ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว นิยาย บท 91

ซูหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถ้าออกจากห้องรับรองแล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะเจอจี้ซือหาน ก็ส่ายหัวอีกครั้ง

กู้จิ่งเซินทําอะไรไม่ถูกเล็กน้อย มองเธอแวบหนึ่ง

"ผมจะไปหาอะไรให้คุณกินนะ"

พูดจบ ไม่ว่าซูหว่านจะห้ามไว้ เขาก็ลุกขึ้นตรงและจากไป

ตัวตนของกู้จิ่งเซินนั้นแตกต่างกัน การต้อนรับของกลุ่มบริษัทจี้ก็เป็นมาตรฐานที่สูงเช่นกัน

ร้านอาหารที่เขาไปเป็นร้านอาหารที่จี้ซือหานอยู่

เมื่อมองอาหารที่ละลานตา กู้จิ่งเซินก็ไม่รู้ว่าจะหยิบอะไร

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาซูหว่าน "คุณชอบกินอะไรนะ"

ซูหว่านบอกว่าไม่อยากกินอะไรเลย แต่กู้จิ่งเซินแนะนําว่า "ต้องกินนิดหน่อย ตอนบ่ายคุณต้องดูแลผมด้วยครับ"

เธอได้แต่พูดว่า“อาหารที่ย่อยง่ายก็พอแล้วค่ะ”

กู้จิ่งเซินถามเบา ๆ ว่า "แล้วเนื้อปลา ผัก โยเกิร์ตก็เอามาให้คุณบ้างมั้ง แล้วอาหารหลักล่ะ?"

"ไม่ต้อง แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ"

"โอเค รอผมนะ"

กู้จิ่งเซินเห็นเธอเป็นเด็กดีขนาดนั้น ยิ้มแล้ววางสาย เลยอยากไปรับอาหาร แต่เสียงเย็น ๆดังมาจากข้างหลัง

"ประธานกู้ทํางานหนักมากนะ มาเข้าร่วมการประมูล ต้องดูแลแฟนด้วยครับ"

กู้จิ่งเซินมองย้อนกลับไปก็เห็นจี้ซือหานอยู่ข้าง ๆ

รูปร่างสูงใหญ่และตั้งตรงของเขา แม้ว่าจะเทียบได้กับตัวเอง แต่เขาก็มีความรู้สึกกดขี่เสมอ

มันเป็นความรู้สึกกดขี่ที่สูสีกัน แต่แข็งแกร่งกว่าเขา ทําให้คนไม่สบายใจ

กู้จิ่งเซินมองเขาแล้วพูดเบา ๆ ว่า "ประธานจี้จะหัวเราะแล้ว ผมจะพาแฟนมาเข้าร่วมการประมูลได้อย่างไร?"

จี้ซือหานเลือกคิ้วลงเล็กน้อย "คุณซูไม่ใช่แฟนของคุณ มันคืออะไร"

กู้จิ่งเซินไม่ค่อยชอบน้ำเสียงที่สูงส่งของเขา แต่ก็ยังอดทนตอบมา "ผมไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอ แค่..."

"แค่อะไร?"

กู้จิ่งเซินถามความสงสัยในใจออกมา

จี้ซือหานไม่ได้ตอบ สีหน้าค่อนข้างหยิ่งผยอง

กู้จิ่งเซินรู้ว่าตัวเองถามถูกแล้ว แต่ "กลัวประธานจี้เข้าใจผิดแล้ว ผมกับคุณซูรู้จักกันมาหลายปีแล้ว เธอเป็นคนแบบไหน ผมรู้ดีที่สุดว่าเธอไม่สามารถโกหกผมได้นะครับ"

ประโยคหลังน้ำเสียงซ้ำเติมลงไปไม่น้อย เหมือนพูดให้เขาฟังเอง

เมื่อก่อนเมื่อเธอคุกเข่าอยู่หน้าบ้านของตระกูลกู้และขอร้องให้ตัวเองออกมาพบ เขารู้สึกว่าเธอรําคาญเกินไป

ต่อมาพบข้อมูลบางอย่าง ทําให้เขารู้สึกว่าเธอเจ้าเล่ห์มาก เขาก็ไม่สนใจเธออีกเลย

แต่เข้ากันได้ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ทําให้เขารู้สึกว่าซูหว่านไม่ใช่คนแบบนั้น

ประโยคนี้ของกู้จิ่งเซินทําให้ใบหน้าที่เย็นชาของจี้ซือหานแสดงความโกรธเล็กน้อย

"พวกคุณ รู้จักกันหลายปีเหรอ？"

กู้จิ่งเซินไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเขา พูดเบา ๆ ว่า "น่าจะบอกว่าใช่ รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กครับ"

เพียงแต่ว่าเขาความจำเสื่อม จำอดีตที่พวกเขาเคยเป็นไม่ได้ ไม่งั้นเขาจะไม่เป็นปริศนา ไม่รู้อะไรเลย