แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 528

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 528 วันเวลาที่แสนสงบ

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่าตัวเองต่างจากชาติที่แล้วแน่นอน แต่จะเป็นตรงไหนที่แตกต่างนั้น ตัวเธอก็บอกไม่ถูก แค่รู้สึกว่าเป็นแบบนั้น

แต่ตอนที่มือของอวี๋หมิงหลางประสานเข้ากับมือเธอแน่น เมื่อทั้งสองคนยืนอยู่หน้าหลุมศพของวีรบุรุษ หลังจากที่เป็นพยานให้กับคนรักสองคนที่ต้องแยกจากกัน เสี่ยวเชี่ยนก็เข้าใจแล้ว

“อันที่จริงฉันไม่มีนายก็สามารถใช้ชีวิตต่อไปได้”

“อะไรนะ” ไหนล่ะคำสัญญา?

“แต่ช่วงเวลาที่มีนาย มันสงบกว่าอย่างเห็นได้ชัด”

มีชีวิตอยู่เหมือนกัน แต่คุณภาพการใช้ชีวิตจะเหมือนกันได้ยังไง

ชีวิตของเสี่ยวเชี่ยนถูกเรื่องราวต่างๆเข้ายึดครองพื้นที่จนเต็ม เธออยากปีนไปถึงจุดสูงสุดในหน้าที่การงาน ใช้ความพยายามของตัวเองปกป้องครอบครัว แต่ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร อยู่ในตำแหน่งไหน ในใจก็มักจะมีพื้นที่เหลือไว้ให้เขาเสมอ

ขาดไปก็จะไม่สมบูรณ์

มือใหญ่และมือเล็กกุมกันไว้ สีผิวตัดกันอย่างเห็นได้ชัด เบื้องหลังคือรูปถ่ายของโลนวูล์ฟ

ฝนหยุดแล้ว ความหนาวเย็นในฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน ความอุ่นจากมือหนาของเขาส่งผ่านมาที่มือเล็กๆเธอ

หากในใจมีคนหรือเรื่องให้คิดถึงก็ทำให้ชีวิตเต็มไปด้วยแรงผลักดัน ถ้าชีวิตของคนเราได้ถูกกำหนดให้ต้องจากกัน ถ้าอย่างนั้นคนที่ชอบที่ได้เจอระหว่างทางบางทีก็อาจจะเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ทำให้เดินต่อไปได้อย่างมีความสุข

พ่อแม่ คนรัก ลูก คนเหล่านี้ที่ได้เดินทางร่วมกัน บางคนอาจเดินๆอยู่แล้วหายไประหว่างทาง ก็เหมือนกับโลนวูล์ฟของหูเหม่ยจิ้ง แต่เสี่ยวเชี่ยนกลับหวังว่าอวี๋หมิงหลางจะสามารถเดินไปกับเธอได้จนถึงจุดหมายปลายทาง

“อวี๋หมิงหลาง”

“อืม” น้อยครั้งที่เธอจะเรียกชื่อเขาเต็มๆ

“นายต้องอยู่ไปนานๆนะ อยู่ให้นานกว่าฉันหนึ่งวันหรือหนึ่งวินาที ฉันเคยวิเคราะห์นิสัยของตัวเอง ฉันไม่มีทางเป็นบุคลิกสลับขั้ว ดังนั้นนายจึงต้องเป็นฝ่ายรอฉัน ไม่ใช่ฉันรอนาย เข้าใจไหม?”

“ได้”

สองมือประสานกันอย่างแน่นหนา เขาถอดเสื้อนอกออกมาคลุมไหล่ให้เธอ กำบังอากาศหนาวเย็นของฤดูใบไม้ผลิให้กับเธอ เธอเอนตัวพิงกับตัวเขา เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นไปยังเขา คนหนึ่งพันคนก็จะมีความรักหนึ่งพันแบบ สำหรับโลนวูล์ฟกับหูเหม่ยจิ้งแล้ว บทสรุปแบบนี้น่าจะเป็นตอนจบที่ดีที่สุดแล้ว

เสี่ยวเชี่ยนไม่รู้ว่าเธอกับอวี๋หมิงหลางควรมีบทสรุปแบบไหนกันแน่ถึงจะดีที่สุด แต่เธออยากให้เป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆจนกว่าวันนั้นจะมาถึง แล้วลองดูว่ามันจะใช่บทสรุปแบบที่เธอต้องการหรือเปล่า

……

เสี่ยวเชี่ยนรักษาในขั้นที่สามให้หูเหม่ยจิ้งไปก่อนหน้านี้ ทำให้ในตอนสุดท้ายใกล้จะสำเร็จเข้าไปทุกที

หลังจากที่เสี่ยวเชี่ยนกลับไปแล้วได้ปิดประตูคุยกับหูเหม่ยจิ้งตามลำพัง

ส่วนฉู่เซวียนสามีของหูเหม่ยจิ้งได้รออยู่ด้านนอกอย่างร้อนรน มือของเขาประสานกันอย่างไม่รู้ตัว นี่คือช่วงที่สำคัญที่สุด

หัวหน้าใหญ่ยื่นบุหรี่ให้เขาหนึ่งมวน เขารับมาด้วยมือสั่นๆแล้วจุดสูบ

อันที่จริงศาสตราจารย์หลิวก็อยากเข้าไป แต่เธอเชื่อในความสามารถของเสี่ยวเชี่ยน ไม่ว่าผลการรักษาจะเป็นไปตามความคาดหมายของทุกคนหรือไม่ เธอก็เชื่อว่าเสี่ยวเชี่ยนได้พยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว ต่อให้เปลี่ยนเป็นเธอรักษา ก็ไม่มีทางทำได้ดีกว่าเสี่ยวเชี่ยน

“คุณเห็นข้างทางมีคนแก่ล้มอยู่จะเข้าไปพยุงไหม?” ศาสตราจารย์หลิวไม่ตอบ แต่ถามกลับ

“แน่นอน” หัวหน้าใหญ่มองภรรยาตัวเองด้วยความสงสัย

“คุณตอบออกมาได้นั่นก็คือความตระหนักรู้ มันคือกระบวนการรับรู้ที่มีต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เรื่องนี้ทำได้หรือไม่ได้ล้วนตัดสินมาจากความตระหนักรู้ของคุณ จิตใต้สำนึกตอบออกมาไม่ได้ แต่มันมีอิทธิพลต่อมุมมองที่เรามองคนอื่น หรือถึงขนาดที่ว่าความสามารถในการตัดสินใจกับการวิเคราะห์อย่างรวดเร็วที่เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายก็ล้วนมาจากจิตใต้สำนึกเป็นตัวตัดสินใจ เจ้าเล็กของพวกคุณเป็นคนที่ใช้ประโยชน์จากจิตใต้สำนึกได้เก่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา”

“ใช่ อวี๋หมิงหลางโดดเด่นมากในเรื่องนี้ เขามักจะวิเคราะห์ตัดสินใจสิ่งต่างๆได้อย่างน่าตกใจบ่อยๆ แต่เขากลับบอกว่ามันเป็นสัญชาตญาณ สิ่งที่เขาคิดว่าไม่ถูก ขอแค่ทำการศึกษาให้ลึกลงไปก็จะพบว่ามันมีปัญหา จุดนี้ผมยังว่ามันน่าประหลาด ตอนซ้อมรบความสามารถของเขาโดดเด่นมาก อีกทั้งยังเกิดประโยชน์ในภารกิจสำคัญๆ”

การที่อวี๋หมิงหลางแสดงความสามารถออกมาได้อย่างโดดเด่นทั้งที่ยังหนุ่ม รวมถึงหน้าที่การงานของเขาที่โตเอาๆในชาติที่แล้ว ล้วนเกี่ยวข้องกับความสามารถพิเศษนี้ของเขา

“นี่เป็นความสามารถแฝงที่เกิดจากจิตใต้สำนึก อันที่จริงจิตใต้สำนึกของคนเราแต่ละคนถูกสะกดจิตอยู่ทุกวัน ข่าวสารด้านลบที่ได้จากเวลาคุยกับขาเม้าท์ซุบซิบล้วนถูกจิตใต้สำนึกซึมซับไว้ ซึ่งมันจะส่งผลต่อการตัดสินใจของคุณในวันข้างหน้า ดังนั้นฉันถึงได้ไม่ชอบการสนทนาไร้สาระ”

“…มิน่าถึงได้ไม่ค่อยมีใครคบ”

ศาสตราจารย์หลิวเป็นคนแบบนี้มาตั้งแต่สาวๆ ถ้าใครมาคุยเรื่องที่เธอไม่อยากฟังเธอก็จะเดินหนีไปทำเรื่องของตัวเองทันทีโดยไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น ดังนั้นทุกคนจึงบอกว่าเธอเป็นคนประหลาด

“คุณจะเข้าใจอะไร ดูเสี่ยวเชี่ยนศิษย์รักของฉันซิ คุณเคยเห็นเขาคุยไร้สาระกับคนอื่นหรือเปล่า? เขาไปนั่งเม้าท์ซุบซิบกับคนอื่นเมื่อไรกัน? แม้แต่ละครน้ำเน่ายังไม่ดูเลย ก็เพราะเขาไม่อยากให้สิ่งไร้สาระมาล้างสมองจิตใต้สำนึกของตัวเอง เขาถึงได้เก่งแบบนี้ไง ฉันภูมิใจในตัวเขามาก ฉันไม่เคยเจอเด็กอายุน้อยคนไหนมีความสามารถมากเท่านี้มาก่อน เดี๋ยวฉันกลับไปจะให้เพื่อนที่อยู่เมืองนอกช่วยดูพวกหนังสือมาให้เขา อีกทั้งฉันยังต้องสั่งสอนเขาด้วยตัวเอง เพื่อให้ดวงดาวได้เจิดจรัสบนท้องฟ้าต่อไป”

หัวหน้าใหญ่มองเสี่ยวเชี่ยนผ่านกระจก หูก็ฟังภรรยาของตัวเองชื่นชมลูกศิษย์ไม่หยุดหย่อน เขายืนไว้อาลัยให้เสี่ยวเชี่ยนเงียบๆ

คนที่ถูกผู้หญิงคนนี้ถูกใจน่าสงสารจริงๆ

เอ๊ะ? สถานการณ์ข้างในดูเหมือนจะเปลี่ยนไป?