ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา นิยาย บท 89

เมื่อได้ยินแบบนั้น ซูฝูก็ตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก

นางรีบส่ายหน้าทันที ดึงมือของซูหรงแล้วพูดว่า“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ อาหวั่นพูดเพ้อเจ้อ ท่านปู่ ท่านปู่กำลังถืออะไรอยู่คะ อร่อยหรือเปล่า?”

ซูหรงมองไปที่มือของซูฝู

โดยที่รู้สึกเพียงว่ามือของตัวเองกำลังจะถูกซูฝูบีบจนหักเสียแล้ว ทุกครั้งที่ซูฝูตื่นตระหนกก็จะบีบมือของนาง จนมือของนางถูกบีบจนแดงไปหมดแล้ว!

“ท่านพี่ รีบปล่อยมือข้าเถอะ เจ็บจะตายแล้ว”

จากนั้นซูฝูถึงได้ปล่อยมือออก และขอโทษอย่างเคอะเขิน

พ่อเฒ่าซูรู้สึกว่าพี่น้องคู่นี้ดูแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้ถามเรื่องของเด็กผู้หญิงมากนัก และทำเพียงยื่นชามไส้หมูของซูหวั่นให้

“ซูหวั่นเพิ่งจะเอามาส่ง เจ้าจะลองกินมั้ยล่ะ?”

เมื่อเห็นว่าเป็นไส้หมู ซูฝูก็ส่ายหน้าทันที นางไม่กินของพวกนี้หรอกนะ แค่เห็นก็อยากจะอ้วกแล้ว

นางยังคิดว่าเป็นเนื้อไก่เสียอีก

ซุปไก่ที่ส่งมาครั้งที่แล้ว นางกินเสียเป็นส่วนใหญ่ รสชาติไม่เลวเลย นางยังคิดอยากกินอยู่เลย

“ท่านปู่ ท่านปู่ทานเถอะค่ะ ข้าไม่กินแล้ว ข้ากลับห้องก่อนล่ะ ท่านแม่มีเรื่องจะคุยกับข้า”

พ่อเฒ่าซูพึมพำอยู่ด้านหลัง“มีแต่คนแม่เรียก มีอะไรน่าเรียกกันนักหนา?”

และเขาก็กินไส้หมูต่อไป

ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง และเขามองดูลำไส้หมูครั้งแล้วครั้งเล่า โดยที่รู้สึกเหลือเชื่ออยู่เสมอๆ

……

ซูหวั่นกลับไปที่ห้องแล้ว

นางหลี่กำลังรอนางอยู่ที่ประตูห้อง นางบอกสิ่งที่แม่เฒ่าเซี่ยงพูดอีกหนึ่งรอบ และนางหลี่ก็ลูบใบหน้าของนาง

สองแม่ลูกสบตากัน และไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น

ซูเหลียนเฉิงนั่งอยู่บนเตียงอิฐไฟ และมองไปยังเงาที่ทอดยาวเพราะกระทบกับแสงจันทร์ผ่านหน้าต่าง

ในใจซับซ้อนและยากที่จะบรรยาย

เขาอยากจะให้ขาหายไวๆเสียเหลือเกิน แบบนี้เขาก็จะสามารถช่วยสองแม่ลูกได้ โดยไม่ใช่คอยสร้างปัญหาอยู่แบบนี้

ซูลิ่วหลางคลานเข้าไปหาซูลิ่วหลาง และนอนที่ท้องของเขา

แล้วก็พูดอย่างระมัดระวังว่า“ท่านพ่อ ท่านพ่ออย่างกังวลไปเลยนะ ไม่เป็นไรหรอก ท่านพี่บอกแล้วว่าขาของท่านพ่ออีกสักพักก็หายและกลับมาเดินได้แล้ว จะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอนค่ะ”

ซูเหลียนเฉิงมองดูลูกชายของตัวเอง

ดวงตาของเขาอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความรัก แม้ว่าลิ่วหลางจะหัวช้า แต่เขาก็เชื่อฟังและเป็นเด็กดี

แบบนี้ก็พอแล้ว

เขาลูบใบหนูของลิ่วหลาง แล้วพูดว่า“อืม พ่อไม่เสียใจหรอกนะ”

นางหลี่และซูหวั่นพูดคุยกันสักพัก จากนั้นก็กลับไปที่เตียงอิฐไฟ ถลึงตาใส่ซูเหลียนเฉิงอย่างไม่เป็นมิตรแล้วพูดว่า“หนุ่มน้อยทั้งหลาย ตาแดงอะไรกัน รีบเข้านอนซะ อย่ารบกวนการพักผ่อนของอาหวั่น”

พรุ่งนี้อาหวั่นยังต้องไปตลาดเช้าอีก

พ่อไม่สงสาร แต่แม่สงสารนี่นา

ตื่นเช้าแบบนั้นต้องนอนไม่พออย่างแน่นอน คิดแล้วนางหลี่ก็รู้สึกสงสาร แล้วก็อยากจะตามไปเช่นกัน

เมื่อเห็นว่านางหลี่ไม่ได้ตำหนิตัวเขา ซูเหลียนเฉิงก็น้ำเสียงดีขึ้นเป็นอย่างมาก และก็รู้ว่านางหายโกรธไปไม่น้อยแล้ว

แล้วก็ยิ้มๆ

เขาเอื้อมมือออกไปจับมือนาง สัมผัสไปโดนความหยาบกร้าน และก็รู้สึกสงสารแต่ก็อุ่นใจอยู่บ้าง

“เซียงหรู ขอโทษ ต่อไปข้าจะใส่ใจความรู้สึกของเจ้าทั้งสองมากกว่านี้ เจ้าก็ขึ้นมานอนพักผ่อนเถอะนะ”

นางหลี่ติดตามเขามาหลายปีแล้ว แน่นอนนางรู้ดีว่า ซูเหลียนเฉิงเป็นคนแบบไหน

กตัญญูและซื่อสัตย์

แถมยังไม่คิดแค้นใครด้วย ต่อให้แม่เฒ่าเซี่ยงจะทำอย่างไรกับครอบครัวของพวกเขา เขาก็ยังดูแลทั้งสองคนอยู่ดี

ไม่ใช่ว่าสิ่งนี้ไม่ดี แต่การที่เป็นคนซื่อๆเกินไปจะเสียเปรียบใครเขาเอาได้ แต่ก็เพราะด้วยเหตุนี้ นางถึงรักผู้ชายคนนี้ และพ่อและแม่ถึงยอมให้นางแต่งเข้ามา

นางหลี่ดึงมือกลับ ชำเลืองซูลิ่วหลางที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดอย่างโกรธๆขึ้นมาว่า“ลูกยังอยู่นะ พี่ทำแบบนี้มันเหมือนกับอะไร รีบปล่อยเถอะ”

ซูเหลียนเฉิงจับมือของนางหลี่เอาไว้แน่น

โดยไม่ให้นางดึงออก แต่กลับพูดว่า“ลิ่วหลางอยู่ที่นี่ก็ไม่ปล่อย เจ้าเป็นคนที่ข้าเลือกแล้วในชีวิตนี้”

ก็ใช่นะ

เขายังขับเกวียนไม่เป็น ดังนั้นจึงพูดอย่างงุ่มง่ามขึ้นมาว่า“ท่านพี่สอนข้าขับเกวียนหน่อยสิ ต่อไปพี่จะได้นอนพักสักครู่ไง”

“ไม่ต้องหรอก เจ้างีบสักพักเถอะ ต่อไปเมื่อเจ้าหายดีข้าค่อยสอนเจ้าก็แล้วกัน” ซูหวั่นดึงซูลิ่วหลาง และให้เขานอนที่ตักของนาง

และสองพี่น้องก็ฮัมเพลงเบาๆ

ค่อนข้างจะอิสระเลยทีเดียว

ตอนนี้ซูลิ่วหลางยังไม่หายจากอาการป่วย จึงเป็นเรื่องยากสำหรับเขาในการเรียนรู้สิ่งต่างๆ นางไม่ได้คิดที่จะสอนเขามากนัก เพราะมันจะเป็นการทำลายเซลล์สมองเสียเปล่าๆ

ซูลิ่วหลางลืมตาขึ้น และม่านตาสีดำของเขาก็เต็มไปด้วยเงาของซูหวั่น“ท่านพี่ พี่ร้องเพลงเพราะมากเลยนะ เพราะกว่าท่านแม่เสียอีก!”

“เด็กน้อยเจ้าพูดประจบเป็นแล้วหรือนี่?”

“ข้าพูดจริงๆนะ!” ซูลิ่วหลางพองแก้ม และพึมพำอย่างขุ่นเคืองกลับมา“แม้ว่าท่านแม่จะร้องเพลงเพราะ แต่ไม่ได้มีทำนองแบบท่านพี่เลยนะ”

ซูหวั่นบีบปลายจมูกของซูลิ่วหลาง

แล้วนางก็ร้องเพลงต่อไป ไม่นานก็ถึงตัวเมือง และเหล่าบรรดาพ่อค้าแม้ขายก็ได้มาเปิดแผงขายของกันแล้ว

และพวกเขาก็มาเร็วกว่าทั้งสองคนมาก

สิบห้านาทีต่อมา ป้าคนเมื่อวานก็มาถึง และเปิดแผงใกล้ๆซูหวั่นแล้ว นางยื่นชามใบนั้นมา แล้วพูดว่า“นังหนูซู ขอบใจสำหรับเนื้อตุ๋นเมื่อวานนะ คนคนนั้นที่บ้านชอบมากเลยล่ะ”

ซูหวั่นหยิบชามดินเผาที่สะอาดมาวางข้างๆ แล้วพูดว่า“ท่านป้า ท่านชอบก็ดีแล้ว ยังกลัวว่าพวกท่านไม่ชอบทานอยู่เลย”

“เป็นไปได้ยังไง!”

ป้าวางเรียงผัก ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

กับข้าวนั้นแพงขนาดนั้น แล้วจะไม่ชอบได้อย่างไรล่ะ

แถมยังมีรสชาติของเนื้อหมูและยังหอมเตะจมูกอีกต่างหาก คนคนนั้นที่บ้านยังอยากจะกินอีกด้วยซ้ำ!

“โอ้ นังหนูซู!” ลูกค้าเมื่อวานมาถึงแล้ว พอเห็นซูหวั่นก็วิ่งไปด้วยความประหลาดใจ“เจ้ามาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ ข้ายังกลัวว่าจะมาเช้าเกินไปและเจ้ายังไม่มาอยู่เลย”

นางเป็นป้าลูกค้าคนสุดท้ายของเมื่อวานคนนั้น

นางถือกะละมังเล็กๆไว้ในมือ ยื่นมาให้ซูหวั่นแล้วพูดว่า“วันนี้ข้าซื้อห้าสิบสตางค์ บ้านข้ามีงานเลี้ยง ซื้อเยอะหน่อยน่ะ!”