บทที่ 1415 ค่อยๆเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้อง

ครึ่งวันต่อจากนั้นมาผู้เฒ่าทั้งสามก็ค่อนข้างจะว่านอนสอนง่าย นอนหลับตื่นหนึ่ง หลังจากตื่นขึ้นมาก็เล่นเกม มีคนเข้ามาติดตั้งประตู หลังจากติดตั้งเสร็จ หยวนชิงหลิงสอนพวกเขาว่าปลดล็อกยังไง สามารถใช้ลายนิ้วมือได้ สามารถป้อนรหัสผ่านได้

นี่ก็ไม่ได้ยากที่จะสอน แต่หลังจากสอนเสร็จ เซียวเหยากงก็จ้องมองที่รหัสที่ล็อกและถามทันที“ตรงนี้คืออะไร?”

หยวนชิงหลิงมองดูท่าทางสนอกสนใจของพวกเขา อีกสองคนที่เหลือก็เคลื่อนศีรษะเข้ามาเพ่งมอง นางก็ยิ่งปวดหัวเข้าไปอีก

ขณะที่กินอาหารค่ำ ศาสตราจารย์หยวนสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับพวกเขาในเรื่องล้ำลึกแต่ไม่เป็นความจริงรอบหนึ่ง สนุกสนานเป็นอย่างมาก แต่พวกเขามักจะแอบชำเลืองมองหยวนชิงโจวอยู่เสมอ เห็นว่าท่าทางของเขาดูเหมือนไม่มีเรื่องอะไร พวกเขาทั้งสามถึงได้กินข้าวมื้อนี้ด้วยจิตใจที่สงบสักที

หลังจากที่กินอาหารค่ำแล้ว หยวนชิงหลิงตัดสินใจพาพวกเขาลงไปเดินเล่น ทำความคุ้นเคยกับแวดล้อมรอบๆ อย่างน้อย เวลาที่แอบออกไปก็ยังรู้จักทางกลับ

ออกจากหมู่บ้าน ไปถึงสนามจัตุรัสที่ละแวกใกล้ๆ มีคุณป้ากลุ่มหนึ่งกำลังเต้นรำออกกำลังกายที่สนาม เพียงแค่หยวนชิงหลิงเห็นว่าเป็นสิ่งที่พวกเขาจะรู้สึกว่าแปลกใหม่ ก็จะอธิบายให้ฟังครั้งหนึ่ง เลี่ยงไม่ให้พวกเขาอยากรู้อยากเห็นเกินไปและจะทำการศึกษาต่อไปอีกขั้น

แต่พวกเขาก็เดินมองไปตลอดทาง ซึ่งมีการเพ่งมองโคมไฟสูงๆเหล่านั้นโดยเฉพาะ

หลังจากเดินได้ครึ่งชั่วโมง หยวนชิงหลิงก็เห็นว่ามีคนขายเกาลัดคั่วอยู่ด้านหน้า จึงเอ่ย“ข้าจะไปซื้อขนมให้พวกท่านหน่อย พวกท่านรอข้าที่เดิม ที่ไหนก็ห้ามไป......ช่างเถอะ พวกท่านตามข้าไปเถอะ”

ไท่ซ่างหวงยกมือ “ไม่ต้อง เจ้าไปเถอะ พวกเราดูคนอื่นเขาเต้นรำขอพรเทพเจ้า!”

หยวนชิงหลิงแก้ไขให้ถูกต้อง “เต้นออกกำลังกายที่สนาม!”

คิดแล้วคิดอีก นี่เข้าใจผิดก็ไม่เป็นไร จึงรีบไปซื้อเกาลัด

เมื่อนางไป โสวฝู่จึงถามเซียวเหยากงและไท่ซ่างหวง “ท่านว่าทำไมโคมไฟเหล่านั้นต้องแขวนไว้สูงขนาดนั้น? จุดด้วยน้ำมันก๊าดหรือว่าน้ำมันจากต้นถง? ฝาครอบโคมไฟใช้อะไรทำ? ข้าดูแล้วไม่เหมือนโคมไฟทางนั้นของพวกเรานี่”

เซียวเหยากงกล่าว“คำถามนี้พวกเราอยากรู้ ตอนที่พวกเราเพิ่งมาถึง ถนนเส้นนั้นที่ถูกรถม้า......ถูกรถไก่ชน ก็มีไฟเช่นนี้มากมาย พวกเราสงสัยเหมือนกัน จะจุดสว่างขนาดนี้ทำไม? ไม่เปลืองน้ำมันหรือ? หรือว่า แม้แต่น้ำมันก็ไม่ได้ใช้?”

ทั้งสามคนมองหน้ากันแวบหนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้ามองไปทางไฟถนนที่อยู่สูงๆพร้อมกัน

หยวนชิงหลิงที่กำลังซื้อเกาลัด หันกลับมาเห็นพวกเขาจ้องไฟถนน ในใจเต้นตึกตักเสียงหนึ่ง รีบจ่ายเงินหยิบเกาลัดแล้ววิ่งกลับมาทันที

ขาดไม่ได้ เพื่อจะอธิบายไฟถนนให้เข้าใจง่ายๆรอบหนึ่ง เพื่อคลายความสงสัยให้พวกเขา ไม่เช่นนั้นแล้ว กลัวเพียงแค่พรุ่งนี้ตื่นมา ไฟถนนของลานจัตุรัสนี้จะถูกพวกเขารื้อออกมาทั้งหมด

ขณะกินเกาลัด ไท่ซ่างหวงจึงถามขึ้นประโยคหนึ่งแบบไม่ได้ตั้งใจ “จริงสิ รถของพวกเจ้าที่นี่แพงหรือไม่?”

หยวนชิงหลิงเลิกคิ้วมองเขาแวบหนึ่ง “ทำไมถึงถามเช่นนี้เพคะ?”

“ถามดูน่ะ” บนใบหน้าไม่มีความรู้สึกผิดแม้สักนิด

“แพง แพงมากเพคะ!” หยวนชิงหลิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น อย่างน้อย ก็ต้องระวังการที่พวกเขาจะไปรื้อรถอีกคัน อีกทั้ง ในเวลานี้ก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายหลักการของรถคันนี้ให้พวกเขาฟังอย่างไร เพราะพวกเขาก็ไม่ได้ยอมรับว่าเป็นผู้รื้อรถ

ศักดิ์ศรีและหน้าตาของพวกเขา ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรักษาไว้

ช่างเถอะ รอพรุ่งนี้ขณะเรียกรถออกไป ค่อยใช้โอกาสนี้บอกพวกเขาละกัน

เดินเล่นกลับไปแล้ว จะต้องให้หยวนชิงโจวสอนพวกเขาใช้เครื่องทำน้ำอุ่น ทั้งสามอยู่ที่โรงพยาบาลก็ไม่เคยได้อาบน้ำ ดีที่อากาศค่อนข้างหนาว ไม่อาบน้ำสองสามวันก็ไม่มีปัญหาอะไร

หยวนชิงหลิงกำชับพี่ชายว่าจะต้องสอนให้เข้าใจอย่างแน่นอน และจำเป็นต้องให้เข้าใจทั้งสามคน มิฉะนั้น พรุ่งนี้ก็จะต้องซื้อเครื่องทำน้ำอุ่นอีก ถึงกระทั่ง คืนนี้อาจจะท่อน้ำแตกก็เป็นไปได้

หยวนชิงโจวรู้สึกว่าไม่ถึงขั้นนั้น เพราะว่า ขณะที่อยู่โรงพยาบาลก็เคยใช้น้ำประปา แม้ว่าจะไม่ได้อาบน้ำ แต่ก็ล้างมือเช็ดหน้า

สองชั่วโมงผ่านไป หยวนชิงโจวกลับบ้านด้วยความเหนื่อยล้า หยวนชิงหลิงเอ่ยถาม“เรียบร้อยหมดแล้วหรือ? นอนรึยังคะ?”