แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 857

ลูกค้าเจ้าปัญหาจ้องมองด้วยดวงตาถมึงทึง

“เจ้ายังมีขนขึ้นไม่ครบเลยด้วยซ้ำ! ข้าจ่ายเงินแล้ว เจ้าก็ทำงานสิ ฟังไม่เข้าใจรึ! บอกให้เจ้าเขียนว่า ‘กุมมือกันและอยู่เคียงข้างจนแก่เฒ่า’ เจ้าก็เขียนเช่นนี้! ไยต้องมาพูดมากน่ารำคาญด้วย!”

เด็กชายคนนั้นหน้าตอบร่างกายผอมโซ ถือพู่กันไว้ในมือ และเอ่ยอย่างชอบธรรม

“บอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้! นั่นเป็นเพลงในกองทัพ! ใช้โดยพี่น้องทหารร่วมชาติ เจ้ากับหญิงนางโลมของเจ้าเป็นตัวอะไร! พวกเจ้าไม่คู่ควร!”

ลูกค้าคนนั้นโกรธมากจนกัดฟันกรอด “หญิงนางโลม? เจ้า! เจ้าด่าใครอยู่! อายุยังน้อย ไม่เรียนรู้เรื่องดี ๆ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”

“แม้จะฆ่าข้า พวกเจ้าก็ยังเป็นหญิงชู้ชายเลวอยู่ดี! เจ้ามีภรรยาแล้ว ยังจะส่งจดหมายไปสู่ขอถึงหญิงนางโลม เจ้าเป็นผู้ชายที่ไร้ประโยชน์! ไปเป็นขันทีเสีย! ตอนทิ้งเสียยิ่งดีกว่า! จักได้ไม่ออกลูกเป็นครอก!”

การออกลูกเป็นครอก เหมือนหมูเหมือนหมา!

“ไอ้เดรัจฉานน้อย! เจ้าช่างมีปากคอเราะร้ายอะไรเช่นนี้!” ลูกค้าคนนั้นโกรธมากจนหน้าเขียวคล้ำ คิดจะลงไม้ลงมือ กลับถูกดึงใบหูไว้ “ใคร! ใครบังอาจตีข้า...”

ครั้นหันขวับไปมอง ก็พบกับภรรยาของตนเอง

“ข้าหุงหาอาหารให้เจ้ากิน สนับสนุนให้เจ้าไปสอบขุนนางในเมือง เจ้ากลับนอกใจข้ารึ?!”

ขณะที่พูดก็ยิ้มแสดงความขอบคุณเด็กชายคนนั้น “ขอบใจเจ้ามากนะ อาจารย์น้อย หากเจ้าไม่แอบไปบอกข้า ข้าก็จะไม่รู้ถึงจิตใจโฉดชั่วเสมือนหมาป่าของคนผู้นี้!”

เด็กชายยกมือคารวะอย่างเคร่งขรึม “มิต้องเกรงใจ! ลงโทษความชั่วส่งเสริมความดี เป็นหน้าที่ของทุกคน!”

หลังจากที่ลูกค้าคนนั้นถูกลากตัวออกไปแล้ว ก็มีลูกค้าอีกคนเดินเข้ามาพร้อมกับจดหมาย

ปัง!

ลูกค้าตบจดหมายลงกับแผงลอย

“ภรรยาของข้าได้คลอดบุตรสาวคนหนึ่ง ข้าได้ตั้งชื่อให้ลูก จึงให้เจ้าเขียนจดหมายแจ้งข่าว กลายเป็นว่า เจ้าเขียนอะไรไป! เดิมข้าให้เขียนชื่อ ‘อิ่นตี้’ เจ้ากลับเปลี่ยนเป็น ‘รั่วจื่อ’ แทนข้าโดยพลการ ผู้อาวุโสที่บ้านเกิดของข้ากล่าวว่า ชื่อนี้มีความหมายว่าหญิงเปรียบเสมือนชาย เจ้าแช่งให้ข้าไม่มีทายาทสืบสกุล! วันนี้ข้าจะคว่ำแผงลอยของเจ้าเสีย เพื่อที่เจ้าจะได้ไม่ทำร้ายใครอีก!!!”

เด็กชายหลบหมัดของชายคนนั้น และเอ่ยฟึดฟัด

“ข้าไม่ผิด!”

“ยังจะปากแข็งอีกรึ?”

“เหตุใดผู้หญิงถึงด้อยกว่าผู้ชาย? เจ้ารังเกียจผู้หญิงเช่นนี้ ก็เท่ากับดูถูกแม่ของข้าด้วย!”

ลูกค้าก็ตกตะลึง

“เกี่ยวอันใดกับแม่เจ้าด้วย!”

เด็กชายปีนขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ และดุด่า

“ท่านแม่ของข้าเป็นผู้หญิง เจ้ารังเกียจผู้หญิง นั่นไม่ใช่การดูถูกท่านแม่ของข้ารึ หาใช้เพียงท่านแม่ของข้าไม่ เจ้ายังดูถูกท่านแม่ของเจ้าด้วย! นี่เป็นการอกตัญญู!

“เจ้าเป็นคนขายเนื้อ เลี้ยงแม่หมูได้อย่างดี และกล่าวว่าหมูตัวผู้ใช้เพื่อการผสมพันธุ์ได้เท่านั้น ตอนนี้ได้มีลูกสาวแล้วไฉนไม่พอใจเล่า! เจ้ากำลังไม่เคารพในอาชีพของตน นี่มันไม่ชอบธรรมเลย!