ซูหว่านรู้สึกอึดอัดมาก ไม่สบายใจมาก น้อยใจเต็มไปด้วยท้อง แต่ไม่รู้จะพูดออกมาอย่างไร
จี้ซือหานเห็นว่าเธอเงียบมาตลอด ความโกรธในสายตาของเขาค่อย ๆ กลายเป็นความผิดหวัง
ผู้หญิงคนนี้มีความสามารถจริง ๆ คาดไม่ถึงว่าเขาจะวางตัวลงและมาหาเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
เมื่อคิดถึงสิ่งที่เคยทําในช่วงเวลานี้ ไร้สาระและโง่จริง ๆ
เขาเหมือนตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน คลายซูหว่าน
ดวงตาที่แฝงไปด้วยความผิดหวังก็กลายเป็นความเย็นชาและห่างเหินทันที
"จากนี้ไป ผมจะไม่มาหาคุณอีก"
เขาทิ้งประโยคนี้ไว้ หันหลังแล้วก็จากไป
ซูหว่านตกตะลึงอยู่ที่เดิม เห็นเงาหลังนั้นจากไปอย่างรวดเร็ว ในใจก็ว่างเปล่า
สัญชาตญาณบอกเธอว่า เขาจะไม่กลับมาอีกเมื่อประตูบานนั้นเปิดออก
ก็ไม่รู้ว่าความกล้ามาจากไหน ทันใดนั้นเธอก็รีบวิ่งขึ้นไปและหยุดเขา
เธออธิบายที่พูดไม่ปะติดปะต่อกันว่า "ใช่ ขอโทษ ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโกหกคุณ ฉันกับซ่งซือเยว่ ไม่ใช่ แต่เป็นกู้จิ่งเซิน ระหว่างฉันกับเขา เรา..."
"ไม่เกี่ยวกับผม"
จี้ซือหานขัดจังหวะเธอด้วยเสียงเย็นชา "ผมมาหาคุณ ไม่มีอะไรมากไปกว่าการถูกหลอก ตอนนี้ผมรู้เหตุผลแล้ว มันไม่สําคัญแล้ว"
คำพูดของเขาเหมือนอ่างน้ำเย็นที่เทลงบนร่างกายของซูหว่านและปล่อยให้เธอเย็นลง
คําพูดเหล่านั้นที่อยากพูดกับเขาให้หมดในหนึ่งลมหายใจก็อุดคอและไม่สามารถพูดออกมาได้อีก
เธอพยักหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ค่ะ งั้น งั้นประธานจี้เดินช้า ๆนะ"
เธอพูดจบ น้ำตาก็ไหลออกมาจากเบ้าตา เธอหันไปอย่างรวดเร็วไม่ให้เขาเห็น
เสียงเปิดประตูปิดประตูดังมาจากข้างหลัง ไม่ได้หยุดอีกแม้แต่วินาที ผู้ชายก็ออกจากห้องรับรองอย่างเด็ดขาด
ซูหว่านมองไปที่ประตูที่ปิดสนิทบานนั้น หัวใจดูเหมือนจะถูกเจาะเป็นรู ความเจ็บปวดที่ว่างเปล่า
แม้แต่ร่างกายก็อ่อนตัวลง เธอทนไม่ไหว จับกําแพงและนอนลงบนโซฟาอีกครั้ง

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว