แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 971

หลังจากนายท่านเฟิ่งกินยาแล้ว โรคหัวใจระงับไว้ได้ ทว่าเพลิงโทสะในใจลูกแล้วลูกเล่า กลับลุกโหมอย่างรุนแรง

ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็นึกไม่ถึงว่า ตนเองเพียงแค่แต่งงานใหม่ เฟิ่งจิ่วเหยียนถึงกับต้องทำให้เขาไปอยู่ที่เจียงโจว และทำให้ชาตินี้เขาไม่มีวันกลับมาที่เมืองหลวงได้อีก!

ความคับแค้นที่อัดแน่นอยู่เต็มอกเขา มิอาจยับยั้งได้อีกต่อไป

ทว่า มิใช่พุ่งเป้าไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียน กลับพุ่งเป้าไปที่หลิวอิ๋ง

เขาคว้าแขนของหลิวอิ๋งด้วยความโมโห เบิกตาโพลงพร้อมกับเค้นถาม

“เจ้าทำสิ่งใด! เจ้าทำสิ่งใดอีก!”

จักต้องเป็นหลิวอิ๋งที่ทำความผิดไว้ก่อนหน้านี้เป็นแน่ มิเช่นนั้น ฮองเฮาจะไม่กระทำการโหดร้ายเช่นนี้!

หลิวอิ๋งรู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง

คราวนี้ นางมิได้ทำสิ่งใดจริง ๆ!

หลิวอิ๋งพยายามโต้แย้งด้วยเหตุผล

“ท่านพี่ ข้ามิได้ทำสิ่งใดจริง ๆ”

นางน้ำตาไหลริน ท่าทางดูอ่อนแอบอบบาง พลันหันไปมองทางเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ฮองเฮา หากท่านมีสิ่งใดไม่พอพระทัยหม่อมฉัน ก็มาลงที่หม่อมฉัน อย่าโยงใยไปถึงผู้อื่น...โดยเฉพาะเป็นบิดาท่าน เขาไม่มีความผิด”

นายท่านเฟิ่ง: เหลวไหล! แน่นอนอยู่แล้วว่าเขาไม่มีความผิด!

เขาถูกวางแผนเล่นงานมาตั้งแต่ต้นแล้ว!

เจิ้งจีมิอาจทนเห็นมารดายอมจำนน จึงลุกขึ้นด้วยความโมโห

“ท่านแม่ พวกเราจักต้องออกจากวัง พวกเราจะไปพบท่านป้า! ท่านป้ามิมีทางยอมเห็นพวกเราถูกรังแก!”

นางกลับหันไปหาเรื่องเฟิ่งจิ่วเหยียนอีกครั้ง

“อย่าทรงอ้อมค้อม ฮองเฮาทำเช่นนี้ ก็เพื่อต้องการจะขับไล่ครอบครัวของเราออกจากเมืองหลวง แต่ท่านมีสิทธิ์อันใด? มารดาหม่อมฉันมิได้ทำผิด บิดาหม่อมฉันก็มิได้ทำผิดเช่นกัน เช่นนั้นท่านก็ใช้อำนาจในมือเพื่อประโยชน์ส่วนตน!”

หว่านชิวก้าวมาข้างหน้า อาศัยอำนาจของสาวใช้คนสนิทฮองเฮา ตวาดดุด่าเจิ้งจีที่ปากพล่อย

“บังอาจ! เจ้าพูดจาโอหังกับฮองเฮา ตามกฎของพระราชวัง จักต้องถูกตบหน้าห้าสิบครั้ง!”

ขณะพูด หว่านชิวก็ลงมือทันที เริ่มจากตบเจิ้งจีไปสองฝ่ามือ

เพียะเพียะ!

พละกำลังของคนที่ฝึกยุทธ์ จะเหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไป

ถึงแม้จะตบแค่สองฝ่ามือ กลับตบจนใบหน้าของเจิ้งจีบวมปูด ทั้งใบหน้าไร้ความรู้สึก

เจิ้งจีทั้งตกใจและโมโหอย่างมาก

ในเวลาเดียวกัน ก็ยังมีร่องรอยของความกลัว จึงถอยโดยสัญชาตญาณ และอยู่ห่างจากหว่านชิว

“เจ้า เจ้าตบข้าหรือ?”

หลิวอิ๋งก็รีบมาปกป้องบุตรสาวไว้ทันที ในแววตาเต็มไปด้วยความปวดร้าว

ทำร้ายคนอย่าทำร้ายที่หน้าสิ!

ใบหน้าถูกตบจนเสียโฉม ก็ไม่มีหน้าไปพบผู้คนได้!

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พร้อมเอ่ยด้วยท่าทีเฉยเมย

“ท่านพี่ ข้าทำทุกสิ่งชัดเจนถูกต้อง หากจะกล่าวว่าทำผิดสิ่งใด เกรงว่าจะเป็นการแต่งงานกับท่าน จนทำให้ท่านพี่หญิงกับฮองเฮาไม่พอพระทัย

“ทว่าพวกเรารักกันด้วยใจจริง!”

ขณะที่นางพูด ก็มีน้ำตาอุ่น ๆ เอ่อคลอ พลางอธิบายต่อเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ฮองเฮา หากท่านไม่เชื่อ สามารถไปถามมารดาของท่านได้---ท่านพี่หญิงของหม่อมฉัน

“ในตอนนั้น หากมิใช่นางเป็นต้นเหตุ หม่อมฉันกับท่านพี่คงได้อยู่ด้วยกันไปนานแล้ว ทว่าถึงแม้จะเป็นท่านพี่หญิงที่ติดค้างหม่อมฉัน หลายปีมานี้ ต่อให้หม่อมฉันคิดถึงท่านพี่ ก็ยังมิกล้าล้ำเส้น จนกระทั่งได้ข่าวว่าท่านพี่หญิงกับท่านพี่หย่าร้างกัน หม่อมฉันถึงได้มาเมืองหลวง

“นอกจากนี้ เรื่องการแต่งงาน...เรื่องการแต่งงานหม่อมฉันก็เคยถามความเห็นของท่านพี่หญิง ขอเพียงนางมิเห็นด้วย หม่อมฉันก็จะไม่แต่ง เป็นท่านพี่หญิงที่บอกว่า นางปรารถนาให้หม่อมฉันมีความสุข...”

คำพูดของหลิวอิ๋ง พูดราวกับว่านางเป็นคนถูกทำร้าย คนอื่น ๆ ต่างทำผิดต่อนาง

เจิ้งจีที่ยืนอยู่ตรงที่นั้น ยังดึงดันไม่ย่อท้อ

“ฮองเฮา ท่านได้ยินทั้งหมดแล้วหรือไม่! เป็นมารดาท่านทำผิดต่อมารดาหม่อมฉัน เป็นพวกท่านสองแม่ลูกติดค้างพวกเรา! พวกเราทำผิดสิ่งใด?”

พวกนางแต่ละคนยิ่งรู้สึกบีบคั้นไม่แพ้กัน

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้ยินเช่นนั้น ในดวงตาอันสงบนิ่ง ฉายแววความเคียดแค้น

“คิดว่าข้ามิรู้สิ่งใดเลยหรือ?”

นางเดินมาเบื้องหน้าหลิวอิ๋งอย่างไม่รีบร้อน น้ำเสียงฟังดูเยือกเย็น

“หลิวอิ๋ง ตอนนั้นเจ้าวางแผนเล่นงานสามีของคนอื่น คิดจะใช้ลูกเพื่อจะได้แต่งเข้าจวน น่าเสียดายที่ทำไม่สำเร็จ ตอนนี้ ก็คิดจะให้บุตรสาวของเจ้าทำวิธีการเช่นเดียวกัน สิ่งที่ข้าพูด ถูกต้องหรือไม่?”

คำพูดเหล่านี้เอ่ยออกมา สองแม่ลูกต่างเงียบกริบ เจิ้งจียิ่งเผยให้เห็นอาการตื่นตระหนก

สิ่งที่พวกนางต้องการทำ ฮองเฮาทรงทราบได้เยี่ยงไร?