แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 929

ณ จวนจู้กั๋วกง เมืองเซวียน

องครักษ์เข้ามาในเรือนอย่างเร่งรีบ รายงานจู้กั๋วกงว่า

“ใต้เท้า! กองทัพเยี่ยนจับฮ่องเต้เยี่ยน มุ่งหน้ามามอบตัว!”

จู้กั๋วกงประหลาดใจเล็กน้อย

“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ! ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ใด?”

จู้กั๋งกงรีบนำคนตรงไปที่นั่น จึงเห็นเพียง ฮ่องเต้เยี่ยนที่หิวจนผอมโซ ถูกกองทัพเยี่ยนจับมัดแขนมัดขา โยนทิ้งไว้บนพื้น

กองทัพเยี่ยนถอดเสื้อเกราะออก คุกเข่าบนพื้น ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มขมขื่นอย่างเอาใจและประจบสอพลอ

“ขอร้องพวกท่านล่ะ ให้อาหารข้ากินเถอะ…พวกข้ายอมแพ้แล้ว!”

จู้กั๋วกงเหลือบมองฮ่องเต้เยี่ยนที่สลบบนพื้น จากนั้นก็ส่ายหน้า

เกรงว่าฮ่องเต้เยี่ยนคงคาดคิดไม่ถึง ว่าตัวเองจะตกอยู่ในเงื้อมมือคนของตัวเอง

จิตใจมนุษย์ยากแท้หยั่งถึงจริง ๆ

จู้กั๋วกงออกคำสั่งเสียงแข็งกร้าว

“จับพวกเขากลับไป คุมขังเอาไว้!”

“รับทราบ!”

ในคืนนั้น จู้กั๋วกงเขียนจดหมายด้วยตนเองหนึ่งฉบับ สั่งให้คนไปส่งให้ฝ่าบาทอย่างเร่งด่วน

ในเวลาเดียวกัน เซียวอวี้กับเฟิ่งจิ่วเหยียนยังคงอยู่ระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวง

บนถนนที่พวกเขาเดินทางกลับ ล้วนมีประชาชนคอยต้อนรับตลอดทาง

คืนนี้ พวกเขาเข้าพักที่โรงพักแรม

หลังจากเฟิ่งจิ่วเหยียนได้อาบน้ำซึ่งไม่ได้อาบมานาน จึงรู้สึกสบายตัวอย่างมาก

เมื่อออกมาจากห้องอาบน้ำ ก็เห็นเซียวอวี้นั่งอยู่ข้างโต๊ะทรงงาน จ้องจดหมายฉบับหนึ่งอย่างเหม่อลอย

นางเดินเข้าไป ถามอย่างห่วงใย

“เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

เซียวอวี้เงยหน้ามองนาง สีหน้าท่าทางเรียบนิ่ง

“จู้กั๋วกงส่งจดหมายมา กองทัพเยี่ยนส่วนหนึ่งยอมมอบตัว ทั้งยังจับตัวฮ่องเต้เยี่ยนมาแสดงความบริสุทธิ์ใจด้วย”

จากนิสัยบ้าคลั่งของฮ่องเต้เยี่ยนแล้ว เฟิ่งจิ่วเหยียนก็พอจะเดาได้ว่าต้องมีวันนี้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเร็วถึงเพียงนี้

นางคาดเดา

“ครั้งนี้ มีความเป็นไปได้ว่าเป่ยเยี่ยนจะไม่สนใจความเป็นความตายของฮ่องเต้เยี่ยน”

เซียวอวี้ดึงมือของนาง โอบนางนั่งลงบนตัก น้ำเสียงฟังดูอ่อนล้า

“นี่เป็นเรื่องที่ตาแก่ฮ่องเต้เยี่ยนควรรำคาญใจเสีย

“เราแค่ต้องคุมขังไว้ เฝ้าดี ๆ …ฮองเฮา ทำไมตัวเจ้าหอมเช่นนี้?”

เขาพลันเปลี่ยนเรื่อง เฟิ่งจิ่วเหยียนชะงักงัน

นางดันหน้าของเขาที่กำลังโน้มเข้ามาออก กล่าวอย่างจริงจัง

“ท่านพูดจาตลกแล้ว กลิ่นคาวเลือดฉุนมาก ล้างอย่างไรก็ล้างไม่ออก”

เซียวอวี้เชิดคางของนางขึ้น จุมพิตลงบนริมฝีปากของนาง

เซียวอวี้ดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด “ศึกที่ต้องสู้รบ ก็สู้รบเสร็จแล้ว ไม่ต้องห่วง ในระยะเวลาสั้น ๆ นี้แต่ละแคว้นไม่ได้มีกำลังทหารมากขนาด กล้าเปิดศึกกับแคว้นหนานฉีหรอก แบบนั้นคงเป็นการหาเรื่องทำให้แคว้นล่มสลายอย่างไม่ต้องสงสัย”

เขาจับมือของนาง นำมาวางไว้บนหน้าอก

“จิ่วเหยียน ฟังเรานะ ทำตัวสบาย ๆ เมื่อคืนเจ้านอนหลับไม่สนิท คงเพราะฝันร้ายแน่ ๆ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจำฝันเมื่อคืนไม่ได้แล้ว

หัวใจของนางเต้นรัวเร็ว พลิกตัว นอนตะแคงข้างเผชิญหน้ากับเซียวอวี้ พร้อมกันนั้นก็ขยับเข้าไปซบในอ้อมกอดของเขา ยกมือกอดเขาไว้

หัวใจของเซียวอวี้อ่อนยวบ มุมปากยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“วันนี้ไม่ต้องรีบเดินทางหรอก นอนอีกสักพัก”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า พยายามฝืนตัวให้หลับตาลง

“อืม”

ก๊อก ๆ ๆ!

ข้างนอกมีคนมาเคาะประตู

เซียวอวี้ขมวดคิ้ว ตบหลังของเฟิ่งจิ่วเหยียนเบา ๆ

“เจ้านอนไป เราจะออกไปดู”

……

นอกประตู เฉินจี๋โค้งทำความเคารพ

“ฝ่าบาท มีหมอทหารท่านหนึ่ง ติดตามมาตั้งแต่เมืองเซวียน ต้องการเข้าเฝ้าท่าน บอกว่าเขามีเรื่องสำคัญจะแจ้ง”