แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 762

เซียวอวี้ไม่เคยคิดมาก่อน ตนเองฟังคำสั่งเสียของอดีตฮ่องเต้ผิดไป

เฟิ่งจิ่วเหยียนอธิบายอย่างใจเย็น

“ในเมื่อพูดจาคลุมเครือไม่ชัดเจน ฉะนั้น ‘สื่อ’(ที่มีความหมายว่าตาย) กับ ‘ซื่อ’(ที่มีความหมายว่าสกุล) สับสนได้ง่าย”

“ ‘หลิว’(ที่มีความหมายว่าเก็บไว้) เป็นพยางค์สุดท้ายที่อดีตฮ่องเต้ทรงตรัส ไม่สามารถออกเสียงชัดถ้อยเหมือนคนปกติ ด้วยการหายใจลากเสียงยาว คนอื่นได้ยิน หลิว ถูกแยกกลายเป็น ‘ลี่โฮ้ว’(ที่มีความหมายว่าตั้งเป็นฮองเฮา) ”

เซียวอวี้ยังคงสงสัย

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมไม่พูดให้กระจ่างโดยตรง? พูดว่าสังหารมู่หรง ไม่ชัดเจนยิ่งกว่าหรือ”

ตาคิ้วเฟิ่งจิ่วเหยียน ปกคลุมไปด้วยความเยือกเย็น

“อยู่ในชายแดนเหนือ ข้าเคยได้ยินคำสั่งเสียของคนนับไม่ถ้วน ในขณะที่คนใกล้สิ้นใจ รู้ตัวเองว่ามีเวลาคับขัน จึงคำนึงถึงสิ่งที่สำคัญที่สุดก่อน สำหรับอดีตฮ่องเต้ สิ่งที่สำคัญที่สุดในประโยคสมบูรณ์ก็คือ มู่หรง”

“หรือจะเป็นมู่หรงหลัน ตระกูลมู่หรง ทั้งเผ่าพันธุ์มู่หรง พระองค์อยากเตือนท่าน มู่หรงมีปัญหา”

“ทว่าหลังจากพระองค์พูดมู่หรงสองพยางค์ ก็ยากลำบากมากแล้ว ซึ่งเห็นได้จากประโยคที่พระองค์พูดอย่างสั้น ๆ เขากังวลว่าพยางค์ต่อไป อาจจะเป็นพยางค์สุดท้ายในชีวิต จึงลดย่อลง ทางที่ดีควรแสดงออกได้โดยพยางค์เดียว พยางค์นี้ก็คือ ‘สื่อ’(ตาย) ”

“คำว่า ‘สื่อ’ คำนี้ ประกอบด้วยความหมายที่ขยายออกไปมากมาย อย่างเช่น สังหาร ประหาร ตลอดจนที่ท่านพูดว่า ตัดหัว”

“หลังจากพูดจบ อดีตฮ่องเต้ยังเหลือเรี่ยวแรงอยู่บ้าง จึงพูดเสริมขึ้นมา เก็บไว้ไม่ได้ ยังไงก็เป็นโชคชะตาฟ้าลิขิต คำสุดท้ายของพระองค์ เพราะมีลมหายใจไม่เพียงพอ ที่จะประคับประคองให้พระองค์พูดจบอย่างปกติ จึงทำให้เข้าใจผิด”

ฟังเฟิ่งจิ่วเหยียนอธิบายเสร็จ เซียวอวี้ยิ่งนับถือนาง

เขาพูดขึ้นมาด้วยเสียงเย็นชา

“ดังนั้น คำสั่งประการสุดท้ายที่อดีตฮ่องเต้สั่งเสีย ไม่ใช่ห้ามแต่งตั้งสตรีของตระกูลมู่หรงเป็นฮองเฮา ทว่าคือการกำจัดตระกูลมู่หรง”

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนเยือกเย็นชา

“ข้อนี้ ข้าไม่มั่นใจ

“บางทีอดีตฮ่องเต้สืบรู้ความสัมพันธ์มู่หรงหลันกับหยางเหลียนซั่ว หรือบางที อดีตฮ่องเต้สืบรู้การกระทำของมู่หรงเหลียน

“หรือยิ่งไปกว่านั้น...”

นางหันมามองเซียวอวี้ คำพูดหยุดชะงัก

เซียวอวี้พูดต่ออย่างเข้าใจโดยปริยาย

“หรือยิ่งไปกว่านั้น ที่มีปัญหา คือทั้งตระกูลมู่หรง”

หากความเป็นไปได้คือข้อสุดท้าย เช่นนั้น น้ำของตระกูลมู่หรง ลึกล้ำยิ่งกว่าที่มู่หรงเหลียนยอมรับ

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้าเบา ๆ

“เพคะ”

เซียวอวี้หัวเราะ

“หากเจ้าได้มาอยู่ข้างกายเราตั้งแต่แรก จะดีแค่ไหน แม้แต่คำสั่งเสียของอดีตฮ่องเต้เรายังฟังผิด ทำให้พลาด...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนตบไหล่เขาเบา ๆ

“นี่ไม่ใช่ความผิดของท่าน

“คำพูดก่อนมรณะ จักมีความคลาดเคลื่อนอยู่บ้าง

เฟิ่งจิ่วเหยียนเสนอความคิดเห็น

“ในเมื่อฝ่าบาทชื่นชมเขาเช่นนี้ สู้ให้เขาอยู่ในวัง อย่างไรข้าก็...”

แววตาเซียวอวี้เคร่งขรึม ปฏิเสธความคิดเห็นของนางอย่างจริงจัง

“ฮูหยินเมิ่งบอกว่า ขอเพียงดูแลบำรุงอย่างเหมาะสม พวกเราก็จะมีลูกได้ จิ่วเหยียน เรามีความคิดเห็นส่วนตัว เราอยากให้...อยากให้ลูกที่เกิดจากเจ้ามาสืบทอดบัลลังก์”

เมื่อพูดจบ เขาก็จูบบนหน้าผากของนาง “เราจะพยายามพร้อมกับเจ้า”

“เพคะ” เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบตกลง

หลังจากนั้น เซียวอวี้ก็ให้เซียวถงเข้ามา

เมื่อเขาเห็นเฟิ่งจิ่วเหยียน ก็รู้ว่านางคือใครแล้ว

ถึงแม้ว่านางแต่งกายเป็นบุรุษ

“ถวายบังคมฝ่าบาท”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่รบกวนพวกเขาคุยกัน ถวายความเคารพทูลลา

ข้างนอกประตูวัง บังเอิญเจอรุ่ยอ๋อง

เดิมรุ่ยอ๋องกำลังจะเข้าวัง ในเมื่อเจอนาง จึงคุยกับนางก่อน

“แม่ทัพน้อย เจ้ารู้เรื่องมนุษย์โอสถหรือไม่?”