แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 874

ภายในห้อง หร่วนฝูอวี้กำลังหลับตา นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ด้านหน้าวางกระถางทองสัมฤทธิ์ที่ใช้หลอมกู่ ข้างกระถางมีงูตัวหนึ่งขดตัวอยู่

งูตัวนั้นได้ยินเสียงเปิดประตูก็ชูคอขึ้นมาอย่างชาญฉลาด หลังจากหันดูรอบหนึ่ง สายตาก็จ้องอยู่ที่ร่างของรุ่ยอ๋อง จากนั้นมันแลบลิ้นส่งสัญญาณขู่ “ฝ่อ ฝ่อ” อย่างดุร้าย

ทว่าหลังจากบุรุษผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้ขึ้นจนมองเห็นชัดว่าเป็นใคร ก็ตัวแข็งทื่อทันที จากนั้นมันก็เก็บลิ้นเข้าไปอย่างกระดาก แล้วเริ่มขดตัวซ่อนส่วนหัวของมันเอาไว้ ราวกับว่าทำแบบนี้แล้วจะไม่มีใครเห็นมัน

รุ่ยอ๋องยืนห่างจากเตียงสามฉื่อ จ้องมองไปยังท้องของหร่วนฝูอวี้

นางตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนแล้ว ตามหลักควรจะมองเห็นท้องได้ชัดเจนนานแล้ว

ทว่าเขากลับมองไม่เห็นท้องอันใหญ่โตนั่นเลย

เป็นเพราะชุดคลุมใหญ่จนบังงั้นหรือ?

ทันใดนั้นหร่วนฝูอวี้ก็ลืมตา สบตาเข้ากับสายตาที่มองอย่างสืบเสาะของรุ่ยอ๋อง

น้ำเสียงของนางไพเราะมาก ทว่าสิ่งที่พูดกลับไม่ได้มีเจตนาดี

“แหม...เข้าวังทีสวมชุดหล่อเหลาขนาดนี้เชียว”

รุ่ยอ๋องถามอย่างไม่ช้าไม่เร็วด้วยสีหน้าสุภาพอ่อนโยน

“เป็นข้าที่ละเลยเจ้า ไม่ได้ซื้อเสื้อผ้างาม ๆ ให้เจ้า ทว่าสภาพเจ้ายามนี้ ซื้อไปแล้วจะสวมให้ใครดูกัน? ถึงอย่างไรสายตาฮองเฮาก็มีแต่ฝ่าบาท”

นิสัยของหร่วนฝูอวี้สำรวมขึ้นมาก ไม่ได้โวยวายใหญ่โตเพราะเรื่องนี้

นางถากถางกลับ

“ฟังน้ำเสียงของเจ้าแล้ว อิจฉาหรือ?

“ทุกครั้งที่เข้าวังก็เป็นเช่นนี้ จะโกรธไปทำไม

“ในเมื่อทนเห็นความรักผูกพันของฝ่าบาทและฮองเฮาไม่ได้ ก็ออกปากขอไปจากเมืองหลวงเองซะก็สิ้นเรื่อง”

“เจ้า...”

หร่วนฝูอวี้ขัดจังหวะเขาพูด แล้วพูดด้วยเสียงเย็นชาว่า “หากเจ้ามาเพื่อทะเลาะกับข้าล่ะก็ ประตูอยู่ทางนั้น ไสหัวไปซะ”

เมื่อพูดจบ นางก็หลับตาหลอมกู่ต่อ

เมื่อคิดว่าคนที่ตั้งครรภ์อยู่อย่างนางต้องทำจิตใจให้สงบ รุ่ยอ๋องก็กดความไม่พอใจลงไป

เขากวาดตามองก็เห็นเพียงกระถางหลอมกู่ทองสัมฤทธิ์ ด้านในแผ่กลิ่นอายอันตรายออกมา

จากนั้นเขาก็ถามอย่างใส่ใจว่า

“เจ้าตั้งครรภ์แล้ว หลอมกู่ไม่ทำร้ายร่างกายหรือ?”

“เจ้าจะยุ่งไปทำไมกัน”

“หร่วนฝูอวี้ ข้าเป็นพ่อของเด็กคนนี้!” น้ำเสียงรุ่ยอ๋องหนักแน่น เขาแทบอยากจะเผามดงู แมลงพิษพวกนี้ทิ้งเสียให้หมด

ลูกของเขา จะเรียนวิชาไสยเวทที่อีรุงตุงนังเหล่านี้ไม่ได้เด็ดขาด

หร่วนฝูอวี้ยกมุมปากยิ้มเบา ๆ

“ได้ พ่อของเด็ก เจ้าวางใจเถิด ข้ารู้แก่ใจดี ถึงเวลาจะต้องคลอดเด็กขาวอวบอ้วนให้เจ้าแน่”

หนอนกู่น้อยของนางก็จะกำเนิดออกมาแล้วเช่นกัน จะต้องขาวอวบอ้วนแน่

รุ่ยอ๋องยังคงจ้องท้องนางเขม็ง “เหตุใดเจ้าจึงท้องไม่โตเลย? ปกติกินน้อยเกินไปจนลูกกินไม่อิ่ม ทำให้ตัวไม่โตรึเปล่า?”

หร่วนฝูอวี้ร้อนตัว

“อืม กินไม่ค่อยลงน่ะ”

พอถูกเขาเข้ามากวน นางก็เสียสมาธิในการหลอมกู่!

รุ่ยอ๋องคิดในใจ จะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้

เขาหันไปสั่งหลิวหวา

“ไปหาแม่ครัวหญิงที่ทำอาหารเจียงหนานเป็นมา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ได้พบอู๋ไป๋แล้ว

ครั้งนี้เขาบาดเจ็บรุนแรงมาก ฟื้นขึ้นมาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“นายท่าน ต้องระวังแคว้นตงซาน...พวกเขา ราชสำนักของพวกเขากำลังหลอมมนุษย์โอสถ...มนุษย์โอสถพวกนั้นไม่กลัวความเจ็บปวด...”

อู๋ไป๋ยังอ่อนแรงมาก ยังไม่ทันพูดจบก็เริ่มหายใจไม่ทันแล้ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนช่วยเหน็บผ้าห่มให้เขา แล้วพูดอย่างเคร่งขรึมว่า

“เรื่องมนุษย์โอสถ ข้ารู้แล้ว อู๋ไป๋ เจ้าสร้างผลงานใหญ่แล้ว เพียงแต่เจ้าพึ่งฟื้น อย่าเพิ่งพูดอะไรมากเลย พักผ่อนให้ดีก่อน”

“พ่ะย่ะค่ะ” อู่ไป๋นอนลงอย่างเชื่อฟัง ทว่าในใจมีความไม่ยินยอม

ยามนี้แคว้นหนานฉีต้องรับมือศัตรูรอบด้าน ท่านแม่ทัพน้อยต้องมีเรื่องมากมายให้จัดการแน่

เขาเกลียดก็แต่ที่ร่างกายตัวเองฟื้นฟูช้าเกินไป ช่วยงานอะไรไม่ได้

ก่อนที่เฟิ่งจิ่วเหยียนจะกลับไป นางกำชับสาวใช้ให้ดูแลอู๋ไป๋ให้ดี

นางมองไปข้างหน้าด้วยแววตาเย็นชา

หากแคว้นตงซานส่งมนุษย์โอสถมา บริเวณที่จะต้องประสบภัยก่อนก็คือชายแดนตะวันตก

แคว้นหนานฉีจะต้องเตรียมตัวให้ดี

......

เมื่อเฟิ่งจิ่วเหยียนกลับวัง ก็เห็นเซียวอวี้นั่งอยู่ในโถงตำหนักหย่งเหอด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

“ฝ่าบาท เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

เซียวอวี้หันไปมองนาง น้ำเสียงแหบ

“แม่ทัพกวนไหลอิ้งแห่งชายแดนตะวันออก สิ้นชีพในสนามรบแล้ว”