ ว่า “ท่านอาจารย์ คุณกำลังรออะไรอยู่? คำนับอาจารย์ของคุณเร็วเข้า”

"แน่นอน แน่นอน" ในที่สุดแดร์ริลก็ฟื้นคืนสติและคุกเข่าลงอย่างรวดเร็วเพื่อแสดงความเคารพต่อฟอร์ด “ลูกศิษย์แดร์ริลขอแสดงความเคารพต่อท่านอาจารย์ฟอร์ด”