แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 623

คำสั้นๆแค่นี้แต่กลับเป็นคำสัญญาทั้งชีวิต

“ลงมาสิผมรอคุณอยู่”

“โอเค”

…ผู้ฟังที่นั่งอยู่หน้าวิทยุพากันงงเป็นไก่ตาแตก

รายการวันนี้นี่ฉีกทุกกฎตั้งแต่มีรายการมา!

เวลานี้ไม่มีแล้วอาการหวาดกลัวการแต่งงาน อนาคตที่ไม่อาจล่วงรู้กลายเป็นเรื่องที่ทำให้คนรู้สึกรอคอย เสี่ยวเชี่ยนเปิดดนตรีที่ใช้ในงานแต่งงาน จากนั้นก็กล่าวปิดรายการโดยไม่สนผู้ฟังที่กำลังงง

“คุณเป็นกังวลกับปัญหาเล็กๆน้อยๆที่จะตามมาหลังแต่งงานหรือเปล่าคะ? โรคหวาดกลัวการแต่งงานเป็นปัญหาทางด้านจิตใจที่ซับซ้อนและละเอียดอ่อน คำพูดง่ายๆอย่างฉันรักคุณบางทีอาจไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกได้ถึงความมั่นคงที่จะลงไปในเรือลำเดียวกัน คำสัญญาที่ไพเราะที่สุดที่บนโลกนี้ บางทีอาจเป็นแค่คำพูดง่ายๆอย่าง ฉันจะอยู่กับคุณ ขณะนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนครึ่งพอดี ดิฉันว่าที่เจ้าสาวเหม่ยเหวย ไว้พบกันใหม่ในพาสเวิร์ดหัวใจนะคะ สวัสดีค่ะ…”

ผู้กำกับอินจนน้ำตาแทบไหลแล้ว

ร่วมงานกับนักจัดรายการมาตั้งหลายคน นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าโทรเข้ามาขอแต่งงานกลางรายการสด!

ราย การ สด!

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำแบบนี้แล้วจะส่งผลอะไรต่อรายการหรือไม่ แต่ผู้กำกับรู้สึกว่าอารมณ์พลุ่งพล่านในตัวบอกให้ทำแบบนี้น พรุ่งนี้ถ้าจะโดนหัวหน้าด่ามันก็คุ้ม!

ชีวิตคนเราจะมีสักกี่ครั้งที่ได้เจออะไรแบบนี้ แล้วจะขวางโลกทำไม?!

เวลานี้ที่ด้านหน้าตึกของสถานี เพื่อฉลองให้กับหัวหน้ากลางที่ขอแต่งงานได้สำเร็จ พลุที่รอจุดมาตลอดคืนในที่สุดก็ได้เวลาปล่อย เสี่ยวเชี่ยนดูพลุผ่านทางหน้าต่างและก็ได้เห็นพี่ๆทหารที่แสนน่ารักใช้ร่างกายทำเป็นรูปหัวใจ ตามแผนผู้ชายคนนั้นจะต้องมายืนอยู่ข้างในหัวใจ แต่เขากลับโรยตัวลงมาจากตึกฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว

เมื่อเสี่ยวเชี่ยนเดินออกมาจากตึกแล้วก็โผเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา วินาทีนั้นทุกอย่างได้กลายเป็นสิ่งสวยงาม

การรอคอยอาจจะแสนนาน แต่เพราะระหว่างทางมีเรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้น ยามที่ผลแห่งการรอคอยนั้นมาถึงก็จะทำให้รู้สึกว่าคุ้มค่าเกินคำบรรยาย

“ขอบคุณที่คุณยอมแต่งงานกับผม”

“ขอบคุณที่มาขอฉันแต่งงาน”

วินาทีที่ความหวานถึงขั้นสุดนั้นเองอวี๋หมิงหลางก็ล้วงแหวนเพชรที่ซื้อไว้นานแล้วออกมา ใหญ่กว่าตอนหมั้นมาก เตรียมไว้เพื่อเวลานี้โดยเฉพาะ

เพอร์เฟคกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

“เตรียมร้องเพลง ยืมมือพี่สะใภ้ฝังปีศาจ!”

แล้วเสียงร้องเพลงที่ไม่อาจบรรยายก็ดังขึ้น อวี๋หมิงหลางมือสั่นจนเกือบทำแหวนตก

นี่มันกองหนุนที่ลิงขอร้องให้มาช่วยหรือไงวะ ร้องบ้าอะไรกัน…

เสี่ยวเชี่ยนก็รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า สมกับเป็นทหารที่อวี๋หมิงหลางฝึกมาจริงๆ ดูเลือกเพลง…

“เอ้าพี่สะใภ้ฮ่าไฮ่ ฮ่าไฮ่~” ประโยคนี้ต้องซ้ำอย่างน้อยสี่ครั้ง!

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึก เหอๆ นี่มันเพลงอะไรกัน?

อวี๋หมิงหลางมุมปากกระตุกแบบไม่ไหวแล้ว ไอ้บ้าพวกนี้มาช่วยเขาหรือจะมาทำพัง?

ยังดีที่เสี่ยวเชี่ยนสุขุมมากพอในช่วงเวลาสำคัญ เธอจับมืออวี๋หมิงหลางออกแรงเล็กน้อย นิ้วนางก็สวมเข้าไปในแหวนที่เป็นสัญลักษณ์แห่งความรักและความรับผิดชอบ

“พี่สะใภ้มีความสุขตลอดไป ลูกพี่ไปดีนะ!”

ในที่สุดบทเพลงแห่งพี่สะใภ้ก็จบลง สิ่งที่มาแทนก็คือเสียงกล่าวลา

นี่เป็นช่วงเวลาที่อบอวลไปด้วยความรัก และก็เป็นช่วงเวลาแห่งการอำลาอย่างอบอุ่น

ช่วงเวลาที่ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมากลายเป็นความทรงจำ แต่ก็ไม่มีใครลืมความทรงจำเหล่านั้น ให้ผลึกแห่งความรักเยียวยาความเจ็บปวดที่ต้องจากลา นี่สิถึงจะเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ถูกต้อง

หัวหน้าใหญ่และศาสตราจารย์หลิวที่นั่งฟังวิทยุตั้งแต่ต้นจนจบมีสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ตอนที่ได้ยินเสี่ยวเชี่ยนในที่สุดก็รับปากแต่งงานกับอวี๋หมิงหลางนั้น ทั้งสองคนแทบจะตบมือในเวลาเดียวกัน

คำพูดที่ว่าจะอยู่เคียงข้างที่อวี๋หมิงหลางพูกับเสี่ยวเชี่ยนนั้นได้ทำให้หัวหน้าใหญ่ที่ปกติไม่ถนัดแสดงออกได้พูดความในใจของตัวเองออกมา

เขาติดค้างครอบครัวมากเหลือเกิน

“ดูทำเข้า ทำเป็นเลียนแบบพวกเด็กๆ!”ศาสตราจารย์หลิวทะเลาะกับสามีจนชินแล้ว อยู่ๆได้ยินเขาพูดแบบนี้ก็แอบรู้สึกเขิน

“หมิงหลางจุดประกายให้ผม แต่ในใจผมก็คิดแบบนั้นนะ ต่อไปผมอยู่บ้านคุณไม่ต้องซักผ้าทำกับข้าวแล้ว ผมเหมาเอง!”

ติดค้างเธอมาตลอดชีวิต ต่อไปจะค่อยๆชดใช้คืน

“หยุดทำหน้าซื่อบื้อแล้วนอนลง! ฉันจะนวดยาให้ คุณนี่นะแก่ปูนนี้ยังไม่ยอมรับว่าตัวเองแก่อีก ไปแข่งกับพวกหนุ่มๆทำไม เอวก็ยอกมาตั้งนานแล้วยังไม่เห็นหาย..”

ศาสตราจารย์หลิวบ่นพลางเอายานวดให้หัวหน้าใหญ่

“เมียจ๋า ผมแอบรู้สึกขัดใจหน่อยๆ” หัวหน้าใหญ่ถอนหายใจ ศาสตราจารย์หลิวหยุดมือ

“มีอะไร?”

“คุณจะให้เสี่ยวเชี่ยนไปหาคนๆนั้นจริงๆเหรอ? คุณก็ดูแลเขาได้ไม่ใช่เหรอ คนๆนั้นอยู่ทางใต้ ถ้าเสี่ยวเชี่ยนจะไปต่อปริญญาเอกที่นั่นปีหน้าก็ต้องไปแล้ว หมิงหลางเพิ่งจะย้ายมา หลังจากทั้งสองคนแต่งงานกัน อยู่ด้วยกันได้แค่ปีเดียวก็ต้องแยกกันอีกหลายปี มันไม่เท่ากับ…”

“เสี่ยวเชี่ยนจะต่อเอกอยู่กับฉันก็ได้ แต่เหล่าชีมีชื่อเสียงมากกว่าฉันในแวดวงวิชาการระดับนานาชาติ ถ้าเสี่ยวเชี่ยนได้ไปอยู่กับเขามันก็ดีต่ออนาคต หมิงหลางเองก็คงเข้าใจ ยังไงพวกเขาก็ยังได้อยู่ด้วยกันปีกว่าเลยไม่ใช่เหรอ?”

หัวหน้าใหญ่มองเอกสารที่ศาสตราจารย์หลิววางไว้บนโต๊ะ เขาไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่คัดค้าน

“ตาแก่ ที่พูดว่าจะซักผ้าทำกับข้าวน่ะเอาจริงใช่มะ?” ศาสตราจารย์หลิวถาม

“พูดแล้วไม่คืนคำ!”

“งั้นต่อไปก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีๆนะ จะไปแข่งกับเด็กหนุ่มจนเอวยอกแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว อีกหลายสิบปีจากนี้คุณต้องรับใช้ฉัน ฉันไม่อยากมานั่งรับใช้คุณหรอกนะ อยู่ข้างนอกก็ดูแลตัวเองหน่อยเข้าใจไหม?”

“รับทราบ!” หัวหน้าใหญ่พยักหน้า ในใจรู้สึกอบอุ่น อันที่จริงมียเราก็เป็นห่วงเราอยู่นะ