ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา นิยาย บท 60

ก่อนที่ฉ่ายอวิ๋นจะได้ถามออกมา ป้าหวังก็ได้พูดด้วยความร้อนใจออกมาเสียก่อนว่า“โรคอะไร?”

แค่ป่วยเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว!

ในที่สุดชื่อเสียงของลูกสาวก็สามารถรักษาเอาไว้ได้ เพียงแต่ว่าท้องที่โตนี้จะทำอย่างไรดี

ซูหวั่นสวมเสื้อผ้าให้ฉ่ายอวิ๋น แล้วบอกให้ป้าหวังนำกระดาษและปากกามาให้ นางเขียนใบสั่งยาที่โต๊ะ แล้วก็หามุมเพื่อไปหยิบขวดยาออกมาจากพื้นที่จินตนาการ

ยาเม็ดสีขาวสิบกว่าเม็ดถูกเทออกมา

“ป้าหวังคะ มีพยาธิอยู่ในท้องของพี่ฉ่ายอวิ๋น ป้าไปซื้อยาตามใบสั่งยานี้นะคะ ซื้อในปริมาณครึ่งเดือนก็พอ กินวันละครั้ง ทุกครั้งที่กินจะต้องบดเม็ดยาให้ละเอียดและกินเข้าไปด้วย แบบนี้ก็โอเคแล้วค่ะ”

“พยาธิ? พยาธิอะไร!” ป้าหวังกรีดร้องเสียงแปลกๆออกมา

เพราะนางเคยแต่ได้ยินว่าในท้องสามารถมีเด็กได้ แต่ไม่เคยได้ยินว่าจะมีพยาธิเลย นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินแบบนี้

โดยที่นางคิดสงสัยในคำพูดของซูหวั่นเสียด้วยซ้ำ

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ซูหวั่นก็เป็นเพียงแค่เด็กสาวตัวเล็กๆ และไม่เคยตรวจรักษาใครมาก่อน หากครั้งนี้ไม่เป็นเพราะนางร้อนใจเกินไป ก็คงไม่ไปตามซูหวั่นมาดูอาการของฉ่ายอวิ๋นหรอกนะ

ซึ่งฉ่ายอวิ๋นก็กลัวเช่นกัน นางลูบท้องที่ใหญ่ขึ้นมา และสั่นสะท้านไปทั้งตัว

ซูหวั่นส่งใบสั่งยาให้กับป้าหวัง โดยที่ใบหน้าจริงจังเอาเสียมากๆ“ป้าหวังคะ หากป้าเชื่อข้า ก็ไปซื้อยาให้พี่ฉ่ายอวิ๋นตามที่ข้าเขียน ตอนที่กินครั้งแรก พี่ฉ่ายอวิ๋นจะถ่ายเป็นเลือด และก็มีสิ่งแปลกปลอมสีดำออกมา และนั่นก็คือพยาธิที่ตายแล้วนั่นเองค่ะ”

เมื่อได้ยินแบบนี้ คนทั้งหมดก็แทบจะอาเจียน

โดยเฉพาะฉ่ายอวิ๋น นางนอนอยู่บนเตียงและอาเจียนจนกรดไหลย้อนออกมา

ป้าหวังรับใบสั่งยามาด้วยความเชื่อครึ่งไม่เชื่อครั้ง นางคิดครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงให้ซูหวั่นอยู่ดูแลฉ่ายอวิ๋นที่นี่ โดยที่นางขับรถเทียมวัวเข้าเมืองไปซื้อยากลางดึกเดี๋ยวนั้นเลย

ร้านขายยาได้ปิดทำการหมดแล้ว

นางจึงรอจนร้านขายยาเปิดและกลับมาในตอนเช้า โดยที่นางยังถามท่านหมอว่ายานี้มีพิษหรือเปล่า ท่านหมอบอกว่าไม่มีพิษ นางถึงได้ซื้อยาและขับรถเทียมวัวกลับมา

“ท่านแม่ เป็นอย่างที่อาหวั่นพูดจริงๆ พยาธิพวกนั้นน่ากลัวมาก มันสีดำไปหมด แล้วยังมีเลือดด้วยนะคะ” ฉ่ายอวิ๋นพยายามกลั้นอาเจียนเอาไว้ และก่อนที่ป้าหวังจะได้ถามอะไรต่อ

น่าก็กุมท้องที่รู้สึกเจ็บไปเป็นระยะๆเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง

ป้าหวังเดินไปที่ห้องน้ำด้วยความกระวนกระวายใจ และมองไปที่ห้องน้ำเป็นระยะๆ ซูหวั่นไม่ได้นอนมาทั้งคืน เลยรู้สึกง่วงขึ้นมานิดหน่อย และหาวและบอกลากับป้าหวัง

“ป้าหวังคะ ให้พี่ฉ่ายอวิ๋นกินยาตามนี้ก็ได้แล้วนะคะ ช่วงนี้อย่าเพิ่งกินพวกเนื้อสัตว์ กินผักเยอะๆ หากมีอะไรก็มาเรียกข้าที่บ้านได้ทุกเวลานะคะ!”

“ได้ๆ อาหวั่น ป้าต้องขอบใจเจ้ามากเลยนะ!” ป้าหวังปาดน้ำตา และเดินมาส่งซูหวั่นและนางหลี่ที่ประตูหน้าบ้าน “ข้าไม่ไปส่งพวกเจ้าแล้วนะ ข้ายังต้องดูแลฉ่ายอวิ๋นเสียก่อน”

“ไม่ต้องส่งแล้วล่ะ ทางแค่นี้เอง ข้ากับอาหวั่นรู้จักทางดี” ใต้ตาของนางหลี่ก็ดำคล้ำเป็นวงกว้าง และให้ป้าหวังหยุดฝีเท้าลงแค่นั้น

จากนั้นแม่ลูกทั้งสองก็เดินไปตามถนน

นางหลี่จ้องมองไปที่แผ่นหลังของซูหวั่น แล้วถามกระอึกกระอักออกมา เห็นได้ชัดว่ามีอะไรที่ซ่อนอยู่“อาหวั่น พยาธิที่อยู่ในท้องของฉ่ายอวิ๋นเป็นแบบไหนกันแน่ พวกเราก็มีด้วยหรือเปล่า?”