บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1089

อู๋หลิงตะคอกอย่างเย็นชา

เซิ่งตงฉยงได้ฟังเช่นนี้ก็หัวเราะเยาะ

“ต่อสู้จนเหลือทหารคนสุดท้ายหรือ? เจ้าคิดว่ามันจะมีประโยชน์หรือ?”

“อู๋หลิง ต้าเย่ถึงกาลล่มสลายแล้ว หากเจ้าละทิ้งด้านมืดเข้าสู่ด้านสว่าง ตระกูลเซิ่งของข้าจะให้อนาคตที่ดีแก่เจ้า!”

เซิ่งตงฉยงพูดตามจริง แต่อู๋หลิงทรยศได้อย่างไร?

ตระกูลนักรบของเขามีความจงรักภักดีมาหลายชั่วอายุคน ไม่เคยมีคนคิดคดทรยศมาก่อน!

ดังนั้น...

ไม่ว่าอย่างไรวันนี้เขาจะอยู่และตายไปพร้อมกับเมืองหลวง!

“เซิ่งตงฉยง ตระกูลเซิ่งของพวกเจ้ามีความสามารถในการโจมตีต้าเย่ แต่พวกเจ้าไม่กลัวตระกูลไป๋หรือ?”

“พวกเขาวางแผนมาหลายปีแล้ว ย่อมไม่มีวันปล่อยต้าเย่ให้กับพวกเจ้าแน่นอน ดังนั้นเมื่อสงครามสงบลง พวกเขาต้องมาบุกเป็นแน่!”

“พวกเจ้าอยากตัดชุดแต่งงานให้ตระกูลไป๋จริงหรือ?”

หลังจากที่อู๋หลิงพูดจบ เซิ่งตงฉยงและเซิ่งฟางสี่ก็หาได้สนใจไม่

แน่นอนว่าพวกเขาทุกคนคิดเรื่องนี้อยู่แล้ว!

“อู๋หลิง เจ้าคงเดาถูก แต่ว่า...เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าตระกูลเซิ่งของเราไม่ได้เตรียมพร้อม?”

เซิ่งฟางสี่กล่าวก่อนจะถามว่า “แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถรักษาต้าเย่ของเจ้าไว้ได้หรือ? ให้ข้าบอกเจ้าว่า ... บัดนี้อาจกำลังมีความวุ่นวายในเมืองหลวงเกิดขึ้นแล้วก็ได้!”

หลังจากที่เซิ่งฟางสี่พูดเช่นนั้น เสียงแห่งสงครามก็พลันปะทุขึ้นจากในเมืองหลวง!

หน้าของอู๋หลิงเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงดังกล่าว!

“พวกเจ้า...”

เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าตระกูลเซิ่งจะจัดเตรียมแผนการได้รัดกุมถึงเพียงนี้ แม้แต่ในเมืองหลวงก็ยังกำลังคนพร้อมรบ!

พวกเขาเตรียมตัวมาดีจริง ๆ!

ในเวลานี้ทหารหกหมื่นนายของตระกูลไป๋ก็กำลังรวมตัวกัน ผู้นำอย่างเป็นทางการคือไป๋เจิ้นถัง!

แต่มีชายท่าทางสง่างามในชุดเกราะสีทองยืนอยู่ข้างเขาด้วย

แววตาของชายผู้นี้ความโดดเด่น!

แม้ว่าจะไม่สามารถเลือกทั้งสองทางได้ แต่ในเมื่อบรรพบุรุษมีความตั้งใจเช่นนี้ เขาจึงทำได้เพียงปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดเท่านั้น!

ทหารม้าจำนวนหกหมื่นคนมุ่งหน้าไปยังต้าเย่ ทหารลาดตระเวนที่เฝ้าอยู่ตลอดหลายร้อยลี้โดยรอบถูกสังหาร ไม่มีใครรู้ว่ากองกำลังหกหมื่นนายนี้อยู่ที่ไหนแล้ว!

ขณะเดียวกันในหมู่บ้านต้าหวัง หวังหยวนและพรรคพวกกลับมาแล้ว และกำลังนั่งอยู่ในห้องประชุม!

เกาเล่อยังมีความตื่นตกใจบนใบหน้าอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน

“พี่หยวน ทั้งตระกูลไป๋และตระกูลเซิ่งกำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง ศึกครั้งนี้อาจเปลี่ยนเจ้าของแผ่นดินได้!”

หลังจากที่เกาเล่อพูดจบ คนอื่นก็รีบพูดว่า “ใช่แล้วพี่หยวน นี่เป็นโอกาสแล้ว เราควรจะ...”

แน่นอนว่าพวกเขาต้องการใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้เพื่อยึดครองแผ่นดิน

แต่หวังหยวนส่ายหน้า

“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา!”

ทันทีที่คำพูดได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งและสงสัยว่าเหตุใดตอนนี้ถึงยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม!

ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขา สุดท้ายจะสามารถยึดครองแผ่นดินได้แน่นอน ตราบใดที่พวกเขาลงมือ!