แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 364

องค์หญิงใหญ่พูดโน้มน้าว “เมิ่งเฉียวม่อควรได้รับการให้ความสำคัญ ตอนนี้เป็นเพียงองครักษ์อารักขาประตูคนหนึ่ง เป็นการใช้คนไม่เหมาะกับความรู้ความสามารถ”

เซียวอวี้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง

จากนั้น เขาพูดขึ้นมา

“หากเพียงให้นางก่อตั้งกองกำลังหญิง ก็ถือเป็นการสิ้นเปลืองความสามารถของนาง”

องค์หญิงใหญ่ถามว่า

“ฉะนั้นฝ่าบาทหมายความว่า ควรให้ตำแหน่งอะไรแก่นาง?”

……

จวนองครักษ์อารักขาประตู

มีพระราชโองการ เฉียวม่อได้รับแต่งตั้งมอบหมายหน้าที่สำคัญ

นางดีใจอย่างยิ่ง

ฝ่าบาทแต่งตั้งให้นางเป็นแม่ทัพกรมปกป้องเมือง!

นางยังคิดว่า จะต้องเป็นองครักษ์อารักขาประตูครบหนึ่งปี ค่อยสามารถเลื่อนตำแหน่ง

ตอนนี้ นางถือว่าทุกข์สิ้นสุด สุขบังเกิดแล้วหรือ?

“แม่ทัพเมิ่ง รับพระราชโองการ!”

เฉียวม่อรีบรับพระราชโองการมาด้วยมือทั้งคู่ ตาคิ้วยิ้มแย้มยินดี

วันนั้น องค์หญิงใหญ่นำของขวัญมาแสดงความยินดีด้วยตนเอง

“ข้าแค่พูดเสนอฝ่าบาท ให้เจ้าก่อตั้งกองกำลังหญิง ไม่คิดว่าฝ่าบาทจะมีความคิดอื่น ยกตำแหน่งแม่ทัพกรมปกป้องเมืองให้เจ้าโดยตรง”

“เห็นทีฝ่าบาทค่อนข้างเห็นความสำคัญของเจ้า การที่ให้เจ้าเป็นองครักษ์อารักขาประตู เพียงเพื่อฝึกฝนนิสัยของเจ้า

“ต่อไปฮองเฮาคิดอยากทำร้ายเจ้าอีก ก็ต้องไตร่ตรองเสียก่อน”

เฉียวม่อทำความเคารพองค์หญิงใหญ่อย่างเคารพนับถือ

“กระหม่อมขอบพระทัยองค์หญิง!”

แม่ทัพปกป้องเมืองนี้ ตำแหน่งสูงกว่าแม่ทัพน้อย ยังไม่ต้องไปทำศึกสู้รบ

แต่ยังไงนางก็ยังทำใจปล่อยวางค่ายเป่ยต้าไม่ได้

นางเขียนจดหมาย จะนำข่าวดีนี้บอกอาจารย์กับอาจารย์หญิง

ให้พวกเขารู้ว่า นางเก่งกว่าศิษย์พี่

องค์หญิงใหญ่เตือนนาง

“อย่าลืมว่า เจ้ายังต้องเข้าวังไปขอบพระคุณ”

เฉียวม่อเข้าวังไปเข้าเฝ้า กลับได้รับแจ้งว่า ฝ่าบาทอยู่ที่สนามม้าหลวง ให้นางรอก่อน

สนามม้าหลวง

รุ่ยอ๋องวิ่งเป็นเพื่อนฮ่องเต้แล้วหลายรอบ ล่าสัตว์มาได้บ้าง

เขาสังเกตได้อย่างชัดเจนว่า ฝ่าบาทอารมณ์ไม่ดี

เรื่องที่จิ้งเฟยร่วมบรรทม เขาก็ได้ยินมาแล้ว เขาจึงไม่เข้าใจ มีสาวงามอยู่ในอ้อมอก ฝ่าบาทยังมีอะไรไม่พอใจ

ฮู...

ลูกศรถูกยิงออกไป กลับเบี้ยวอย่างไม่คาดคิด

เดิมกระต่ายที่ไม่มีทางรอด กระโดดหนีไปได้อย่างไร้เงา

เซียวอวี้วางธนู มองดูพื้นหญ้านั้นด้วยสายตามืดมน

……

ตำหนักวั่นโซ่ว

ไทฮองไทเฮายินดีกับการที่จิ้งเฟยได้ร่วมบรรทม

นางถามจิ้งเฟย

“ฝ่าบาทให้เจ้าดื่มยาหยุดการตั้งครรภ์ไหม?”

จิ้งเฟยส่ายหน้าอย่างเอียงอาย

ส่วนทางด้านฮองเฮา เงียบสงบ นอกจากนางสนมเจียกับนางสนมเจียง เหล่านางสนมอื่นนั้นมาเที่ยวหาน้อยครั้งมาก

ทุกคนในวังพิจารณาประเมินการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ ล้วนค่อย ๆ หันไปหาจิ้งเฟย

พวกนางล้วนคาดเดา ตามจำนวนครั้งที่จิ้งเฟยได้รับความโปรดปราน ไม่ช้าก็จะต้องมีข่าวดีแล้ว

ซุนหมัวมัวร้อนใจกระทืบเท้า รบเร้าพระนางของตนเอง

“ฮองเฮา ท่านควรที่จะกระตือรือร้นหน่อย ไปขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท จิ้งเฟยคนนั้นวิ่งไปห้องทรงพระอักษรทุกวัน!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดด้วยสายตาเยือกเย็นชา “วันนี้ ตระกูลเฟิ่งส่งขนมหวานมาให้หรือไม่”

ซุนหมัวมัวพึมพำอยู่ในใจ

เวลาไหนกันแล้ว ยังคิดถึงเรื่องกินขนมหวาน

เวลานี้ ตระกูลเฟิ่ง

ในห้องหนังสือ นายท่านเฟิ่งตะคอกเค้นถามอู๋ไป๋

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่! ฮองเฮาให้เจ้าจัดการเรื่องพวกนี้ทำไม อะไรคือให้พวกเราปฏิเสธว่าไม่รู้เรื่องที่นางแต่งงานแทน นางอยากทำอะไร! นางอยู่ไม่สงบอีกแล้วใช่ไหม!”

อู๋ไป๋ยกมือประสาน

“กระหม่อมเพียงแค่ทำตามที่แม่ทัพน้อยสั่ง”

นายท่านเฟิ่งโกรธจัด “สารเลว! แม่ทัพน้อยอะไร! ตอนนี้ไม่มีแม่ทัพน้อยแล้ว นางคือฮองเฮา! ล้วนเป็นเพราะพวกเจ้า ยั่วยุจิตใจนาง ทำให้วันทั้งวัน นางคิดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง!”

อู๋ไป๋พูดเตือนยังค่อนข้างเคร่งขรึม

“ใต้เท้าเฟิ่ง สิ่งที่แม่ทัพน้อยจะทำ ไม่มีใครสามารถห้ามได้ หากท่านอยากมีชีวิตรอด อยากปกป้องตระกูลเฟิ่ง ก็ให้เชื่อฟังแม่ทัพน้อย”

“เพ้ย! ทำไมข้าต้องเชื่อฟังนาง!” ทันใดนั้น นายท่านเฟิ่งคิดอะไรขึ้นมาได้

เขาคว้าจับคอเสื้อของอู๋ไป๋ พูดด้วยน้ำเสียงต่ำ

“นาง...นางคิดอยากเปิดเผยความจริง นางไม่พอใจเมิ่งเฉียวม่อ คิดอยากแย่งชิงตำแหน่งแม่ทัพน้อยเมิ่งกลับคืน ใช่หรือไม่?”

เวรกรรม!

ลูกสาวเนรคุณคนนี้ นางทำให้เขาแทบเป็นบ้า!