แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 722

เมื่อเห็นมู่หรงหลันแม่ลูกถูกจับตัวไป ไทฮองไทเฮาก็พูดอย่างแข็งกร้าว

“ฮ่องเต้! แม้แต่ลูกแท้ ๆ ของตนก็ยังไม่ยอมรับแล้วรึ!

“เจ้าถูกซูฮ่วนนั่นทำจนฟั่นเฟือนไปแล้วจริง ๆ!

“วันนี้ ต่อหน้าบรรพบุรุษ เจ้าต้องแต่งตั้งเด็กคนนี้เป็นรัชทายาท และรับหลันเอ๋อร์กลับเข้าวัง!”

“ไม่เช่นนั้น ข้าไม่มีทางยอมให้เจ้าไปตามหาซูฮ่วนแน่ ภูเขาหิมะเทียนฉือนั่นยังถูกเรียกว่าภูเขาไม่หวนกลับ เจ้าเป็นฮ่องเต้ จะไปที่อันตรายเช่นนั้นได้อย่างไร!”

เหล่าท่านอ๋องพูดคล้อยตามอย่างเซ็งแซ่

“ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นด้วยกับไทฮองไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ!”

“เสด็จพี่ เสด็จย่าพูดถูก ท่านจะไม่ยอมรับเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ!”

“ฝ่าบาท เรื่องนี้ท่านทำผิดแล้ว!”

ไทฮองไทเฮากวาดตามองเหล่าขุนนาง “พวกเจ้าคิดเช่นไร!”

เหล่าขุนนางต่างมองตากัน สุดท้ายต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน

“ขอฝ่าบาททรงแต่งตั้งรัชทายาทโดยเร็วพ่ะย่ะค่ะ!”

ทุกสิ่งที่ฝ่าบาททรงทำในช่วงนี้ ทำให้พวกเขาราวกับกำลังเหยียบอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ

แล้วเขายังจะไปภูเขาไม่หวนกลับนั่นอีก หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น แคว้นหนานฉีจะไม่เกิดความวุ่นวายใหญ่หลวงหรอกหรือ!

ดังนั้นรีบแต่งตั้งรัชทายาทแต่เนิ่น ๆ จึงจะดี!

ฝ่าบาทไม่มีองค์ชายองค์อื่น ท่านที่อยู่ตรงหน้านี้จึงเป็นเพียงตัวเลือกเดียว!

“ขอฝ่าบาททรงแต่งตั้งรัชทายาทโดยเร็วพ่ะย่ะค่ะ!” เหล่าขุนนางตะโกนกันซ้ำอย่างพร้อมเพรียง

แววตาคมปลาบของเซียวอวี้ราวกับมีหมอกสีดำปกคลุม

เขามองไปที่มู่หรงหลันด้วยสีหน้าเย็นชา

“มู่หรงหลัน เราเคยแตะต้องเจ้าหรือ?”

แววตาของมู่หรงหลันหนักแน่น

“ฝ่าบาท เหตุใดจึงทรงถามเช่นนี้ หรือว่า...”

นางพลันเบิกตากว้างราวกับรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและตกตะลึงอย่างที่สุด “หรือท่านจะทรงสงสัยว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของท่าน? ฝ่าบาท! ท่านสงสัยในความบริสุทธิ์ของข้าได้อย่างไรเพคะ!”

เฉินจี๋ออกหน้าถาม

“ฝ่าบาท หยดเลือดพิสูจน์ดูไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

หลังจากได้ยินคำว่าหยดเลือดพิสูจน์ เซียวอวี้ก็จับท่าทางที่ดูมั่นใจราวกับทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของมู่หรงหลันได้อย่างรวดเร็ว

เขาสะบัดมือ

“ไม่จำเป็น”

ในเมื่อพวกเขาทุ่มเทหาเด็กคนนี้มาได้ ย่อมเตรียมตัวมาอย่างดี

อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่สายเลือดของเขา จะต้องเสียเวลาเพื่อพิสูจน์ตนไปทำไมกัน

เขาคือฮ่องเต้ สิ่งที่เขาพูดใครกล้าสงสัยกัน? เช่นนั้นก็ตายซะ!

เซียวอวี้พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฮ่องเต้! หากวันนี้เจ้าไม่ฟังข้า แต่งตั้งเด็กคนนั้นเป็นรัชทายาท ข้าก็จะตายอยู่ที่วิหารบรรพบุรุษนี่!”

นางหันไปพูดกับเหล่าท่านอ๋อง “พวกเจ้าก็ฟังเอาไว้ให้ดี เด็กคนนั้น ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องให้เขาขึ้นเป็นรัชทายาทให้ได้! ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นลูกหลานสกุลเซียว!”

“เสด็จย่า!” เหล่าท่านอ๋องต่างพยายามที่จะโน้มน้าวสุดชีวิต

ทั้งยังมีคนที่ตรงไปขวางทางเซียวอวี้

“ฝ่าบาท! ท่านจะบังคับให้เสด็จย่าตายจริง ๆ หรือ!”

เซียวอวี้หยุดเดิน น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

“เป็นนางเองที่อยากตาย เกี่ยวอะไรกับเราด้วย”

ไทฮองไทเฮาได้ยินคำพูดนี้ ก็หนาวเหน็บไปทั้งใจ

เคร้ง!

นางปล่อยกระบี่ในมือแล้วออกคำสั่งด้านนอก

“ออกมาให้หมด!”

เมื่อนางออกคำสั่ง คนหลายสิบก็ปรากฏตัวขึ้นบนพื้นที่ว่างเปล่า พวกเขาช่วยมู่หรงหลันและเด็กอย่างรวดเร็ว

ผู้เป็นหัวหน้าก็คือหม่ากงกง

ใบหน้าของเขาขาวผิดปกติ มีกลิ่นอายของขันทีเต็มเปี่ยม ดูท่าทางเคารพนบนอบอย่างยิ่ง

“ฝ่าบาท ท่านไปไหนไม่ได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”