แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 413

องค์หญิงใหญ่กินปูนร้อนท้อง

เมิ่งเฉียวม่อสามารถแหกคุกได้ ก็เพราะฝากป้ายคำสั่งอินทรีเหินไว้กับนาง

นางก็รู้ว่าความจริงเป็นสิ่งที่ไม่อาจปิดบังได้ แต่คิดไม่ถึงว่าจะไวขนาดนี้

ยิ่งคิดไม่ถึงก็คือ คำพูดของฝ่าบาทที่ดูเหมือนเป็นการสอบสวนสิ้นสุดลงอย่างกะทันหัน

เขาเปลี่ยนเรื่องพูดขึ้นมา ตักเตือนนางอย่างเคร่งขรึม

“เซียวฉี เรื่องนี้เราไม่ทำโทษเจ้าได้ แต่นับจากนี้ไป ตำหนักหย่งเหอ เจ้าอย่ามาบ่อยนัก”

องค์หญิงใหญ่กำหมัดแน่นอย่างไม่รู้ตัว

นางจับจ้องมองดูเซียวอวี้ ยิ้มหัวเราะพูดขึ้นมาอย่างไม่ยอมพ่าย

“ฝ่าบาท ท่านครองบัลลังก์มาเจ็ดปีแล้วใช่หรือไม่? จนถึงตอนนี้ยังไม่มีรัชทายาท ไม่สมเหตุสมผลเสียเลย

“ได้ยินเสด็จย่าตรัสว่า ท่านวางแผนไว้ ตราบที่ฮองเฮาไม่มีรัชทายาท ท่านก็จะไม่โปรดปรานสนมวังหลัง?”

“อย่าหาว่าข้าพูดมาก หลายปีมานี้ เคยโปรดปรานเฉพาะหรงเฟยกับหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ แต่ก็เคยโปรดปรานจิ้งเฟย สตรีพวกนี้ล้วนไม่ได้ตั้งครรภ์ ทำไมข้าถึงรู้สึกว่า สิ่งสำคัญนี้ไม่ได้อยู่ที่ฮองเฮา?”

เซียวอวี้ขมวดคิ้วเข้ม

องค์หญิงใหญ่ยิ้มหัวเราะอย่างมีเจตนาแอบแฝง แสดงออกด้วยเจตนาดี

“ในฐานะที่ข้าเป็นเสด็จพี่หญิง จึงกล้าพูดคำพูดจากใจจริงกับท่าน ท่านควรดูแลพระวรกายของตัวท่านเองให้ดีก่อน อย่าทรมานฮองเฮาไปเรื่อยเลย

“ไม่อย่างนั้นต่อให้ตั้งครรภ์ขึ้นมา ก็ยากที่จะรักษาไว้ได้

“ดินเป็นดินที่สมบูรณ์ แต่เกรงว่าเมล็ดพันธุ์ไม่ได้เรื่อง”

หลิวซื่อเหลียงยื่นอยู่ข้างหลังฮ่องเต้ ได้ยินคำพูดเช่นนี้ ก็เหงื่อแตกชุ่ม

องค์หญิงใหญ่บังอาจเกินไปแล้ว!

นี่...เมล็ดพันธุ์ไม่เมล็ดพันธุ์อะไรกัน ช่างไม่น่าฟังเอาเสียเลย!

รอบกายเซียวอวี้แผ่รัศมีเยือกเย็นออกมา

คำพูดเมื่อครู่นี้หากเป็นคนอื่นพูด ร่างกับศีรษะได้แยกออกจากกันตั้งแต่แรกแล้ว

“ถ่ายทอดความประสงค์ของเรา พรุ่งนี้เป็นต้นไป เลือกสรรพระราชบุตรเขยให้กับองค์หญิงใหญ่”

สีหน้าองค์หญิงใหญ่เปลี่ยนไปทันที

“ฝ่าบาท! ท่าน...”

เซียวอวี้หัวเราะเย้ย

“เป็นสตรีที่ดี ไม่ควรเอาแต่อยู่ในครอบครัวตลอดไป ยิ่งไปกว่านั้นท่านเป็นถึงองค์หญิง”

พูดเสร็จ เขาเดินผ่านนาง เข้าไปในตำหนักหย่งเหอ

องค์หญิงใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้น แววตาเยือกเย็น

เป็นฮ่องเต้แล้วก็ไม่เหมือนเดิม กล้าทำกับนางเช่นนี้แล้ว!

ต่อให้เป็นน้องชายแท้ ๆ ของนาง นางก็จะต้องพูดว่า...เขาไม่คู่ควรกับแม่ทัพน้อย! ยิ่งไม่คู่ควรที่แม่ทัพน้อยจะมีลูกให้กับเขา!

สตรีเหมือนอย่างฮองเฮา ควรยืนอยู่ระหว่างสวรรค์และโลก ทำสิ่งที่สำคัญและมีความหมายมากกว่านี้

เกี่ยวกับเรื่ององค์หญิงใหญ่ เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก

ตอนนี้นางมีเรื่องสำคัญยิ่งกว่า ที่อยากจะถามเซียวอวี้

“ฝ่าบาท ประสบการณ์ที่ท่านถูกพิษวารีสวรรค์ เล่าให้ข้าฟังอย่างละเอียดได้หรือไม่?”

เซียวอวี้มิได้คาดคิดว่านายจะพูดถึงเรื่องนี้ จึงถามกลับขึ้นมาอย่างสงสัย

“ดูเหมือนเจ้าค่อนข้างยึดติดกับเรื่องนี้ ทำไมหรือ?”

ปลายนิ้วเฟิ่งจิ่วเหยียนเย็นเล็กน้อย ขนตาคล้อยลง ไม่อยากให้ผู้ใดมองเห็นอารมณ์ในดวงตา

นางขยับริมฝีปากพูดขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

“เพื่อนคนหนึ่งของข้า ตายเพราะพิษวารีสวรรค์”

ถึงแม้นางจะยับยั้งอารมณ์ไว้เป็นอย่างดี เซียวอวี้ก็ยังคงสามารถรับรู้ได้จากน้ำเสียงของนาง อารมณ์ที่ไม่นิ่งสงบเหมือนปกติ

น่าจะเป็นเพื่อนที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งของนาง

ตอนนี้เซียวอวี้เชื่อใจนางอย่างมาก จึงเล่าบอกความจริงขึ้นมา

“เกี่ยวกับคนที่วางยาพิษ นอกจากมีหกนิ้วที่เราเคยบอกเจ้าก่อนหน้านี้ ยังมีเบาะแสอีกอย่างหนึ่ง”

นี่ถือเป็นความน่ายินดีอย่างไม่คาดคิด

เฟิ่งจิ่วเหยียนรีบเงยหน้าขึ้นมา พร้อมถามด้วยดวงตาสดใสไร้คลื่น ดูเหมือนจะส่องแสงดั่งดวงดาวเป็นประกายเล็กน้อย

“คืออะไร?”