บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1097

หลังจากออกคำสั่ง ทหารสองหมื่นนายก็ยกธงรบขึ้นสูงทันที พวกเขามีท่าทีโหดร้ายเป็นพิเศษ ทุกคนต่างคำรามและตะโกนให้เริ่มโจมตีพวกถังหม่าง!

ถังหม่างเห็นเช่นนั้นจึงยิ้มอย่างเย็นชา

“หมานต๋าถูคิดว่ามีโอกาสชนะจริงหรือ? ดูเหมือนว่าหากไม่สอนบทเรียนให้พวกเขา พวกเขาก็คงจะไม่ยอมรับความจริงที่ว่าพวกเขาจะต้องพ่ายแพ้”

ถังหม่างกำระเบิดไว้ในมือของเขา แม้ว่าทหารหลายคนที่อยู่ข้างหลังเขาจะรู้สึกไม่สบายใจเลย แต่เมื่อเห็นว่าขุนพลถังหม่างไม่มีท่าทีว่าจะถอย พวกเขาจึงยังคงยืนอยู่ด้านหลังเพื่อคอยปกป้องถังหม่างอย่างแน่วแน่!

เมื่อเห็นกองทหารของศัตรูสองหมื่นนายเข้ามาใกล้!

ในช่วงเวลาวิกฤติอย่างยิ่งนี้ ถังหม่างโบกมือแล้วพูดด้วยความโกรธ “ในเมื่อพวกเจ้ากำลังรนหาที่ตายเองอย่างประมาท เช่นนั้นข้าก็จะช่วยสงเคราะห์ให้!”

สิ้นเสียงตะโกนอันโกรธเกรี้ยว ทันใดนั้นถังหม่างก็ขว้างระเบิดไปยังตำแหน่งตรงหน้าเขา!

ระเบิดลูกนั้นลอยเป็นวิถีโค้งพุ่งเข้าใส่ฝูงชนทันที วินาทีต่อมาก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว และควันไฟลอยฟุ้งจนปกคลุมฝูงชน!

ทรายและฝุ่นจำนวนนับไม่ถ้วนระเบิดขึ้นมาในทันที ทหารจำนวนมากถูกแรงอัดที่รุนแรงกระแทกจนร่างกระเด็นห่างออกไปหลายสิบหมี่!

ทหารกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าถูกแรงอัดกระเด็นไปเพราะระเบิด ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความกลัวและความสิ้นหวัง ขณะรู้สึกว่าอวัยวะภายในของพวกเขากำลังจะแตกเป็นชิ้น ๆ เพราะการระเบิดครั้งนี้

“อ๊าก!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนยังคงดำเนินต่อไป เหล่าทหารตะโกนเสียงดังลั่นแต่ก็ไม่มีประโยชน์เลย พวกเขาโดนระเบิดล้มทับกันเป็นกองพะเนิน เหตุการณ์นั้นน่าสลดใจมาก

สีหน้าของหมานต๋าถูเปลี่ยนไปเป็นตกใจหลังจากเห็นเช่นนี้!

ทหารสองสามนายที่อยู่ด้านหน้าถือปืนคาบศิลาแล้วยิงเสียงดัง “ปัง ปัง” หลายนัด เอ้อร์ฮาที่กำลังหวาดกลัวรีบเข้าไปยืนขวางหน้าหมานต๋าถูแล้วตะโกนอย่างกังวล “ท่านอ๋อง เด็กคนนั้นมีอาวุธประหลาดอีกมากมาย เราไม่อาจต่อกรกับเขาได้พ่ะย่ะค่ะ!”

สีหน้าของหมานต๋าถูโกรธเกรี้ยว เขามองถังหม่างอย่างเย็นชา ไม่คาดคิดเลยว่าเด็กคนนี้จะมีกลอุบายมากมายถึงเพียงนี้!

ดวงตาของเขาฉายแววลังเลอย่างยิ่ง ขณะกัดฟันคิดว่าจะจัดการกับการต่อสู้อันน่าสลดใจนี้อย่างไร!

เมื่อถังหม่างเห็นว่าหมานต๋าถูยังคงปฏิเสธที่จะล่าถอย และยังคิดจะสู้ต่อไป เขาจึงยกยิ้มแล้วพูดว่า “เป็นอย่างไรบ้าง เห็นแล้วหรือยังว่าข้าแข็งแกร่งเพียงใด?”

“ข้าบอกเจ้าได้ว่าสิ่งที่อยู่ในมือข้ามีมากกว่าหนึ่ง”

ถังหม่างเหลือบมองทหารที่อยู่ด้านหลังหมานต๋าถู แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “แม้ว่าจะมีไม่มาก แต่ก็เพียงพอที่จะฆ่าพวกเจ้าได้ทุกคน”