บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1070

หวังหยวนหัวเราะยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ฟังเช่นนั้น

“ข้าเป็นพ่อค้า ย่อมเข้าใจดีว่าถ้าเจ้าพูดเรื่องนั้น ข้าคงต้องเถียงกับเจ้าอย่างจริงจัง”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ หมานต๋าถูก็พยักหน้า

“ใช่ แต่ก่อนหน้านั้นข้ามีเรื่องจะพูด เจ้าโปรดฟังข้าก่อน”

หลังจากที่หมานต๋าถูพูดจบ เขาก็พูดอีกครั้ง

“คราวนี้พวกเราหมานอี๋ได้ส่งกองกำลังออกไปห้าหมื่นนาย ถ้าไม่ใช่เพราะกองกำลังห้าหมื่นนายของข้ามาดึงดูดความสนใจของเซิ่งตงฉยง เจ้าคงไม่ประสบความสำเร็จง่ายดายถึงเพียงนี้ เจ้ายอมรับความจริงข้อนี้หรือไม่?”

หลังจากที่หมานต๋าถูพูดจบ หวังหยวนก็พยักหน้าทันที

“แน่นอน ข้ายอมรับ!”

“ดี กองกำลังทหารม้าห้าหมื่นนายของพวกข้ายั่วยุเซิ่งตงฉยง อย่างน้อยก็พาพวกเขาออกจากเมืองได้ ดังนั้นเจ้าจึงมีโอกาสที่จะยึดเมืองสู่ได้ในคราวเดียว เจ้ายอมรับความจริงข้อนี้หรือไม่?”

“ได้สิ ข้ายอมรับเหมือนกัน”

หวังหยวนพยักหน้าอีกครั้ง หมานต๋าถูถึงพอใจมาก

“ในกรณีนี้ พวกข้าช่วยให้เจ้าดึงดูดความสนใจของเซิ่งตงฉยง เพื่อหันเหความสนใจของเขา และช่วยให้เจ้ารั้งเขาไว้ได้ จากนั้นพวกเจ้าก็ชนะการต่อสู้ครั้งนี้ ข้าไม่กล้าบอกว่าพวกข้ามีความดีความชอบถึงครึ่งหนึ่ง แต่อย่างน้อย...”

“อาจจะราวหนึ่งในสามใช่หรือไม่? เจ้ายอมรับหรือไม่?”

หลังจากได้ฟังดังนั้น หวังหยวนก็หัวเราะอีกครั้ง

“ฮ่าฮ่าฮ่า เรื่องนี้ข้าก็ยอมรับด้วยเช่นกัน”

หมานต๋าถูยิ้มแล้วพูดว่า “ในเมื่อเจ้ายอมรับก็ดี ดังนั้น เจ้าต้องให้ผลประโยชน์ด้วยการยกเมืองสู่เพียงหนึ่งในสามให้พวกข้า!”

“ข้าไม่ต้องการมากกว่านี้ แค่ให้พื้นที่สามอำเภอในเมืองสู่แก่เราก็พอแล้ว”

หลังจากที่หมานต๋าถูพูดเช่นนี้ หวังหยวนก็หัวเราะลั่น

เขาอยากจะบอกว่าคราวนี้หมานอี๋ไม่ได้สูญเสียไพร่พลมากเกินไป และทั้งหมดเป็นเพราะเขา!

“แม้ว่าพวกเจ้าจะมีทหารม้าห้าหมื่นนาย แต่ทหารม้าของเซิ่งตงฉยงล้วนเป็นทหารชั้นยอด หากต้องทำศึกเช่นนี้ เจ้าจะสูญเสียทหารม้าไปอย่างน้อยสามหมื่นคน!”

“แม้ว่าพวกเจ้าจะสามารถฆ่าเซิ่งตงฉยงได้ แต่ก็ไม่สามารถยึดครองเมืองสู่ได้!”

“สาเหตุแรกคือข้าอยู่ที่นี่”

“สาเหตุที่สอง พวกหมานอี๋เช่นพวกเจ้าจะไม่ส่งกองทหารสองหมื่นนาย ไปบุกกองทหารรักษาการณ์เมืองสู่ เพราะตอนที่มาครั้งแรก พวกเจ้าหวาดกลัว เพราะที่นี่คือดินแดนของต้าเย่ การที่หมานอี๋จะเข้ามายึดจึงยากเกินไป!”

“สาเหตุที่สาม ในช่วงเวลาสั้น ๆ หากต้องสูญเสียทหารม้าไปห้าหมื่นตัว สำหรับหมานอี๋อย่างพวกเจ้า มันเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ใช่หรือไม่?”

หวังหยวนพูดด้วยรอยยิ้ม หลังจากพูดจบ หมานต๋าถูก็ยังคงนิ่งเงียบ

เมื่อเห็นเขามีท่าทางเช่นนี้ หวังหยวนก็รู้ว่าชายคนนี้น่าจะเข้าใจแล้ว

“ดังนั้นการที่เจ้าไม่ได้สูญเสียไพร่พลไปมากนักในศึกครั้งนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะข้า”