ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา นิยาย บท 79

ยิ่งไปกว่านั้น ซูหวั่นไม่ได้ใช้พื้นที่แผงอะไรของนางเลย โดยนางแค่อยู่ตรงมุมๆเท่านั้นเอง

ต่างก็มาจากครอบครัวที่ยากจน พอจะช่วยกันได้ก็ช่วยกันไป

ที่นางสามารถขายผักหมดในวันนี้ก็เพราะซูหวั่น โดยที่เหลือแต่ผักที่ใบแก่นิดหน่อย โดยนางคิดว่าจะเอากลับไปให้ไก่กิน

ป้าปฏิเสธที่จะรับเนื้อตุ๋นครึ่งชาม แต่ซูหวั่นกลับยัดไปให้นาง“ท่านป้าคะ ท่านรับไว้เถอะนะ! พรุ่งนี้ข้ายังต้องมาอีก ชามเดี๋ยวค่อยคืนข้าก็ได้”

“ได้ๆ” ป้าไม่สามารถปฏิเสธได้ และก็กลัวว่าเนื้อตุ๋นจะหกลงบนพื้น จึงทำได้เพียงรับมาเท่านั้น

ไม่ถึงครึ่งวัน เนื้อตุ๋นก็ขายหมด

ก่อนที่ซูหวั่นจะเริ่มคำนวณรายได้ นางก็หยิบกระปุกและตลับขึ้นมาจากด้านล่างของแผง ตลับแต่ละอันดูน่ารักและละเอียดอ่อนเป็นอย่างมาก

นางพยักหน้าให้กับซูลิ่วหลาง

ซูลิ่วหลางตะโกนสุดเสียง“สูตรลับดูแลผิวจากรุ่นบรรพบุรุษ กำจัดรอยแผลเป็นและสิว แค่สิบห้านาทีก็รู้ผล รีบมาซื้อเร็วเข้า มาก่อนได้ก่อน สามารถลองก่อนได้นะครับ!”

ในตลาดมักจะมีผู้หญิงเสียส่วนใหญ่

และผู้หญิงก็รักความงามยิ่งกว่า เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าบรรดาแม่บ้านเล็กแม่บ้านใหญ่ก็รีบเดินมาทางนี้ทันที

โดยที่คนอื่นๆ ยังคงประหลาดใจ

เมื่อกี้นี้เพิ่งจะขายเนื้อตุ๋นไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับมาขายครีมอีกล่ะ ทำไมมันเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้ คงไม่ใช่พวกหลอกลวงหรอกนะ!

เมื่อเผชิญกับความสงสัย ซูหวั่นก็ยังคงสงบและไม่ได้ร้อนรนอะไร เพราะการขายเนื้อตุ๋นพร้อมกับครีมแบบนั้นมันจะยุ่งเกินไป นางมีเพียงลิ่วหลางคอยช่วยเท่านั้น หากทำไม่ดีอาจจะล่มก็ได้ ดังนั้นจึงแยกกันขายแบบนี้ดีกว่า

มีแม่บ้านสาวคนหนึ่งยืนอยู่แถวหน้าสุด นางถูกเสียงของซูลิ่วหลางดึงดูดให้เข้ามาโดยตรง

แม่บ้านสาวคลุมผ้าโปร่งที่หน้า ชี้ไปที่ครีมแล้วพูดว่า“มันได้ผลจริงๆเหรอ?”

ซูหวั่นคลายเกลียวกระปุกเล็กๆ ครีมข้างในเป็นสีเขียวมรกต โดยที่ตอนนี้ได้แข็งไปบ้างแล้ว ซึ่งดูดีกว่าครีมที่เพิ่งทำเมื่อคืนนี้มาก

“ท่านน้าช่วงนี้น่าจะกินอะไรเข้าไปและร้อนในนะคะ ก็เลยเป็นสิวขึ้นมาแบบนี้?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ แม่บ้านสาวก็หน้าแดงด้วยความเขินอาย โชคดีที่นางสวมผ้าคลุมหน้า ไม่เช่นนั้นคนอื่นก็คงจะเห็นเอาได้แล้ว

นางพยักหน้าอย่างเขินอาย“ช่วงนี้กินเผ็ดมากไปหน่อย ก็เลยร้อนในรุนแรงน่ะ ข้าเป็นสิวมาครึ่งเดือนแล้วก็ยังไม่หาย ครีมของเจ้ารักษาได้หรือเปล่า?”

แม่บ้านสาวไม่เคยทำงานหนักใดๆ และผิวของนางก็ดีกว่าของนางหลี่เป็นอย่างมาก แต่ทว่าสิวใหญ่ๆ บนใบหน้าของนางก็ทำให้ความงามของนางพัง ไม่น่าแปลกใจเลยที่นางจะสวมผ้าคลุมหน้าเพื่อปกปิดความน่าอายเหล่านี้เอาไว้

โดยที่แม่บ้านสาวก็รู้สึกอับอายด้วยเช่นกัน

สามีของนางไม่ชอบมองนางมากนักในช่วงหลังๆ มานี้ ซึ่งโดยปกติแล้วนางและสามีมักจะตัวติดกันมาโดยตลอด และก็เป็นเพราะสิวเหล่านี้ทั้งนั้น

และการร่วมหลับนอนด้วยกันนั้นก็ไม่ค่อยดีแต่อย่างใด!

แต่นางก็ไม่สามารถควบคุมปากเอาไว้ได้จริงๆ และท่านหมอพวกนั้นก็รักษาไม่ดีด้วย เมื่อครู่นางเตรียมที่จะมาซื้อกับข้าวนิดหน่อย แต่เมื่อได้ยินการร้องเรียกของซูลิ่วหลาง นางก็เดินเบียดเสียดมาที่นี่ในทันทีโดย

และในตอนนี้ นางแค่หวังว่าครีมของซูหวั่นจะได้ผลขึ้นมาจริงๆ

หลังจากนั้นอีกสิบห้านาที ซูหวั่นก็ขอให้แม่บ้านสาวล้างหน้า โดยที่ล้างครีมจนสะอาดด้วย แล้วก็ให้นางหันไปให้ทุกคนมอง

“ว้าว!”

บางคนอ้าปากข้าง เบิกตามองแล้วถามว่า “เป็นไปได้ยังไง ครีมของนังหนูซูได้ผลขนาดนี้เลยเหรอ สิวบนใบหน้าของแม่บ้านสาวคนนี้เล็กลงมาก และก็ไม่แดงแล้วด้วย!”

“ครีมของนังหนูซูช่างวิเศษจริงๆ!”