ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา นิยาย บท 67

ซูลิ่วหลางอายุยังน้อย เมื่อได้ยินการเรียกซื้อและกลิ่นที่หอมแบบนี้

น้ำลายก็ไหลออกมาทันที

โดยที่ขาก็ไม่ค่อยจะขยับสักเท่าไหร่ โดยที่ซูหวั่นก็ได้กลิ่นหอมของขนมหมื่นลี้ด้วยเช่นกัน นางจึงมองไปที่ซูลิ่วหลาง“อยากกินหรือเปล่า?”

“ท่านพี่ ข้าไม่อยากกินหรอก ข้าไม่หิว!” บ้านไม่มีเงิน เขาต้องประหยัด และไม่อยากจะสร้างปัญหาให้พี่สาวด้วย

ซูลิ่วหลางลับตา และยืนอยู่ข้างๆขาของซูหวั่น

ซูหวั่นไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี นางจึงหยิบเงินห้าสตางค์ออกมาและยื่นส่งให้ซูลิ่วหลาง พร้อมพูดว่า“ลิ่วหลาง เงินอัดเหล่านี้เป็นของเจ้าทั้งหมด เจ้าอยากกินอะไรก็ไปซื้อเถอะ ข้าจะรออยู่ตรงนี้นะ”

ซูลิ่วหลางมองดูเงินห้าสตางค์และไม่ยอมรับ

“ลิ่วหลาง พี่ก็อยากกินเหมือนกัน เจ้าไปช่วยไปซื้อมาให้พี่หน่อยจะได้มั้ย?”

ท่านพี่อยากกิน?

ในฐานะของลูกผู้ชาย เขาจะต้องซื้อมาให้พี่สาวให้ได้!

จู่ๆดวงตาของซูลิ่วหลางก็เป็นประกาย เขารับเงินห้าสตางค์แล้วเดินไปที่ร้านค้าข้างทาง จากนั้นก็ยื่นเงินห้าสตางค์ไปให้คนขายด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ“ข้าซื้อขนมสามชิ้น”

คนขายเงยหน้ามามองการแต่งตัวของซูลิ่วหลาง และมองมาที่ซูหวั่นอีกครั้ง

ไม่มีการดูถูกในสายตาของเขา

จากนั้นก็ห่อขนมให้อย่างกระตือรือร้น“ขนมสามชิ้นนี้หกสตางค์ แต่ลุงจะลดให้หนึ่งสตางค์นะ ต่อไปเจ้ามาซื้อขนมลุงบ่อยๆก็แล้วกัน”

ซูลิ่วหลางรับขนมมาและทำอะไรไม่ถูกอยู่เล็กน้อย เขาขาดประสบการณ์ที่จะสื่อสารกับคนอื่นๆ และก็ยิ่งไม่รู้ว่าจะต้องสื่อสารกับคนแปลกหน้าอย่างไรด้วย

ที่บ้าน แม่เฒ่าเซี่ยงและคนพวกนั้นมักจะมองมาที่เขาด้วยสายตาที่รังเกียจ ทุบตีและต่อว่าเขาอยู่เสมอๆ ส่วนคนข้างนอกก็มองเขาอย่างดูแคลนด้วยเช่นกัน

เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ไม่อยากจะออกไปเล่นข้างนอกเสียแล้ว

เขามักจะคลุกตัวอยู่กับพี่สาวเท่านั้น และหากโก่วต้านไม่มาหาเขาทุกวัน เขาก็คงไม่พูดกับโก่วต้านด้วยซ้ำไป!

ซูหวั่นถือสิ่งของ และโบกมือกวักซูลิ่วหลาง“ลิ่วหลาง เจ้าลืมแล้วหรือว่า ข้าเคยพูดอะไรกับเจ้า?”

“เฮ้ มันก็คือขนมหมื่นลี้ชิ้นเดียวไม่ใช่หรอกรึ ลิ่วหลาง อย่าตระหนี่ให้มันมากนัก อู่หลางก็เป็นท่านพี่ของเจ้าเช่นกัน เจ้าเป็นน้องจะยอมให้เขาบ้างจะเป็นอะไรไป ใช่ไหมล่ะ?”

นางหวางคล้องตะกร้าเอาไว้บนมือ

โดยที่ตะกร้าไม้ไผ่ยังมีผ้าสีน้ำเงินดำคลุมเอาไว้ โดยที่มุมของผ้าได้เผยลักษณะของไข่ไก่ออกมา

ซูหวั่นมองแค่แวบเดียวก็รู้ได้ว่า นางหวางจะต้องถูกแม่เฒ่าเซี่ยงใช้ให้มาขายไข่ที่ในเมืองอย่างแน่นอน ตะกร้าใบใหญ่ ไข่หนึ่งใบหนึ่งสตางค์ คาดว่าน่าจะมีร้อยกว่าสตางค์อยู่

“ท่านแม่ ขนมหมื่นลี้อร่อยจังเลย ข้าอยากจะกินอีก!” แค่นิดเดียวแบบนี้ ซูอู่หลางเขมือบเข้าไปก็หมดแล้ว ไม่ได้ลิ้มลองถึงรสชาติเสียด้วยซ้ำ

เขาเลียปาก และมองไปที่ร้านค้าที่อยู่ไกลออกไป

นางหวางบิดเอว และยื่นมือมาหยิกใบหูของซูอู่หลาง“เจ้านี้มันช่างตายอดตายอยากเสียจริงๆ ไม่เหลือให้แม่เจ้าเลยสักคำ เจ้าอยากจะกินก็ไปหาพี่สามของเจ้านู้น ข้าไม่มีเงินอัดซื้อให้เจ้าหรอก!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซูอู่หลางก็มองไปยังซูหวั่นอย่างตาปริบๆ

ซูหวั่นหัวเราะเยาะ“น้าสาม หากท่านน้าไม่เอาขนมหมื่นลี้มาคืนข้า งั้นเราก็ไปหาเจ้าหน้าที่กัน ยังไงเสียคนตามท้องถนนก็เห็นว่าอู่หลางแย่งของของลิ่วหลางไปอยู่แล้ว”