แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 996

เมืองหลวงแคว้นหนานฉี

ณ จวนตระกูลเฟิ่ง

อี๋เหนียงหลินร้องไห้จนแทบขาดใจ น้ำมูกน้ำตาไหลพราก

“ลูกเอ๋ย ลูกรักของแม่ เจ้ามีจุดจบเช่นนี้ได้อย่างไรกัน...”

ขณะที่นางกำลังร้องไห้ เฟิ่งหมิงเซวียนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ถามขึ้นว่า

“ท่านแม่ ข้าไม่ได้ตายเสียหน่อย ท่านร้องไห้ทำไมกัน?”

อี๋เหนียงหลินจิ้มหน้าผากของเขาด้วยความโมโห “เจ้าจะออกจากตระกูลเฟิ่งไปแต่งกับแม่นางหอนางโลม เจ้า...เจ้าตายไปยังดีเสียกว่า!”

เฟิ่งหมิงเซวียนเองก็ทุกข์ใจมากเช่นกัน

ทว่าเรื่องก็มาถึงจุดนี้แล้ว เขาเองก็ไม่อาจขัดขืนได้

ถึงอย่างไรอิงเอ๋อร์ก็ตั้งครรภ์ลูกของเขาแล้ว เขาจะเป็นพ่อคนแล้ว พอคิดเช่นนี้ ก็ดูจะไม่ใช่เรื่องร้ายไปซะหมด

ต่อให้ภายนอกเขาไม่ใช่คนตระกูลเฟิ่งแล้ว ทว่าเขามีสายเลือดตระกูลเฟิ่งไหลเวียนอยู่ หากอนาคตเขาต้องการความช่วยเหลือ ท่านพ่อและพี่ใหญ่ไม่มีทางนิ่งเฉยเป็นแน่

เฟิ่งหมิงเซวียนพูดโน้มน้าวตัวเองเรียบร้อย

ยามนี้เขาต้องพูดโน้มน้าวท่านแม่ ให้นางยอมรับความจริงให้ได้

อี๋เหนียงหลินร้องไห้ไม่หยุด และไม่ฟังที่เขาพูด

ในหัวของนางคิดเพียงว่า ทำไมตนไม่ตายไปให้รู้แล้วรู้รอด

ก่อนที่ท่านพี่จะไปยังกำชับนางว่าให้ดูแลเรือนในและบุตรชายให้ดี ยามนี้บุตรชายก่อเรื่องใหญ่เพียงนี้ แล้วนางจะบอกท่านพี่อย่างไรได้!

ตำแหน่งนายหญิงของตระกูลเฟิ่ง ยิ่งห่างนางออกไปทุกทีแล้ว

หลายวันต่อมา

ณ เจียงโจว

นายท่านเฟิ่งที่มาสังเกตการณ์ได้รับจดหมายจากทางบ้าน ก็โมโหจนตาถมึงทึง โกรธจนเต้นเร่า ๆ

เจ้าลูกสารเลว ยังคิดจะแต่งกับหญิงในหอนางโลมนั่นอีก! คิดว่าเขาที่เป็นบิดาตายไปแล้วหรืออย่างไร!

ทว่าแม้แส้จะยาวก็ไม่อาจไม่ถึงท้องม้าได้

ตัวเขาอยู่ที่เจียงโจว จะละทิ้งหน้าที่โดยพลการไม่ได้

เขาเขียนจดหมายฉบับนึงทันทีแล้วให้คนส่งม้าเร็วไปให้เฟิ่งเหยียนเฉิน สั่งบุตรชายคนโตจะต้องหยุดยั้งเรื่องนี้ได้ได้

ทว่าเฟิ่งเหยียนเฉินเองก็หยุดยั้งเรื่องนี้ไม่ได้เช่นกัน

ภายในจวนพลทหาร

โจวซื่อผู้เป็นภรรยาช่วยถอดชุดให้เขา น้ำเสียงแฝงความวิตก

“ท่านพี่ งานแต่งงานของน้องรอง วันนี้ส่งเทียบเชิญมาแล้ว พวกเราจะไปร่วมงานหรือไม่?”

เฟิ่งเหยียนเฉินหันไปมองที่โต๊ะ บนนั้นวางเทียบเชิญเอาไว้

แววตาที่เคร่งขรึมของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ

“ส่งของขวัญไปแสดงความยินดีเป็นการส่วนตัวก็พอ”

โจวซื่อเข้าใจ นางพยักหน้าอย่างอ่อนโยน

ต้นเดือนสิบ เฟิ่งหมิงเซวียนรับอิงเอ๋อร์แต่งเข้ามาอย่างรีบร้อน

เขาซื้อเรือนทางตะวันตกของเมืองหลังหนึ่ง แล้วเชิญญาติสนิทมิตรสหายมากมาย ทว่าผู้ที่มากลับไม่มากนัก

แม้แต่แม่แท้ ๆ ของเขาก็ยังไม่มา

เฟิ่งหมิงเซวียนมองแขกเหรื่อที่บางตาด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง

ที่แท้หลังจากเขาไม่มีสถานะของคนตระกูลเฟิ่ง ก็ไม่นับเป็นอะไรแล้ว

ภายในเรือนหลังใหม่ อิงเอ๋อร์เห็นเขาเศร้าโศกจึงพูดปลอบใจ

“ท่านพี่ หากวันหน้าท่านสอบขุนนางผ่าน จะต้องโดดเด่นกว่าผู้อื่นเป็นแน่”

เฟิ่งหมิงเซวียนนั่งลงข้างเตียงอย่างทึ่มทื่อ ไม่พูดอะไรซักคำ

สอบขุนนางผ่าน?

มันง่ายเพียงนั้นที่ไหน!

อิงเอ๋อร์พิงไหล่เขา “ท่านพี่ ผู้อื่นไม่เชื่อในตัวท่าน แต่ข้าเชื่อ”

“ศิษย์พี่ ข้าว่านะ ท่านตัดใจเรื่องซูฮ่วนเถิด นางกับฝ่าบาทไปเที่ยวชมภูเขาและแม่น้ำแล้ว สบายอกสบายใจยิ่ง!”

หร่วนฝูอวี้หมดความอดทน แววตาแฝงด้วยรังสีสังหาร

“พูดมาตรง ๆ นางไปที่ไหน!”

เก๋อสือชีกลัวนางจึงรีบตอบ “ภูเขาหวูหยา พวกเขาไปภูเขาหวูหยาแล้ว”

เพิ่งพูดจบเขาก็ได้ยินเสียงว่ามีคนมา จึงหลบไปทันที

ผู้มาคือรุ่ยอ๋อง

เมื่อเขาผลักเปิดประตูก็เห็นหร่วนฝูอวี้ ใบหน้ายังคงดูอบอุ่นอ่อนโยนเช่นเคย ทว่าแววตากลับเย็นชาอย่างที่สุด

“หร่วนฝูอวี้ ข้ารู้แล้วว่าเจ้านำกู่เสน่ห์มาใส่ข้า ตราบใดที่กู่เสน่ห์ยังอยู่ ข้าก็จะขังเจ้าต่อไป!”

หากไม่ใช่เพราะไปให้หมอหลวงรักษา เขาคงจะถูกปิดปังต่อไป

มิน่าช่วงที่ผ่านมาเขาถึงได้แปลก ๆ ไป

เขายังคิดอยู่ว่าตนจะชอบหร่วนฝูอวี้ได้อย่างไร

หร่วนฝูอวี้ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

“ใช่ เจ้าถูกกู่เสน่ห์เข้า ทว่านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด ข้าไม่ได้อยากให้เจ้าถูกกู่นี่ เป็นเจ้าที่ดวงไม่ดีเอง”

แค่เดารุ่ยอ๋องก็รู้แล้วว่าเป้าหมายที่แท้จริงของนางคือใคร

“เจ้าถึงกับกล้าวางแผนใช้กู่เสน่ห์กับฮองเฮา?! หร่วนฝูอวี้ เจ้านี่มันรนหาที่ตายเสียจริง”

หากฝ่าบาททรงทราบเข้า จะต้องฆ่านางทิ้งแน่

หร่วนฝูอวี้ตอบแบบติดตลกว่า “พอได้แล้ว ถึงคราวเจ้าสั่งสอนข้าเสียเมื่อไหร่กัน? หากเจ้ารู้สึกว่าสิ่งนี้มีประโยชน์ ไว้ข้าให้เจ้าซักตัว ให้เจ้าใช้กับฮ่องเต้หนานฉี ดีหรือไม่?”

รุ่ยอ๋องปฏิเสธอย่างโมโห

“ข้าไม่ต้องการ”

เขารังเกียจวิธีการเช่นนี้

เพิ่งกล่าวจบ เขาก็มองไปที่หร่วนฝูอวี้ ภายในร่างกายพลันเกิดความร้อนขึ้น