แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 629

เสี่ยวเชี่ยนเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า สายตากวาดไปที่ใบหน้าคนขี้นินทาทีละคน

คนพวกนี้อาจไม่รู้ว่า ในสายตาของเสี่ยวเชี่ยน สีหน้าท่าทางที่พวกเขาคิดว่าเก็บอาการดีแล้วล้วนไม่พลาดไปจากสายตาเสี่ยวเชี่ยน เธอสะกดความดูถูกในใจเอาไว้ ใบหน้าแสดงความเป็นกันเองแล้วยื่นมือไปให้หลุ่ยเสี่ยวฉา หลุ่ยเสี่ยวฉารีบจับมือเสี่ยวเชี่ยน มือของเธอเย็นเฉียบ

“เสี่ยวฉา เธอไม่มีทางทำเรื่องที่ผิดต่อฉันใช่หรือเปล่า?” การแสดงของเสี่ยวเชี่ยนตบตาสืออวี้ได้

เธอเกือบคิดไปแล้วว่าประธานเชี่ยนไม่ติดใจเอาความ

“ใช่ๆ ประธานเชี่ยนฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆนะ ทุกคนอยู่กลุ่มเดียวกัน บอกว่าจะกินข้าวฉันก็เลยมา ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะเป็นแบบนี้…”

ทำหน้าเศร้าบีบน้ำตาบวกกับน้ำเสียงใสซื่อ แต่ละคำที่พูดออกมาล้วนเหยียบย่ำเพื่อนในกลุ่ม อีกทั้งยังทำให้ตัวเองรอดตัว ตัดขาดจากคนพวกนั้นโดยสิ้นเชิง

เสี่ยวเชี่ยนได้แต่ เหอๆ ในใจ แต่สีหน้ากลับยังนิ่งเหมือนยามปกติ เธอยื่นมืออีกข้างที่ว่างอยู่ไปตบมือหลุ่ยเสี่ยวฉาเบาๆ

“แค่เรื่องเข้าใจผิด ฉันเข้าใจว่ามันไม่เกี่ยวกับเธอ”

“ประธานเชี่ยน เธอดีกับฉันจัง…” หลุ่ยเสี่ยวฉาปาดน้ำตา รีบไปยืนข้างเสี่ยวเชี่ยน สืออวี้กับอวี๋หลิวเหมยถอยออกไปหนึ่งก้าวประหนึ่งเจอคนเป็นโรคระบาด ไม่อยากยืนข้างนกสองหัวหรอกนะ

เสี่ยวเชี่ยนปลอบหลุ่ยเสี่ยวฉา แล้วหันไปหาสาวแสบก้นกับแฟนด้วยสีหน้าอีกแบบหนึ่ง

“ฉันไม่ชอบสร้างศัตรูกับใคร แต่ฉันไม่เคยกลัวการมีเรื่อง ถ้าเรื่องในวันนี้ฉันยอมพอแค่นี้ ต่อไปถ้าเจอฉันในมหาวิทยาลัยก็อยู่ให้ห่างๆฉันไว้ แต่ถ้าเธอไม่ยอม ต่อไปมาหาฉันได้เสมอ—ประเด็นคือ ก็ดูละกันว่าเธอจะยอมรับผลของการกระทำได้หรือเปล่า!”

พูดออกไปด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด สืออวี้เคยเห็นมุมโหดๆของประธานเชี่ยนมาแล้ว ดังนั้นจึงไม่รู้สึกแปลกใจเท่าไร

เป็นครั้งแรกที่อวี๋หลิวเหมยเห็นเสี่ยวเชี่ยนเล่นบทโหด ถึงแม้จะยังคงเป็นพี่สะใภ้ที่พูดจาหนักแน่นท่าทางอ่อนโยนเหมือนเดิม แต่แต่ละคำดูน่ากลัวอย่างไม่ต้องสงสัย ทำให้คนที่ฟังรู้เลยว่าเอาจริง

ไม่ใช่คุมเกมด้วยการใช้กำลัง แต่คำพูดของเสี่ยวเชี่ยนมีพลังและน่ากลัว เล่นเอาอีกฝ่ายไม่กล้าทำอะไรต่อ รีบหนีไปทันที

“ประธานเชี่ยน โชคดีที่วันนี้เธอรู้ว่าความจริงคืออะไร…ฉันกลัวเธอจะเข้าใจฉันผิดจริงๆนะ อันที่จริงถ้าฉันโดนตบไม่เป็นไรหรอก ฉันกลัวจะเสียเพื่อนอย่างเธอไปมากกว่า…”

หลุ่ยเสี่ยวฉาพยายามพูดแสดงความจริงใจ แต่เสี่ยวเชี่ยนกลับมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาพลางตบบ่า

“ระยะทางพิสูจน์ม้า กาล…เวลาพิสูจน์คน ฉันเชื่อว่าเธอไม่มีทางทำให้ฉันผิดหวัง”

สืออวี้แอบคิดในใจ ประธานเชี่ยนหมายถึงกาลเวลาพิสูจน์ธาตุแท้คน?

พูดจบเสี่ยวเชี่ยนก็พาสืออวี้กับอวี๋หลิวเหมยออกจากร้าน ทิ้งหลุ่ยเสี่ยวฉาไว้ที่เดิม หลุ่ยเสี่ยวฉาตบหน้าอกเรียกขวัญกลับมา เกือบถูกตบเข้าแล้ว

ดูท่าข่าวลือในมหาวิทยาลัยจะเป็นเรื่องจริง

หาเรื่องกับใครก็ได้แต่อย่าหาเรื่องจอมเทพเชี่ยน ไม่อย่างนั้นจะได้ตายอย่างเขียด

ข่าวลือแพร่ไปนอกรั้วมหาวิทยาลัย ลูกชายเศรษฐีไม่รู้ไปฟังใครประโคมข่าว บอกว่าในมหาวิทยาลัยมีนางฟ้าที่แสนพิเศษคนหนึ่ง จึงลั่นวาจาออกไปว่าจะนัดเสี่ยวเชี่ยนกินข้าว ถ้าไม่มาจะตัดแขนเสี่ยวเชี่ยนทิ้ง

“งั้นทำไมเธอปล่อยแค่เขา กลับจัดการสองคนนั้นล่ะ?”

“เพราะหลุ่ยเสี่ยวฉายังมีประโยชน์กับฉัน ส่วนสองคนนั้น—ไม่มีค่าให้พูดถึง”

เสี่ยวเชี่ยนเคยมีประสบการณ์ด้านงานบริหาร เคยเจอคนหลากหลาย เธอไม่กลัวคนอย่างยัยแสบก้นที่ทำเป็นอวดดีแต่ไม่มีความสามารถแบบนั้นหรอก พวกที่ประจบคนเก่งกว่าเหยียดคนต่ำกว่าแบบนั้น ตบทีสองทีก็เอาอยู่แล้ว

แต่คนอย่างหลุ่ยเสี่ยวฉาถ้ามาเป็นพนักงานของเสี่ยวเชี่ยน เธอรู้สึกว่าการจะควบคุมได้นั้นต้องเปลืองสมองนิดหน่อย เพราะปิดบังความรู้สึกเก่ง อีกทั้งในใจยังคิดไม่ซื่อ ถ้าเผลออาจโดนแว้งกัดได้

แต่นิสัยหน้าไหว้หลังหลอกใจคิดไม่ซื่อแบบนี้กลับทำให้เสี่ยวเชี่ยนนำมาใช้งานได้พอดี

“เธอไม่ใช่ลูกสาวเศรษฐีติงต๊องอีกแล้วนะ ทำไมยังใช้ทฤษฎีดำขาวตัดสินคนแบบนั้นอยู่อีก? ต่อให้เป็นคนเลวกว่านี้ ถ้าใช้ให้ถูกที่ก็มีประโยชน์ ต่อไปถ้าเธอตามพี่ไปอยู่ที่เมืองQแล้ว ไม่มีฉันอยู่ด้วย เธอต้องระวังให้มากขึ้นเข้าใจไหม—นี่ อย่ามาดราม่าแถวนี้นะ!”

เสี่ยวเชี่ยนเห็นสืออวี้ร้องไห้ก็รีบเอามือเช็ดน้ำตาให้

“ประธานเชี่ยน ฉันไม่อยากไปจากเธอเลย…” อยู่ด้วยกันมาตั้งนานจนผูกพัน พอนึกว่าเรียบจบแล้วต้องแยกย้ายสืออวี้ก็เศร้าใจ

“ไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่เลิกรา ดังนั้นสิ่งที่ฉันต้องทำก็คือถ่วงเวลาให้งานเลี้ยงยาวไปอีกหน่อย…” เสี่ยวเชี่ยนปลอบสืออวี้พลางคิดแผนต่อไปในใจ

อาจารย์อยากให้เธอไปอยู่กับศาสตราจารย์ชีคนพิลึก เธอไม่ไปหรอก การปรากฏตัวของหลุ่ยเสี่ยวฉาได้สร้างโอกาสให้เสี่ยวเชี่ยนพอดี หวังว่าหลุ่ยเสี่ยวฉาจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง ช่วยเธอให้บรรลุเป้าหมาย