แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 983

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไปยังที่ไกล และสั่งการอู๋ไป๋

“หากในเจียงโจวมีความเคลื่อนไหวใด ๆ จงรีบส่งข่าวให้ข้าทราบ อีกอย่าง ให้ส่งคนจำนวนหนึ่ง ไปอารักขาท่านแม่กับเวยเฉียงที่จางโจวด้วย อย่าให้ผู้ใดไปรบกวนพวกนาง”

อู๋ไป๋น้อมรับคำสั่ง

“พ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮา!”

ยังเป็นนายท่านที่คิดได้รอบคอบเสมอ

“ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ อีกเรื่องหนึ่ง ตอนนี้อาการประชวรของประมุขแคว้นซีหนี่ว์ทรุดลงเรื่อย ๆ เกรงว่าจะเหลือเวลาอยู่ได้อีกสองสามเดือนเท่านั้น

“แคว้นเจิ้งกับแคว้นเสี่ยวโจวที่พวกนางเพิ่งพิชิตได้ กำลังวางแผนร่วมมือก่อกบฏ แคว้นซีหนี่ว์ ใกล้จะวุ่นวายแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์เป็นยอดวีรสตรี หากนางตาย ย่อมหลีกเลี่ยงความวุ่นวายในแคว้นซีหนี่ว์มิได้ เรื่องนี้เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกกังวลอย่างมาก

ทว่า การเกิดแก่เจ็บตาย ล้วนอยู่เหนือการควบคุมของมนุษย์

นางต้องพยายามตามหาซู่ยวนอย่างสุดกำลัง เพื่อให้ประมุขแคว้นซีหนี่ว์ไม่ติดค้างในใจ และไม่ทำให้ความไว้วางใจของอีกฝ่ายสูญเปล่า

“มีเหตุวุ่นวายใดหรือ?” เซียวอวี้ล้างหน้าเสร็จเพิ่งเดินเข้ามา จึงมิได้ยินคำพูดทั้งหมดของอู๋ไป๋

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันหน้าไปทางเขา ใบหน้าเคร่งขรึมสุดพรรณนา

“ฝ่าบาท เกรงว่าแคว้นซีหนี่ว์จักวุ่นวายแล้วเพคะ”

นางลดแขนหนึ่งลงข้างลำตัวอย่างสบาย ๆ พลางยกอีกแขน ชี้ชวนให้เซียวอวี้มองไปทางทิศตะวันตก ท่าทางองอาจผึ่งผายราวกระบี่ที่ชี้ใส่ใต้หล้า

“หม่อมฉันเห็นว่า กองทัพชายแดนตะวันตกต้องพร้อมทำศึกอยู่เสมอ หากแคว้นซีหนี่ว์มิอาจกำราบแคว้นเจิ้งกับแคว้นเสี่ยวโจวได้ พวกเราก็ใช้โอกาสนี้กลืนกินในคราเดียว ท่านว่าอย่างไรเพคะ?”

สองแคว้นนี้มีใจฝักใฝ่ไปทางเป่ยเยี่ยน จักต้องไม่เปิดโอกาสให้พวกเขากลับมายืนหยัดได้อีก มิเช่นนั้น ชายแดนตะวันตกของหนานฉีจะไม่สงบสุข

หากจะกำจัดพวกเขา ต้องกำจัดให้สิ้นซาก!

เซียวอวี้ประหลาดใจไม่น้อย

ในยามเช้าตรู่เช่นนี้ ไฉนจิ่วเหยียนถึงมีความกระหายนักเล่า?

……

แคว้นซีหนี่ว์

ประมุขแคว้นประชวรอยู่บนเตียง หาได้ละเลยเรื่องราชกิจไม่

มั่วซินหมัวมัวช่วยประคองนางลุกขึ้น สอดหมอนไว้ด้านหลังเอวของนาง เพื่อให้นางนั่งพิงหัวเตียงอย่างสบาย

ใบหน้าของประมุขแคว้นซูบผอม โหนกแก้มเหลือแต่กระดูก เบ้าตาจมลึก นั่งอ่านฎีกาอยู่บนเตียง พร้อมมือที่ถือพู่กันอันสั่นเทา

มั่วซินหมัวมัวเห็นนางทำงานหนักเช่นนี้ รู้สึกปวดใจเหลือเกิน

“ท่านประมุขแคว้น ท่านควรพักผ่อนให้มากเพคะ

“ราชกิจนี้ทำอย่างไรก็ไม่จบสิ้น ถนอมพระวรกายสำคัญกว่าเพคะ”

ประมุขแคว้นส่งเสียงไอสองสามครั้ง ลำคอแหบแห้ง ใบหน้าซีดเซียว หม่นหมอง

“มั่วซิน เจ้าว่า เรายังมีโอกาสได้พบซู่ยวนอีกหรือไม่?”

ทุกสิ่งอย่างฝ่าฝืนไม่ได้

การที่จะฝืนตัวเอง มีแต่จะทำให้หมกมุ่น หากมีสิ่งยึดติดในใจก็ยากจะควบคุม นานวันเข้า มีความอัดอั้นฝังแน่นในทรวงอก แล้วจะมีชีวิตอย่างสงบสุขได้อย่างไร?

นางนั่งอยู่ริมขอบเตียง จับมือของเซียวอวี้ไว้ ปลอบใจเขาอย่างเงียบ ๆ

สายตาของเซียวอวี้เหม่อลอย มิได้จับจ้องอยู่ที่สิ่งใด คล้ายเผชิญกับการตัดสินใจที่ยากลำบาก

ครั้นสั่งให้คนไปส่งหมอแล้ว เขาเปลี่ยนมาจับมือของเฟิ่งจิ่วเหยียนแทน

“เราจะพาเจ้าไปที่ภูเขาหวูหยา”

……

ภูเขาหวูหยา เป็นสถานที่ตั้งสำนักของเซียวอวี้

เมื่อรุ่ยอ๋องรู้ว่าเขากำลังจะไปที่ใด ก็รีบห้ามไว้ทันที

“ฝ่าบาท ท่านทราบกฎของภูเขาหวูหยาดี หากต้องการผ่านเข้าประตูสำนัก จักต้องฝากตัวเป็นศิษย์ก่อน และต้องมีเพียงอาจารย์ท่านเดียวตลอดไป ฮองเฮามีอาจารย์ผู้มีพระคุณอยู่แล้ว คือแม่ทัพเมิ่งพ่อบุญธรรมของนาง หากท่านทำเช่นนี้ มิใช่การทำให้นางต้องทรยศอาจารย์หรือ? ฮองเฮาจะยินยอมหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เซียวอวี้นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร นัยน์ตาลึกล้ำ มิเอ่ยคำใด

เมื่อรุ่ยอ๋องเห็นปฏิกิริยาเช่นนี้ของเขา พลันจมอยู่ในความคิด

หรือว่า ฮองเฮาหาได้ทราบกฎข้อนี้ไม่?

มิใช่ฝ่าบาทจะลงมือทำก่อนค่อยรายงานทีหลังกระมัง?