ใครๆต่างก็พูดว่าลูกสาวนั้นไร้ประโยชน์ แต่นางกลับคิดว่า ลูกสาวนั้นเอาใจใส่มากที่สุด เพียงแต่ว่าซูหวั่นได้อยู่กับแม่ที่ไม่เอาไหนอย่างนาง เลยต้องลำบากอยู่แบบนี้
นางถูกบังคับให้รับเงินอัด และก็กอดสองพี่น้องร้องไห้อยู่สักพัก โดยที่ซูเหลียนเฉิงนอนอยู่บนเตียงอิฐไฟและไม่พูดอะไรสักคำ
แต่ดวงตาของเขากลับแดงระเรื่อขึ้นมาเช่นกัน
ซูหวั่นเช็ดน้ำตาให้นางหลี่ หัวเราะทั้งน้ำตาแล้วพูดว่า“ท่านแม่คะ ท่านไม่อย่าร้องไห้เลยนะ ร้องมาไปสุขภาพจะไม่ดีเอา ท่านแม่เก็บเงินอัดนี้เอาไว้เถอะนะ ข้าให้เงินหนึ่งพันสตางค์ ที่เหลือก็เป็นเงินก้อนนะคะ”
นางหลี่เก็บเงินอัดลงในกระเป๋าด้วยใบหน้าแดงก่ำ และรู้สึกหนักๆ
โดยที่ด้านในเต็มไปด้วยความรักในครอบครัวนั่นเอง
มีเงินเหลืออยู่สี่สิบหกตำลึง และซูหวั่นก็ใส่ลงไปในพื้นที่จินตนาการ เมื่อรวมกับเงินที่ชายชุดดำให้มานั้น รวมแล้วก็เป็นหกสิบตำลึงพอดี
โดยที่ร้านค้าในเมืองรวมค่าธรรมเนียมทั้งหมดก็แปดสิบตำลึง
เพื่อป้องกันเอาไว้เสียก่อน นางจะต้องเตรียมเงินจำนวนหนึ่งร้อยตำลึงถึงจะพอ!
ทั้งสี่กินข้าวกันอย่างลวกๆ ซูหวั่นเตรียมที่จะไปล้างไส้หมูและหัวหมู ในขณะที่นางกำลังจะถือถังน้ำไปหาบน้ำนั้น ก็พบว่านางหลี่ได้หาบน้ำมาเติมเอาไว้เต็มโอ่งแล้ว
นางหลี่ไม่สามารถอยู่ว่างๆได้ นางยืนอยู่ประตูห้องครัวแล้วยิ้มให้กับซูหวั่น“อาหวั่น แม่หาบน้ำได้ เจ้าอย่าเป็นห่วงเลย ตอนที่แม่ท้องเจ้าอะไรก็ทำเสียทั้งนั้น”
ซูหวั่นหมดคำพูด ได้แต่เข้าไปตรวจชีพจรให้กับนางหลี่
ชีพจรเป็นปกติ
“ท่านแม่ ตอนนี้ท่านแม่ยังไม่ครบสามเดือนดีเลย สถานการณ์ยังไม่มั่นคง เพื่อพวกเรา ท่านแม่จะต้องทำงานให้น้อยลง ต่อไปหากข้าหาบน้ำไม่ทัน ท่านแม่ของให้คนข้างๆช่วย หรือไม่ข้าก็จะให้เงินอัดเป็นค่าตอบแทนไป”
เมื่อพูดมาถึงตอนนี้ ซูหวั่นก็ยังไม่วางใจ และคิดที่จะขอให้ป้าฟางมาทำงานพวกนี้
ยังไงเสียนอกจากงานในไร่นาแล้ว ป้าฟางก็ไม่ได้มีงานอะไรอย่างอื่น
สิ่งที่ดีเราจะไม่หยิบยื่นให้คนนอก ป้าฟางเป็นคนดีคนหนึ่ง และนางก็เคยช่วยชีวิตโกว่ต้านเอาไว้อีกด้วย ให้เงินค่าแรงสักหน่อย ป้าฟางก็คงจะไม่ปฏิเสธหรอกนะ
ทันทีที่เห็นซูหวั่น นางก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว หากไม่ใช่นังเด็กบ้าคนนี้ นางก็ไม่ต้องถูกทุบตีแบบนั้นหรอกนะ!
โชคดีที่นางฟื้นตัวอย่างรวดเร็วและสามารถเดินได้แล้ว
“ทำไมยังมีเลือดอยู่ล่ะ จับสัตว์ป่าดีๆ ได้อีกแล้วเหรอ อาหวั่นของเจ้าเก่งจริงๆ แต่ไม่ว่านางจะเก่งแค่ไหน ทำไมไม่ลองเอาไปให้ห้องชั้นบนบ้างล่ะ?”
นางหวางเดินกะโผลกกะเผลกตามนางและพูดว่า“พี่สะใภ้รอง พี่กับพี่รองลืมท่านพ่อท่านแม่ไปแล้วงั้นรึ แยกบ้านไปแล้วก็คงไม่เหมือนเดิม แอบกินคนเดียวแบบนี้ได้!”
เสียงของนางค่อนข้างดัง และผู้คนมากมายก็มารวมตัวกันเพื่อมองซูหวั่น
ซูหวั่นชะงักฝีเท้า และมองไปที่นางหวาง ข่าวลือแบบนี้อาจจะทำให้คนตายได้นะ
นางหวางคงอยากจะใช้น้ำลายพ่นบ้านของพวกนางให้ตายไปเลยน่ะสิ
“น้าสาม เมื่อคืนวานทำไมท่านน้าถึงได้ทะเลาะกับท่านย่าได้ล่ะคะ หรือว่าท่านน้าแอบเอาไข่ไก่ไปส่งให้ที่บ้านของตัวเอง ทั้งๆที่ท่านย่าให้ไข่ไก่ที่ดีกับท่านน้า ทำไมพออยู่ในมือของท่านน้ามันถึงเหม็นไปได้แล้วล่ะ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา