ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว นิยาย บท 101

โรลส์รอยซ์จอดที่ประตูชุมชนความสุขและซูหว่านนอนอยู่ที่เบาะหลัง แต่ยังไม่ตื่น

คนขับรถถามกู้จิ่งเซินว่า "ประธานกู้ จะปลุกคุณซูไหม?"

กู้จิ่งเซินหันมามองซูหว่านที่หลับสนิท ค่อนข้างยอมไม่ไหวจะปลุกเธอ

"คุณกลับไปก่อน ส่งรถให้ผมครับ"

คนขับรถได้ยินจึงทิ้งกุญแจรถไว้กู้จิ่งเซินและผลักประตูลงจากรถเอง

กู้จิ่งเซินไม่รู้ว่าซูหว่านอาศัยอยู่ในอาคารไหนและห้องไหน และไม่รู้ว่าเธอจะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่

ลังเลอยู่หลายนาทีก็สตาร์ตรถและพาเธอไปที่วิลล่าส่วนตัว

วิลล่าหลังนี้เป็นทรัพย์สินของเขา เดิมทีเขามาที่เมืองเอจะอาศัยอยู่ที่นี่

แต่คุณหนูหนิงต้องให้ซูหว่านการจัดโรงแรมให้พวกเขา เขาก็ไม่เคยมาที่วิลล่า

หลังจากเขาจอดรถแล้ว เขาก็อุ้มซูหว่านเข้าไปในวิลล่า

"คุณกู้ คุณกลับมาแล้วเหรอ?"

พี่สะใภ้หลี่ที่เฝ้าอยู่ในวิลล่า เห็นกู้จิ่งเซินมาถึงก็รีบไปต้อนรับ

กู้จิ่งเซินพยักหัวและสั่งพี่สะใภ้หลี่ว่า "ไปเตรียมชุดนอนที่สะอาดชุดหนึ่งครับ"

พี่สะใภ้หลี่มองเด็กหญิงในอ้อมกอดของเขาแล้วไม่กล้าถามมาก ตอบไปว่า'ค่ะ'ก็ถอยออกไปหาชุดนอน

กู้จิ่งเซินวางซูหว่านบนเตียงห้องนอนรองและมองใบหน้าที่เงียบสงบและสวยงามของเธอ ความรู้สึกหวาดระแวงนั้นจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เขาเงยมือขึ้นนวดผมของเธอ สีหน้าที่เผยให้เห็นใต้ตาเป็นความอ่อนโยนที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้สังเกตเห็น

เขานั่งอยู่ข้างเตียงและดูซูหว่านสักพัก นี่จึงให้พี่สะใภ้หลี่เข้ามาเปลี่ยนชุดนอนให้เธอ

ตัวเขาเองก็ไปห้องน้ำ หลังจากล้างหน้าล้างตาแล้ว ก็กลับไปห้องนอนรองดูซูหว่านอีก

พอเห็นเธอพลิกตัวและเปลี่ยนท่านอน ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เมื่อเธอหลับไป ก็เหมือนตายแล้วอย่างเงียบ ๆ

กู้จิ่งเซินก็เป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอตอนหลับ นี่ถึงไม่วางใจ

ตอนนี้เห็นเธอปลอดภัย เขาก็ปิดประตูเบา ๆ และหันไปที่ห้องนอนใหญ่

เมื่อซูหว่านตื่น ก็เป็นวันใหม่แล้ว

กู้จิ่งเซินเดินเข้ามา สายตาที่อ่อนโยนวางอยู่บนร่างกายของซูหว่าน

"อืม"

ซูหว่านรู้สึกไม่สบายใจ หลังจากพยักหน้าลงแล้ว ก็มองขึ้นไปที่เขา

"นี่คือที่ไหนล่ะ?"

"นี่เป็นวิลล่าส่วนตัวของผมในเมืองเอครับ"

กลายเป็นวิลล่าของกู้จิ่งเซิน...

ซูหว่านคิดอะไรบางอย่างและมองเขาอีกครั้ง

"แล้วก่อนหน้านี้คุณไม่ปฏิเสธโรงแรมที่กลุ่มบริษัทหนิงจัดไว้ทําไม"

"คุณหนิงต้องขอให้คุณจัดโรงแรมให้ผม ถ้าผมปฏิเสธ เธอน่าจะโทษคุณที่ไม่ต้อนรับผมให้ดีใช่ไหม"

คําพูดนี้กลับทําให้ซูหว่านไม่สามารถซักถามต่อไปได้

เมื่อเธอเงียบ กู้จิ่งเซินก็อธิบายอีกประโยคหนึ่งว่า "หลังจากที่ผมส่งคุณกลับบ้านเมื่อวานนี้ คุณก็ยังไม่ตื่น ผมก็ไม่รู้ว่าคุณอาศัยอยู่ตึกไหน เลยต้องส่งคุณก่อน"