บทที่ 698

แองเจลีนพูดไม่ออก “...”

เธอเอนตัวลงบนไหล่ของโจซี่และสะอื้นไห้

โจซี่หันไปหาเซ็ตตี้และร็อบบี้แล้วตำหนิอย่างรุนแรง “พวกหนูทั้งสองคนคิดว่าพวกหนูกำลังพูดอะไรอยู่ เจ้าเด็กอันธพาลตัวน้อย? เธอเป็น—ของพวกหนู”

“โจเซฟิน อาเรส” เป็นเสียงเรียกขู่ดังมาจากด้านหลัง

รถโรลส์-รอยซ์สีดำสุดคลาสสิกหยุดอยู่ข้าง ๆ โจเซฟินและแองเจลีน

แองเจลีนรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงในอกขึ้นมาทันทีจากการได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ เมื่อหันไป เธอจ้องเขม็งไปที่ชายที่ดูสง่างามนั่งอยู่ที่ฝั่งผู้โดยสาร ซึ่งมีเหงื่อเย็นเฉียบไหลผ่านออกมาจากช่องว่างระหว่างคิ้วของเขา

“เจย์บี้…” น้ำตาคลอของแองเจลีน พร้อมน้ำเสียงของเธอบีบคั้นหัวใจ

เจย์เงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาเย็นชาและไม่แยแส

สตอร์มลงมาจากที่นั่งฝั่งคนขับและรีบเดินเข้าไปฝั่งผู้โดยสาร เมื่อวางทางลาดลงไว้เรียบร้อย เจย์ก็ค่อย ๆ เลื่อนตัวลงนั่งบนรถเข็นเตรียมออกจากรถอย่างช้า ๆ

โดยไม่สนใจแองเจลีน เขาติดตั้งทางลัดเพื่อเข้าผ่านด้านหน้าประตูแกะสลัก โดยใช้ระบบจำใบหน้าของเขาไว้และประตูก็เปิดออก

เจย์เข้ามาในบ้าน

หลังจากที่เขาทำตัวไม่สนใจ แองเจลีนก็ยืนนิ่งอย่างว่างเปล่า เธอควรจากไปหรือควรตามเขาไปดีนะ?

โจเซฟินตัดสินใจแทนเธอและเธอก็ถูกผลักเข้าไปหยุดที่ประตูก่อนที่เธอจะรู้ตัว

เมื่อเห็นว่าประตูกำลังจะปิด เจนสันก็วิ่งไปยังช่องทางเข้าเพื่อหยุดประตู

เมื่อเป็นเช่นนั้น โจเซฟินและแองเจลีนก็ได้เข้าไปในสวนคฤหาสน์ด้วยเช่นกัน

โจเซฟินผลักแองเจลีนที่ยังอยู่ในภาวะตกตะลึงอยู่และกระซิบว่า “เข้าไปข้างในสิ พี่แองเจลีน ฉันจะดูเด็ก ๆ สามคนให้เธอเองและจะทำให้แน่ใจว่าพวกเขาจะไม่เข้าไปรบกวนเธออย่างแน่นอน เข้าไปถามและพูดทุกสิ่งที่เธออยากรู้ อย่าให้มีอะไรให้ต้องเสียใจภายหลังอีก”