ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 170

องค์รัชทายาทจะหาเรื่องนาง?

ระยะนี้องค์รัชทายาทเอาแต่เพ่งเล็งจวนอ๋องเฉินตลอดทุกฝีก้าว ยังทำให้นางตกหน้าผาที่ภูเขากว่างหนิงเกือบไม่ได้กลับมา

นางยังไม่ได้เอาเรื่ององค์รัชทายาทเลย องค์รัชทายาทกลับจะมาหาเรื่องนาง

น่าตลก

“เข้าใจแล้ว” ฉู่เชียนหลีลูบหัวที่นุ่มลื่นของเจ้าดำน้อย ตบที่หัวของมันเบา ๆ เหมือนกับว่ามันเข้าใจคำพูดของฉู่เชียนหลี เงยปลายจมูกไปถูกับฝ่ามือของนางอย่างออดอ้อน เดินตามนางไป

คนหนึ่งหมาป่าหนึ่ง

ดำหนึ่งขาวหนึ่ง

หนึ่งร่างเพรียวบางน่ารัก หนึ่งร่างสูงใหญ่ทรงพลัง เมื่อนำรูปร่างที่ต่างกันสุดขั้วของทั้งสองประเภทมาวางไว้ในฉากเดียวกัน คิดไม่ถึงว่าจะสร้างความกลมกลืนที่แตกต่าง

หลิงเชียนอี้กัดนิ้วด้วยความหวาดกลัว เดินตามด้านหลังไปทีละก้าวสั้น ๆ อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

หมาป่าที่ดุร้ายตัวนี้ มีชื่อเสียงเลื่องลือในเมืองหลวง เหตุใดพอมาอยู่ที่ข้างกายของฉู่เชียนหลีก็ว่านอนสอนง่ายราวกับสุนัขตัวหนึ่ง?

น่าประหลาดยิ่ง!

น่าประหลาดมากจริง ๆ!

คนจำนวนไม่น้อยจ้องมองภาพของหญิงสาวกับหมาป่า ตกใจจนถอยหลังกรูดไปหลายก้าว เกือบจะโยนของที่อยู่ในมือออกไป

“พระชายา!”

“หมาป่า...สวรรค์...”

“เหตุใดในจวนถึงมีหมาป่า หมาป่ายังไม่ทำร้ายพระชายาอีก! นี่...นี่มัน...”

แต่ละคนหวาดกลัว ตกตะลึง ประหลาด...

เรือนหานเฟิง

ทันทีที่เฟิงเย่เสวียนคุยกับหานเฟิงเสร็จ หานเฟิงเดินออกมา ก็เผชิญหน้ากับหญิงสาวที่เดินเข้ามา ประสานมือทำความเคารพ

“พระ...ไอ้หยา!”

ทันทีที่เห็นหมาป่าสีดำที่อยู่ด้านหลังของหญิงสาว ตกใจจนสะดุ้งโหยง

“เด็กดี” ฉู่เชียนหลียกมือขึ้น ลูบที่หัวของหมาป่า “ไปเล่นทางด้านนั้น อีกเดี๋ยวข้าจะมาจัดการเรื่องเจ้า”

“แฮ่...”

หมาป่าสีดำที่สูงเท่าสะเอวของคนโอนอ่อนราวกับลูกหมา เอาหัวไถตรงเอวของหญิงสาว กระโดดไปที่ด้านบนหินของภูเขาปลอมอย่างว่าง่าย หมอบลงอาบแดดอย่างเกียจคร้าน

หานเฟิง “?!”

ตาสุนัขของข้า?

ไม่ได้มองผิด?