บทที่11 ของปลอม

หลังจากฉันพูดจบ น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไป “เสี่ยวซี เธออย่ามาลามปาม เธอรู้มั้ยว่าลุงเขยของหานซินเป็นใคร เขาเป็นถึงเจ้าของของโรงแรมเฉินกวาง มีเธอ ฉันก็จะได้เลื่อนขั้นไปเรื่อยๆ แล้วอีกอย่างที่ฉันยอมคบกับเธอกับเพราะเรื่องนี้ เธอไม่เข้าใจหรอ ขอแค่เธอรอฉันสองปี..”

“ใส่หัวไปไกลๆ ฉันไม่ต้องการ”

ไม่รอให้เขาได้พูดอะไร ฉันก็วางสายทิ้ง

หลังจากอาบน้ำเสร็จออกมา ฉันไม่รอให้ผมแห่ง ฉันก็หิ้วถุงดำขึ้นไปบนดาดฟ้า

หลังจากจุดไปได้ ฉันก็โยนทุกอย่างลงไปในถัง จัดการเผาทุกอย่าง

และไฟก็ลุกอย่างรวดเร็ว มือที่ยกถึงไว้ทุกคนจับเอาไว้ ฉันหันหลังไปมอง

“จินหาน คุณมาได้ยังไง”

เขามองดูรอบๆ

“คุณว่าไงนะ

เทศกาลเขาจะซื้อกระเป๋าให้ฉัน ส่วนใหญ่เป็นรุ่นลิมิเตด

และตอนนี้ เขากลับบอกว่ามันเป็นของปลอม

แล้วไปหยิบกระเป๋าใบอื่นๆ ที่เหลือออกมา “แล้วพวกนี้ล่ะ

แล้วพูดแซวฉัน “ตื่นเต้นขนาดนี้

“คุณไม่จำเป็นต้องรู้ รีบบอกมา ว่าใช่รึเปล่า”

“เป็นงานก๊อปเกรดเอ ไม่มีใบไหนเป็นของจริง”

หลังจากเขาพูดจบ แววตาเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย

คนที่มั่นใจในตัวเองมากอย่างฉัน

ฉันรู้แค่ว่า ตอนนี้เวลานี้ ฟางเส้นสุดท้ายที่ฉันมีต่อส้งหมิงเฉิงก็ขาดเรียบร้อย ตอนนี้เหลือเพียงความโกรธ

Bình Luận ()

0/255