แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 862

หลังจากเฉินจี๋ไปแล้ว จางฉวนอดกลั้นน้ำตาแห่งความตื่นเต้นไว้ พร้อมวิ่งเข้าไปในบ้าน

สตรีที่นอนอยู่บนเตียง ราวกับศพร่างหนึ่ง หลับตานอนราบ ไม่ขยับเขยื้อน แม้แต่ตาก็ปิดอยู่

หากไม่ใช่เพราะนางยังหายใจอยู่ ก็ไม่แตกต่างอะไรกับคนตาย

เสี่ยวจางฉวนคุกเข่าอยู่ข้างเตียง จับมือของแม่ อดกลั้นน้ำตาเอาไว้

“ท่านแม่ ข้าจะได้เข้าสถาบันทางการทหารแล้ว”

“ต่อไปราชสำนักจะจ่ายเบี้ยหวัดให้ข้าทุกเดือน ข้าก็จะมีเงินซื้อยาให้ท่านแล้ว!”

แม่ป่วยมานานหลายปี ลำบากที่ไม่มีเงินรักษามาตลอด

เขาอยากเข้าร่วมการจัดสอบคัดเลือกช่วงวสันต์ อยากเป็นขุนนาง ก็เพื่อเก็บเงินรักษาอาการป่วยของแม่

เพราะการเรียนหนังสือสอบบรรจุ เป็นทางออกทางเดียวของเขา

ทั้งที่เข้าร่วมการจัดสอบคัดเลือกช่วงวสันต์ในปีนี้มีความหวัง ฮ่องเต้กลับเลื่อนเวลาสอบมาล่วงหน้า! เขาจึงเกลียดชังฮ่องเต้อย่างมาก จึงเขียนบทกวีปริศนาก่นด่าฮ่องเต้ระบายอารมณ์

เดิมโคมลอยล้วนถูกขายกระจัดกระจายออกไป ไม่มีคนพบบทกวีที่เชื่อมต่อกัน สุดท้าย...

คืนวันเทศกาลชีซี เขาถูกมือปรามจับตัว ติดคุกหลายวัน เขาเสียใจอย่างมาก อย่างไร เขาถูกจับ ก็ไม่มีคนดูแลแม่แล้ว

หลังจากกลับบ้าน เขายังกลัวทหารมาจับตัวเขาอีก กำหนดโทษเขา

คิดไม่ถึง ยามนี้ฝ่าบาทไม่เพียงไม่ถือโทษเขา อนุญาตให้เขาเข้าสถาบันทางการทหาร ยังให้หมอมารักษาอาการป่วยของแม่

ช่างดีมากจริง ๆ !

เขาจะเขียนบทกวีเพิ่มอีกหลายบท ชื่นชมฮ่องเต้ที่ทรงพระปรีชาของพวกเขาท่านนี้

หลังจากเสี่ยวจางฉวนไปแล้ว สตรีที่นอนอยู่บนเตียงยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

ลมเย็นพัดเข้ามาทางหน้าต่างที่ชำรุด พัดไรผมของนางพลิ้วไหว แสงแดดสาดเข้ามา ส่องริมฝีปากดำคล้ำของนาง...

เรื่องที่จางฉวนจะเข้าสถาบันทางการทหาร รู้ไปถึงครอบครัวลุงอย่างรวดเร็ว

เรื่องเทศกาลชีซีก่อนหน้านี้ พวกเขาก่นด่าเขาอย่างรุนแรง เกือบจะตัดความสัมพันธ์กัน

ยามนี้ได้ยินว่าฝ่าบาทชื่นชมเขา ก็รีบมาหา

“โก่วตั้น เจ้าเข้าไปในสถาบันทางการทหารแล้ว ต้องควบคุมปากของตนเองให้ดี”

“ข้าชื่อจางฉวน!” จางฉวนไม่ชอบชื่อ “โก่วตั้น” ลุงกับป้ากลับมักเรียกเขาแบบนี้

ป้าใช้ศอกแตะลุงหนึ่งที หันไปมองด้วยสายตาเตือน แล้วหันมาพูดกับจางฉวนอย่างยิ้มแย้ม

“ได้ จางฉวน ต่อไปพวกเราล้วนเรียกเจ้าจางฉวน!”

ลุงตระกูลจางหันไปมองบนเตียง เตือนแล้วเตือนอีกด้วยความหวังดี

“โก่ว...หลานจางฉวน อาการป่วยของแม่เจ้า อย่างไรก็รักษาไม่หาย ข้าเห็นว่า ไม่ต้องสิ้นเปลืองเงินหาหมอ ซื้อยา สู้ซื้อสาวใช้มาคอยดูแลนาง”

สีหน้าจางฉวนเปลี่ยนไป

ป้าของเขารีบเปลี่ยนเรื่องพูด

“จางต้าฟู่ เจ้าพูดว่าอะไรกัน!

“นั่นคือพี่สะใภ้ของเจ้า ต่อให้ต้องขายทุกสิ่งอย่าง ก็ต้องรักษาให้หาย! อีกอย่าง เจ้าวางใจยกให้คนอื่นได้อย่างไร?”

แล้วนางก็หันไปจับมือจางฉวน แลดูเป็นห่วงเป็นใย

“หลานคนดี เบี้ยหวัดของเจ้านั้น ต้องใช้จ่ายเพื่อแม่ของเจ้า เจ้าวางใจ รอเจ้าเข้าไปในสถาบันทางการทหาร แม่ของเจ้าให้ป้าเป็นคนดูแล! เจ้าตั้งใจรับใช้แผ่นดิน!”

จางฉวนพยักหน้าอย่างตื้นตัน

“ขอบคุณท่านป้า!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดตามตรง “เด็กคนนี้สอนได้ หม่อมฉันจะใช้เขาในหน้าที่สำคัญ อีกอย่าง หม่อมฉันก็อยากช่วยเขา”

ทว่าจางฉวนอายุน้อย ไม่มีคุณความดีอันใด ยากที่จะแต่งตั้งให้เป็นขุนนาง คิดไปคิดมา ก็มีเพียงสถาบันทางการทหารที่เหมาะกับเขา

เซียวอวี้ไม่ปฏิเสธการจัดการของนาง เอารายงานการศึกชายแดนในระยะนี้มาให้นางดู

“ความเคลื่อนไหวทางด้านเป่ยเยี่ยนรุนแรงที่สุด ได้ทยอยเคลื่อนไหวทหารร่วมสองแสนนาย ทว่าตอนนี้ยังอยู่ในชายแดนเป่ยเยี่ยนทั้งหมด เหมือนกำลังฝึกซ้อมกันอยู่

“เราคิดว่า พวกเขากำลังรอคอยโอกาสที่ดีที่สุด หรือรอการรวบรวมกองทัพใหญ่จากแต่ละแคว้น แล้วโจมตีแคว้นหนานฉีพร้อมกัน”

หลังจากเฟิ่งจิ่วเหยียนดูรายงานการศึกทั้งสี่ชายแดนแล้ว แววตาเรียบเฉยเยือกเย็น

“แคว้นตงซานล่ะ?”

“นี่คือจดหมายลับที่อู๋ไป๋ส่งมา แคว้นตงซานมีเพียงทหารยอดฝีมือกลุ่มเดียวเตรียมพร้อมทำศึก อย่างอื่นไม่มีอะไรผิดปกติ”

หลังจากเฟิ่งจิ่วเหยียนอ่านจบอย่างรวดเร็ว ก็ครุ่นคิด

โอกาสเหมาะในการโจมตี จะเป็นเวลาใดกัน?

ในขณะที่นางครุ่นคิด เซียวอวี้พูดขึ้นมาอย่างลังเล

“ยังมีอีกเรื่อง อู๋ไป๋เขา...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

“เขาเป็นอย่างไร?”

นางจ้องเซียวอวี้ตาไม่กะพริบ ไม่อยากได้ยินข่าวร้ายใด ๆ จากปากของเขา

น้ำเสียงเซียวอวี้หนักแน่น

“อู๋ไป๋ถูกแคว้นตงซานจับตัวแล้วไป”