แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 855

ครั้นเอ่ยถึงบิดาผู้ล่วงลับไปแล้วนั้น ประมุขแคว้นซีหนี่ว์พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เสด็จพ่อประชวรหนักจนสิ้นลม ตั้งแต่เรายังเล็ก

“ในวังจึงไม่มีภาพเหมือนของท่านอยู่เลย

“เราเองก็จดจำหน้าตาของท่านไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ หากเจ้าต้องการได้ภาพเหมือนจริง ๆ เราจักหาผู้เฒ่าในสมัยนั้นที่ยังมีชีวิตอยู่ แล้วสอบถามจากพวกเขา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกลำบากใจขึ้นมาบ้าง

ไร้ภาพเหมือนแล้วไซร้ ย่อมจะไม่มีเบาะแสด้านรูปลักษณ์ภายนอกเลย

เป็นการยากยิ่งกว่าให้คนลงไปงมเข็มในมหาสมุทร!

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์ยังกล่าวต่อ

“ในสมัยนั้น เรากับซู่ยวนเพิ่งจะอายุเพียงสองสามขวบ พวกบุรุษก่อกบฏ และบุกเข้าไปในพระราชวัง เสด็จแม่ต้องการเก็บรักษาทายาทไว้ จึงส่งเรากับซู่ยวนออกจากวังเพื่อลี้ภัย

“เพื่อให้พี่น้องจดจำกันได้ในอนาคต จึงหักปิ่นหยกออกเป็นสองส่วน

“นี่เป็นครึ่งหนึ่งที่อยู่ในมือของเรา”

นางหยิบปิ่นหยกขาวครึ่งท่อนออกมา ซึ่งเป็นส่วนของหัวปิ่นประกอบด้วยด้ามปิ่นอีกเสี้ยวหนึ่ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามด้วยความรอบคอบ

“ถ้าเช่นนี้ ในมือของซู่ยวนตัวจริง ก็ควรจะมีด้ามจับของปิ่นที่เหลือใช่หรือไม่เพคะ?”

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์กดคางลงเบา ๆ

“ใช่”

นางส่งปิ่นหยกครึ่งหนึ่งในมือ พร้อมด้วยกล่องผ้าที่บรรจุมัน ให้เฟิ่งจิ่วเหยียนพร้อมกัน “สิ่งนี้ เราขอฝากไว้ที่เจ้า”

นี่คือความไว้วางใจของประมุขแคว้นซีหนี่ว์

เฟิ่งจิ่วเหยียนรับปิ่นหยกหักด้วยสองมือ แววตาสงบนิ่ง หากแต่ทำให้ผู้คนมีความไว้วางใจอย่างแข็งแกร่ง

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์ถือโอกาสนี้จับข้อมือของนางไว้

เฟิ่งจิ่วเหยียนดูตกตะลึงเล็กน้อย “ท่านยังมีเรื่องใดหรือไม่เพคะ?”

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์จดจ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง

“แม่ทัพน้อย มิอยากอยู่ในแคว้นซีหนี่ว์จริงรึ?”

ถึงอย่างไร ก็ยากที่จะตัดใจปล่อยผู้มีความสามารถเช่นนี้ไปได้

หากนางอยากจะอยู่ต่อจริง ๆ และสวามิภักดิ์ต่อแคว้นซีหนี่ว์ เช่นนั้น อย่าว่าแต่ตำแหน่งอ๋องผู้สำเร็จราชการเลย ตำแหน่งที่สูงกว่านั้น ตนเองก็มอบให้ได้...

ไม่ไกลนัก หยิ่นฉีกำลังจะเริ่มจดบันทึก หยิ่นซานราวกับทำนายไว้แล้ว พลันคว้าแย่งพู่กันมาก่อน และหักทิ้งต่อหน้าเขา

หยิ่นฉี : !!!

หยิ่นซานโยนซากพู่กันทิ้งไป แม้มิเอ่ยคำใด หากแต่สายตาของเขาสื่อความนัย——“เฮอะ! ข้าไม่ให้เจ้าเขียนหรอก!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้รับคำร้องขอให้อยู่ต่อจากประมุขแคว้นซีหนี่ว์เป็นครั้งสุดท้าย กลับยังยืนกรานที่จะจากไป

“มิได้เพคะ ในหนานฉียังมีคนรอให้ข้ากลับไป ขออวยพรให้ท่านได้พบกับใต้เท้าซู่ยวนอีกครั้งโดยเร็วเพคะ”

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์รู้สึกเบ้าตาร้อนผ่าว

อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว การขี่ม้าในช่วงกลางคืน ต้องสวมใส่อาภรณ์ให้หนาขึ้น

ปลายเดือนเก้า

พวกเขาใกล้จะออกจากชายแดนแคว้นซีหนี่ว์

คืนวันนี้ คณะเดินทางกลุ่มหนึ่งพักแรมกันอยู่ในป่า

ปลายสารทฤดูช่างหนาวเย็น

กองทัพอินทรีเหินก่อกองไฟ นั่งรอบกองไฟเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น ถุงสุราหนึ่งถุง เวียนส่งต่อให้กัน

มีคนจับปลาจากลำธารใกล้เคียง หลังจากขอดเกล็ดง่าย ๆ แล้ว ก็ย่างปลาบนกองไฟ

ครั้นเฟิ่งจิ่วเหยียนเห็นปลาย่าง พลอยคิดถึงเซียวอวี้ขึ้นมา

มิรู้ยามนี้เขาจะเป็นเช่นไร...

“คุณชาย” ชวีสื่อหัวหน้ากองทัพอินทรีเหินยื่นปลาย่างให้ ท่าทางอยากจะพูดก็ไม่พูด

เฟิ่งจิ่วเหยียนรับปลาย่างมา สีหน้ายังสงบนิ่ง

“หากมีอันใดจะพูด ก็พูดเถิด”

ชวีสื่อตั้งใจเหลือบมองไปรอบ ๆ เพื่อระวังองครักษ์เงาที่แอบฟังอยู่เหล่านั้น

ท่ามกลางเสียงถ่านไม้แตก “เปรียะ” เป็นครั้งคราว เขาลดเสียงลง พลางเอ่ยด้วยความลังเลใจ

“พวกเรายังอยากจะเป็นทหารของท่านขอรับ”