แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 832

ณ ห้องทรงพระอักษร

แม่ทัพอาวุโสหลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “ฝ่าบาท คำพูดของหลิวเหยี่ยน ก็ดูน่าเชื่อถือ หากเป็นตามที่เขาพูด การโจมตีกลับทางแนวเหนือตรงเผ่าสุยเหอที่มีการป้องกันอ่อนแอ จะสามารถคลี่คลายสถานการณ์คับขันในหนานเจียงได้ นี่เป็นยุทธวิธีที่ปลอดภัยที่สุดในเวลานี้”

สถานการณ์คับขันในหนานเจียงตอนนี้ ดินแดนส่วนใหญ่ถูกกองกำลังพันธมิตรของเผ่าสุยเหอยึดครอง กองทัพใหญ่หนานฉีของพวกเขาคิดจะช่วยเหลือหนานเจียง จักต้องอาศัยหนานเจียงเป็นสนามรบ บุกเข้าหนานเจียง และต่อสู้กับเผ่าสุยเหอ

ทว่ายามนี้เผ่าสุยเหอควบคุมถนนน้อยใหญ่ในหนานเจียง ทำให้กองทัพหนานฉียากจะบุกเข้าไปได้

ดังนั้น หากสามารถเลี่ยงไปทางหนานเจียง และบุกโจมตีเผ่าสุยเหอโดยตรง ก็นับว่าเป็นแผนการที่ดี

เมื่อคิดมาถึงตอนนี้ แววตาของเซียวอวี้ดูเคร่งขรึม

แม้ว่าวิธีนี้อาจจะได้ผล แต่เขาก็ไม่ไว้ใจหลิวเหยี่ยน

“ไปเชิญฮองเฮามา” เขาเอ่ยสั่งการ

ชั่วครู่ต่อมา เฟิ่งจิ่วเหยียนก็มาถึง

นางฟังแม่ทัพอาวุโสหลี่เอ่ยจบ แววตาพลันเยือกเย็นและเคร่งขรึม

“การสู้รบโดยใช้ทางเลี่ยง ก็อาจจะได้ผลจริง”

เซียวอวี้ถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างมาก “เจ้าเชื่อสิ่งที่หลิวเหยี่ยนพูด?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

“หม่อมฉันก็คิดอย่างนั้นเช่นกัน”

บังเอิญว่าคิดในทำนองเดียวกันกับหลิวเหยี่ยน

ทว่าสิ่งที่นางยังขาดอยู่ คือจะใช้วิธีการบุกทะลวงเผ่าสุยเหออย่างไร

หลิวเหยี่ยนกลับสามารถระบุได้ว่าเผ่าสุยเหอมีจุดอ่อนในการป้องกัน

เซียวอวี้ไม่เชื่อใจหลิวเหยี่ยน กลับเชื่อฮองเฮาของเขา

เฟิ่งจิ่วเหยียนตัดสินใจเช่นนี้ เขาก็ไม่มีความกังวลอีกแล้ว

ดังนั้นจึงสั่งการแม่ทัพอาวุโสหลี่

“จัดส่งทหาร ไปโจมตีเผ่าสุยเหอ”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”

สายตาของเซียวอวี้มองตรงไปข้างหน้า แววตาเคร่งขรึมน่าเกรงขาม

หลังจากแม่ทัพอาวุโสหลี่จากไป เซียวอวี้คว้าแขนของเฟิ่งจิ่วเหยียน และพานางมากอดไว้บนตัก แขนก็โอบรอบเอวของนางไว้

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ และเจือด้วยความวิตกกังวล

“จิ่วเหยียน เรารู้สึกว่า เรื่องนี้อาจจะซับซ้อน หลิวเหยี่ยนผู้นั้น ถึงแม้เขาจะเป็นลูกหลานของตระกูลถานไถจริง แต่ก็มิอาจเก็บเอาไว้ได้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยตรงไปตรงมา

“ตอนนี้ทุกอย่างยังไม่ชัดเจน มิอาจฆ่าเขาได้

“หากเขาภักดีต่อแคว้นตงซานจริง ๆ การมาหนานฉีครั้งนี้ ก็เพื่อต้องการได้รับความไว้วางใจจากเรา และก่อความวุ่นวาย หากฆ่าเขา แคว้นตงซานจักต้องดำเนินการอย่างอื่น การลอบโจมตีนั้นยากจะป้องกัน มิสู้ใช้แผนซ้อนแผนจะดีกว่า อีกอย่าง ทันทีที่ถานไถเหยี่ยนตาย เบาะแสของมนุษย์โอสถก็จะถูกตัดขาดด้วยเช่นกัน

“ให้เขาอยู่ในสายตาเรา ให้เขากับแคว้นตงซานเข้าใจว่าแผนการสำเร็จ ถือว่าเหมาะสมที่สุด”

เซียวอวี้เอ่ยด้วยเสียงเบา

“เราแค่กลัวว่าเจ้าจะใจอ่อน”

“เขาอ้างว่าร่างกายถูกพิษของมนุษย์โอสถ ทั้งยังบอกถึงเรื่อง ‘ใยแมงมุม’ ตอนนี้ก็ยังช่วยหนานฉีคลี่คลายวิกฤตที่หนานเจียง...จิ่วเหยียน แม้แต่เราก็ยังรู้สึกหวั่นไหว ยิ่งมิต้องพูดถึงเจ้า”

สตรียิ่งทำสิ่งต่าง ๆ โดยใช้อารมณ์ง่ายกว่าบุรุษ