แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 938

ราชทูตแคว้นตงซานมาพร้อมกับผ้าทอและอาชา เริ่มจากปฏิบัติด้วยความสุภาพก่อน

“แคว้นตงซานเราไม่เคยเกี่ยวข้องกับข้อพิพาทระหว่างแคว้น ครั้งนี้แต่ละแคว้นมาล้อมโจมตีหนานฉี ฮ่องเต้พวกเราก็ได้ยินข่าวลือเหล่านี้เช่นกัน ต่างพูดกันว่า ข้อพิพาทนี้ ต้นเหตุมาจากการยุยงของแคว้นตงซาน”

ราชทูตแคว้นอื่นต่างมองหน้ากัน

ราชทูตแคว้นตงซานผู้นี้หมายความว่าอย่างไร? คำนึงแต่ตนเองไม่สนใจผู้อื่นรึ?

ในตอนแรก มิใช่แคว้นตงซานพวกเขาส่งคนมาพูดหว่านล้อมว่า หากร่วมมือกับพวกเขาโจมตีหนานฉี จะแบ่งดินแดนหนานฉีให้หรอกหรือ!

หลี่หลิงราชทูตแคว้นตงซานกล่าวต่อ

“หลังจากสืบสวนอยู่หลายทาง พวกเราถึงสืบพบว่า เดิมทีแล้ว ทั้งหมดนี้ถานไถเหยี่ยนเป็นคนทำ

“เขาหลอกลวงอวดอ้าง จนได้รับความไว้วางพระทัยจากฝ่าบาทของเรา ถูกยกย่องให้เป็นราชครู และถือเป็นแขกผู้ทรงเกียรติของแคว้นตงซานด้วย

“นึกไม่ถึงว่า เขายังไม่พึงพอใจกับสิ่งนี้ เจตนาจะหลอกล่อกษัตริย์ของเรา ให้กษัตริย์ของเราโจมตีหนานฉี เพื่อจะได้เป็นมหาอำนาจ กษัตริย์ของเรามีสติ จึงไม่หลงกลการยั่วยุ

“นึกไม่ถึงว่าเขายังไม่ยอมหยุดความคิดชั่วร้าย ยังแอบตระเวนไปยังแต่ละแคว้น เพื่อยุยงให้แต่ละแคว้นล้อมโจมตีหนานฉี ซ้ำยังอ้างชื่อแคว้นตงซานเราด้วย...”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ราชทูตแคว้นต้าเซี่ยก็อดที่จะเอ่ยแทรกไม่ได้

“คำกล่าวนี้หมายความว่าอย่างไร! หรือว่า การร่วมมือกันโจมตีฉี มิใช่เจตนาของแคว้นตงซานพวกท่านหรอกหรือ?”

ราชทูตหลี่หลิงยิ้มอย่างใสซื่อ

“แน่นอน การที่แต่ละแคว้นโจมตีฉี ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับแคว้นตงซานของพวกเรา พวกท่านถูกถานไถเหยี่ยนหลอกเสียแล้ว”

ราชทูตจากแคว้นอื่นก็ทยอยกันโต้แย้ง

“ถานไถเหยี่ยนคนเดียว สามารถทำเรื่องใหญ่ได้ถึงเพียงนี้? ท่านโกหกใครกัน!”

“ตอนนั้นเขายังนำสาส์นตราตั้งของแคว้นตงซานพวกท่านมาด้วย!”

“เห็นชัดว่าแคว้นตงซานพวกท่านไม่ยอมรับ หวาดกลัวหนานฉี จนวิ่งโร่มาแสดงความบริสุทธิ์ว่าไม่เกี่ยวข้อง!”

“ฮ่องเต้ฉี อย่าทรงฟังคำพูดเหลวไหลของเขา! การที่แคว้นต่าง ๆ โจมตีฉี แคว้นตงซานก็คือคนร้ายตัวจริง!”

“ถูกต้อง! พวกเราต่างก็ถูกแคว้นตงซานหลอกใช้!”

ทิศทางโจมตีของแคว้นต่าง ๆ พุ่งเป้าไปที่แคว้นตงซาน

ราชทูตของแคว้นตงซานสงบนิ่ง ยังเอ่ยข้อเรียกร้องของตนต่อไป

“ฮ่องเต้ฉี ของจำพวกสาส์นตราตั้ง สามารถปลอมแปลงได้ ถานไถเหยี่ยนเป็นผู้กระทำผิดของแคว้นตงซานเรา เขาทำความผิดร้ายแรง พวกเราสมควรนำตัวเขากลับไปสืบสวนยังแคว้นเรา เพื่อจะได้ให้คำอธิบายกับทุกแคว้น”

เซียวอวี้เย้ยหยัน

“สมควรรึ?”

“เหตุผลอะไร?

“เหตุผลของแคว้นตงซานท่าน ก็คือข้ามแม่น้ำได้แล้วก็รื้อสะพานทิ้งรึ”

ราชทูตรีบก้มหน้าทันที

“ฮ่องเต้ฉี หาใช่เป็นเช่นนั้นไม่

“พวกเราจริงใจที่จะจัดการปัญหาเรื่องข้อพิพาท ทั้งหมดเริ่มมาจากถานไถ่เหยียน...”

“ตอนนี้กลับกลายเป็น เอาแต่พูดว่าถานไถเหยี่ยนเป็นคนของแคว้นตงซานท่าน”

ทุกคนเรียกสติกลับมา และพากันสงสัยแคว้นตงซาน

“ใช่แล้ว! หากเรื่องยุยงให้เกิดข้อพิพาท ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับแคว้นตงซานพวกท่าน เหตุใดพวกท่านทั้งมอบผ้าทอ ทั้งมอบอาชา เพื่อจะพาถานไถเหยี่ยนกลับไปยังแคว้นตงซานด้วย?”

“หากเป็นข้า การซ่อนตัวอยู่เงียบ ๆ ยิ่งจะไม่สบายกว่าหรือ? หนานฉีไม่ตามหาพวกท่าน พวกท่านกลับพยายามจะเข้ามาหาเรื่อง เป็นเพราะเหตุใด?”

ราชทูตแคว้นตงซานโต้แย้งทันที

“พวกเราแคว้นตงซานยินดีที่จะแบกรับความรับผิดชอบนี้ การลงโทษคนกระทำผิด มีสิ่งใดไม่ถูกต้อง?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนยิ้มอย่างไม่แยแส และเอ่ยต่อทันที

“ฝ่าบาท ท่านคงได้ยินแล้วใช่หรือไม่? ในเมื่อแคว้นตงซานเต็มใจที่จะรับผิดชอบ เรื่องเรียกร้องการชดเชยในการสงบศึกครั้งนี้ ก็ต้องนับรวมส่วนของแคว้นตงซานด้วย

เซียวอวี้ตอบรับโดยเข้าใจตรงกัน

“ฮองเฮาเอ่ยถูกต้อง เหล่าขุนนางทุกท่าน ลองวิเคราะห์กันดูว่า ควรจะเรียกร้องอะไรจากแคว้นตงซาน”

ราชทูตแคว้นอื่น ๆ ต่างยินดีกับความโชคร้ายด้วย

สมน้ำหน้า!

ยังคิดจะคำนึงถึงแต่ตนเองไม่สนใจผู้อื่น ตอนนี้คงต้องมาร่วมชะตากรรมเดียวกันแล้ว!

หลี่หลิงราชทูตจากแคว้นตงซาน ถึงกับเงียบกริบ เหงื่อเย็นผุดออกมาเต็มหลัง