แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 483

ผัวะ!

เฟิ่งจิ่วเหยียนต่อยออกไปหนึ่งหมัด เซียวอวี้ถึงกับขากรรไกรเคลื่อน

เซียวอวี้ : !!!

ถูกต่อยแล้วเขาก็ยังไม่รู้จักเข็ดหลาบ

คืนต่อมา เขาก็ทิ้งกระโจมไม่ยอมนอนอีก และหนีมานอนเบียดกับเฟิ่งจิ่วเหยียน

ทว่าคราวนี้เขาประพฤติตัวดี มือไม้ไม่เกะกะ ปากก็ไม่ขยับ

เขานอนนิ่ง ๆ อย่างสงบ

เฟิ่งจิ่วเหยียนถึงฝืนทนได้

ทว่าผ่านไปไม่ถึงสองวัน ปัญหาเดิมของเขาก็กลับมาอีกแล้ว

วันนี้ พวกเขานอนค้างอยู่ที่สถานพักแรม

ต่อหน้าคนนอก พวกเขาเป็นสามีภรรยาที่รักกันดี นอนร่วมห้องเดียวกัน

หลังจากปิดประตู เฟิ่งจิ่วเหยียนก็นำที่นอนลงมาปูบนพื้นอย่างเงียบ ๆ

เซียวอวี้อุ้มนางขึ้นมาทันที

“เราจะนอนบนพื้น เจ้านอนบนเตียง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนปฏิเสธทันทีทันใด “ท่านเป็นฮ่องเต้ สถานะสูงส่ง สมควรนอนบนเตียง...”

เซียวอวี้เอ่ยหักล้าง

“หากจะยึดตามสถานะ เราเป็นฮ่องเต้ เจ้าเป็นฮองเฮา พวกเราสมควรนอนเตียงเดียวกัน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถึงกับพูดไม่ออก

“ในเมื่อท่านบอกว่าอยากนอนบนพื้น หม่อมฉันยกให้ท่านก็แล้วกัน”

เซียวอวี้มองไปทางมุมกำแพง แววตาดูมืดมน

หลังจากเข้านอน เซียวอวี้ก็นอนบนพื้นอย่างว่าง่าย

ตราบใดที่เขานอนตะแคง ก็จะสามารถมองเห็นคนบนเตียงได้

ทว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนกลับมาจากชำระกาย ก็ขึ้นไปบนเตียง และปล่อยผ้าม่านลงมาอย่างไม่แยแส

ในตอนดึก เฟิ่งจิ่วเหยียนนอนหลับอย่างสงบ

ทว่าขณะที่นางพลิกตัวในช่วงกลางดึก ระหว่างสะลึมสะลือก็รู้สึกเหมือนมีคนอยู่ด้านข้าง เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่ามีคนอยู่จริง ๆ!

นางยื่นมือออกไปผลักเขาโดยไม่รู้ตัว ทว่ากลับถูกเขาโอบเข้ามาในอ้อมแขน

เขาดูเหมือนงัวเงีย และเอ่ยด้วยเสียงทุ้ม

“บนพื้นมีหนู อยู่บนเตียงสบายใจกว่า”

“ที่ใดกันมีหนู? หม่อมฉันดูออกว่าท่านโกหก!”

เซียวอวี้ยืนกราน “เราไม่ได้โกหกเจ้า เราเห็นชัดเจนทั้งสองตา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้ว

“ถึงจะเป็นเรื่องจริง ท่านก็เป็นบุรุษอกสามศอก ยังจะกลัวหนูอีกรึ?”

เซียวอวี้จับมือนางวางไว้บนทรวงอกของตน

รุ่ยอ๋องนำเหล่าขุนนางมาต้อนรับฮ่องเต้ที่หน้าประตูวัง

“พวกกระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาทและฮองเฮา น้อมยินดีที่ฝ่าบาทได้รับชัยชนะกลับมา!”

“ไม่ต้องมากพิธี”

แววตาของเซียวอวี้ดูเคร่งขรึม เปลี่ยนจากท่าทีไม่จริงจังยามปกติที่อยู่ต่อหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนไปทันที เผยให้เห็นถึงความน่าเกรงขามของจักรพรรดิ

ท่ามกลางเหล่าขุนนาง นายท่านเฟิ่งยืนเขย่งเท้า สายตามองผ่านฝูงชน และตรงไปยังเฟิ่งจิ่วเหยียน

เมื่อเห็นนางกลับมาอย่างปลอดภัย เขาถึงได้โล่งใจ

ตอนแรกนางจะไปขนส่งเสบียง เขาก็ไม่เห็นด้วย

ครั้งหน้าจะหุนหันพลันแล่นเช่นนี้ไม่ได้แล้ว!

ดินแดนของแคว้นหนานฉีแห่งนี้ นางไม่จำเป็นต้องพลีชีพถึงเพียงนั้น

เซียวอวี้เพิ่งกลับมาถึง วันนี้จึงไม่ได้เรียกหล่าขุนนางเข้าวังมาหารือเรื่องต่าง ๆ ทั้งสั่งให้พวกเขาแยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่ของแต่ละคน

หลังจากฮ่องเต้และฮองเฮาเสด็จเข้ามาในประตูวัง เหล่าพระสนมกำลังยืนรออยู่ด้านหน้าตำหนักหลัก

ด้านหน้าสุดก็คือหนิงเฟย เฟิ่งจิ่วเหยียนแวบแรกก็สังเกตเห็นสีหน้าของหนิงเฟยไม่ค่อยสู้ดีนัก

“น้อมต้อนรับฝ่าบาทและฮองเฮากลับวังเพคะ!”

หลังจากเซียวอวี้ให้พวกนางลุกขึ้นตามปกติ ท่ามกลางเหล่าพระสนมมีคนผู้หนึ่งเดินออกมา นางแตกต่างจากคนอื่น ๆ ทั้งเดินตรงมาข้างหน้า และมายืนอยู่ตรงหน้าเซียวอวี้ พร้อมมองเขาด้วยน้ำตาเอ่อคลอ

“ฝ่าบาท หม่อมฉันคิดถึงท่านมาก...”

เมื่อเซียวอวี้เห็นคนผู้นั้น ลูกนัยน์ตาของเขาพลันสั่นไหวขึ้นมาทันที