ซูหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถ้าออกจากห้องรับรองแล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะเจอจี้ซือหาน ก็ส่ายหัวอีกครั้ง
กู้จิ่งเซินทําอะไรไม่ถูกเล็กน้อย มองเธอแวบหนึ่ง
"ผมจะไปหาอะไรให้คุณกินนะ"
พูดจบ ไม่ว่าซูหว่านจะห้ามไว้ เขาก็ลุกขึ้นตรงและจากไป
ตัวตนของกู้จิ่งเซินนั้นแตกต่างกัน การต้อนรับของกลุ่มบริษัทจี้ก็เป็นมาตรฐานที่สูงเช่นกัน
ร้านอาหารที่เขาไปเป็นร้านอาหารที่จี้ซือหานอยู่
เมื่อมองอาหารที่ละลานตา กู้จิ่งเซินก็ไม่รู้ว่าจะหยิบอะไร
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาซูหว่าน "คุณชอบกินอะไรนะ"
ซูหว่านบอกว่าไม่อยากกินอะไรเลย แต่กู้จิ่งเซินแนะนําว่า "ต้องกินนิดหน่อย ตอนบ่ายคุณต้องดูแลผมด้วยครับ"
เธอได้แต่พูดว่า“อาหารที่ย่อยง่ายก็พอแล้วค่ะ”
กู้จิ่งเซินถามเบา ๆ ว่า "แล้วเนื้อปลา ผัก โยเกิร์ตก็เอามาให้คุณบ้างมั้ง แล้วอาหารหลักล่ะ?"
"ไม่ต้อง แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ"
"โอเค รอผมนะ"
กู้จิ่งเซินเห็นเธอเป็นเด็กดีขนาดนั้น ยิ้มแล้ววางสาย เลยอยากไปรับอาหาร แต่เสียงเย็น ๆดังมาจากข้างหลัง
"ประธานกู้ทํางานหนักมากนะ มาเข้าร่วมการประมูล ต้องดูแลแฟนด้วยครับ"
กู้จิ่งเซินมองย้อนกลับไปก็เห็นจี้ซือหานอยู่ข้าง ๆ
รูปร่างสูงใหญ่และตั้งตรงของเขา แม้ว่าจะเทียบได้กับตัวเอง แต่เขาก็มีความรู้สึกกดขี่เสมอ
มันเป็นความรู้สึกกดขี่ที่สูสีกัน แต่แข็งแกร่งกว่าเขา ทําให้คนไม่สบายใจ
กู้จิ่งเซินมองเขาแล้วพูดเบา ๆ ว่า "ประธานจี้จะหัวเราะแล้ว ผมจะพาแฟนมาเข้าร่วมการประมูลได้อย่างไร?"
จี้ซือหานเลือกคิ้วลงเล็กน้อย "คุณซูไม่ใช่แฟนของคุณ มันคืออะไร"
กู้จิ่งเซินไม่ค่อยชอบน้ำเสียงที่สูงส่งของเขา แต่ก็ยังอดทนตอบมา "ผมไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอ แค่..."
"แค่อะไร?"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว