แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 369

ผมของเฟิ่งจิ่วเหยียนยังไม่แห้งสนิท มัดปักด้วยปิ่นปักผมอย่างง่าย

ลมเย็นพัดมากระทบหน้า ชายกระโปรงของนางพลิ้วไหว

ซุนหมัวมัวรีบไล่ตามนาง พูดเกลี้ยกล่อมอยู่อย่างปากเปียกปากแฉะ

“ฮองเฮา อย่างน้อยท่านก็อธิบายให้ฝ่าบาทฟังบ้างสิเพคะ?

“จะให้ฝ่าบาทเข้าใจท่านผิดเช่นนี้หรือ?”

สายตาเฟิ่งจิ่วเหยียนมองไกลออกไปอย่างห่างเหิน

“ไม่เป็นไร”

เดิมก็เป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนาง

ภายในห้องโถงด้านข้าง

หมอหลวงกำลังตรวจชีพจรให้กับจิ้งเฟย

จักรพรรดิยืนเอามือไพล่หลังอยู่ริมหน้าต่าง แววตามองไกลออกไป

จิ้งเฟยมองดูเงาหลังของชายหนุ่มด้วยแววตาซับซ้อน

หลังจากฮองเฮาไปแล้ว ฝ่าบาทก็ยืนอยู่ตรงนั้นตลอด ไม่รู้ว่ากำลังดูอะไรอยู่

หมอหลวงตรวจเสร็จ ก็กราบทูลรายงานฝ่าบาท

“ฝ่าบาท พระนางได้รับความเย็น ทำให้ร่างกายอ่อนแอ กระหม่อมจัดยาขับความเย็นให้ทานก็พอ แต่จะโดนความหนาวไม่ได้อีก ไม่อย่างนั้นอาการป่วยจะยิ่งรุนแรง”

“อืม” เซียวอวี้หันไปมองจิ้งเฟย

ทั้งที่ตกน้ำเหมือนกัน นางอ่อนแออยู่ในสภาพเช่นนี้ ฮองเฮากลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ยังไงก็เป็นคนฝึกวรยุทธ

คิดว่าฮองเฮาคงไม่เป็นอะไรมาก

หลังจากหมอหลวงกราบทูลออกไปแล้ว จิ้งเฟยพยายามฝืนลุกขึ้นมานั่ง

“ฝ่าบาท ฮองเฮา...”

เดิมนางอยากพูดความจริง แต่ก็คำนึงถึงชิวหง

ทั้งสองคนหากพูดไม่ตรงกัน ชิวหงก็จะตกเป็นผู้ต้องสงสัยที่พูดโกหก

ดังนั้น นางจึงพูดเปลี่ยนเรื่อง

“ถนนริมสระน้ำลื่น ถึงแม้ว่าฮองเฮาเป็นคนผลักหม่อมฉันจริง คิดว่านางก็คงไม่ได้ตั้งใจ”

เซียวอวี้เลี่ยงที่จะไม่พูดถึงเรื่องนี้

ดวงตาสีดำเข้มของเขาเฉียบคม “เจ้าพักผ่อนให้ดีก็พอ”

จิ้งเฟยเม้นริมฝีปาก

“เพคะ”

หลังจากฝ่าบาทไปแล้ว ชิวหงไม่เข้าใจ

“พระนาง ทำไมท่านจะต้องช่วยพูดให้กับฮองเฮา? ความจริงมีเหล่าองค์หญิงใหญ่เป็นพยาน ท่านก็เพียงแค่คล้อยตาม...”

จิ้งเฟยเงยหน้าขึ้นมามองดูนาง แววตาไม่อ่อนโยนเหมือนอย่างที่ผ่านมา แฝงไปด้วยความคมกริบ

“เจ้าคิดว่า ฝ่าบาทนั้นหลอกลวงได้ง่าย ๆ หรือ?

“หากฝ่าบาทเชื่อคำพูดขององค์หญิงใหญ่จริง ๆ ก็คงสั่งการลงโทษฮองเฮาตั้งแต่แรกแล้ว

“ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หากข้ายืนยันว่าเป็นฮองเฮา ฝ่าบาทจะคิดอย่างไร?”

ชิวหงค่อยเข้าใจขึ้นมา

ฝ่าบาทจะคิดว่า พระนางกับองค์หญิงใหญ่เป็นพวกเดียวกัน ร่วมมือกันใส่ร้ายฮองเฮา

พริบตาเดียว สีหน้าชิวหงเต็มไปด้วยความงุนงง

“ทว่าเมื่อครู่ ทั้งที่ฝ่าบาทสงสัยฮองเฮา ฝ่าบาทก็ยังใส่ใจท่านขนาดนั้น บ่าวคิดว่า ฝ่าบาทจะเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับท่าน”

จิ้งเฟยหัวเราะอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

“ใครจะไปรู้”

แผนการในครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือขององค์หญิงใหญ่ คิดอยากยิงธนูนัดเดียวได้นกสองตัว จัดการนางกับฮองเฮา

น่าจะทำเพื่อหนิงเฟยกระมั้ง

รอยยิ้มจิ้งเฟยไม่ถึงดวงตา แฝงไปด้วยความเกลียดแค้น

……

“บางทีเป็นเพราะฮองเฮามีเมตตา...”

“ไม่ว่ายังไง เจ้าก็ต้องระวังตัว นางสนมภายในวังนี้ ไม่มีใครไว้ใจได้สักคน ฉวยโอกาสที่ตอนนี้ฝ่าบาทโปรดปรานเจ้า รีบมีโอรสโดยเร็ว”

จิ้งเฟยพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “เพคะ ไทฮองไทเฮา”

นางเอามือวางบนท้องน้อยอย่างไม่รู้ตัว

ตรงนี้ สามารถตั้งครรภ์มีลูกได้จริงหรือ...

ข่าวดีจากชายแดนส่งมาอย่างต่อเนื่อง

กองทหารศัตรูในชายแดนตะวันออก ตะวันตก และใต้พบว่าแผนที่ป้องกันเป็นของปลอม จึงถอนทัพกลับยังพ่ายแพ้ย่อยยับ

ตอนนี้เหลือเพียงแคว้นจ้าวทางชายแดนเหนือ

เซียวอวี้จึงได้มีเวลาว่างลงบ้าง ไม่ต้องดูสาส์นการศึกจากชายแดนทั้งวัน

ตอนค่ำ

เขามายังตำหนักซินฮุ่ย

ระหว่างนั้นมีสาส์นการศึกส่งมาจากชายแดนเหนือ เขาจึงดูอยู่ที่ตำหนักซินฮุ่ย

รอเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ภายในห้องเหลือเพียงจิ้งเฟยคนเดียว ข้าหลวงที่คอยปรนนิบัติล้วนออกไปหมดแล้ว

และจิ้งเฟยก็ได้เปลี่ยนสวมชุดนอนแล้ว ต้องตาทั้งคู่สดใสเหมือนดั่งน้ำฤดูใบไม้ผลิ มองดูเขาอยู่อย่างรุ่มร้อน

ยามที่เขาหันไปมอง นางก็ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

เซียวอวี้ค่อยคิดขึ้นมาได้ การกระทำเช่นนี้ เป็นกลยุทธ์ยั่วยวน

เขาเอ่ยถามทั้งที่รู้

“มองดูเราทำไม”

จิ้งเฟยวางมือทั้งคู่ไว้ข้างหน้า ถวายความเคารพอย่างนอบน้อม

“ภายในวังเงียบเหงา หม่อมฉันอยากขอฝ่าบาท ให้หม่อมฉัน...มีบุตร”

นางจะรอต่อไปไม่ได้แล้ว จะต้องเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

ทว่า ทันทีที่นางเพิ่งพูดเสร็จ ก็รู้สึกว่าอุณหภูมิรอบตัวดิ่งลงอย่างรวดเร็ว