บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1177

ในเวลานี้หวังหยวนยังคงนั่งอยู่ที่ลานบ้าน จานอาหารบนโต๊ะหายไปแล้ว แต่ยังมีกาน้ำชาตั้งไว้

หวังหยวนยังต้มน้ำร้อนรอให้ไป๋เจิ้นถังมาถึงด้วยซ้ำ!

ไม่ว่าจะเป็นไป๋เฟยเฟยหรือไป๋ชิงชาง ก็ไม่สามารถหยุดไป๋เจิ้นถังได้!

ทั้งหมดนี้เป็นความคิดของไป๋เจิ้นถัง!

หวังหยวนรู้ว่าไป๋เจิ้นถังกลัวเขา!

กลัวอำนาจของเขา แต่ก็ยังอยากควบคุมอำนาจของเขาด้วย!

ไม่ใช่กลัวแค่ในปัจจุบันแต่ยังรวมถึงอนาคตด้วย แม้กระทั่งอีกร้อยปีต่อจากนี้!

หวังหยวนย่อมเข้าใจความคิดของไป๋เจิ้นถังดี เขาจึงอยากคุยกับไป๋เจิ้นถัง เพื่อดูว่าเขาจะยอมล้มเลิกความคิดหรือไม่!

เพราะเขาไม่อยากขัดแย้งกับตระกูลไป๋เลย!

ทันใดนั้นไป๋เจิ้นถังก็มาถึง เขาหรี่ตาลงเมื่อเห็นหวังหยวนนั่งจิบชารอเขาอยู่ตรงนั้น

“หวังหยวน ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้ว่าข้ากำลังมา”

ไป๋เจิ้นถังเดินเข้ามาหาหวังหยวนด้วยรอยยิ้ม แล้วนั่งตรงข้ามเขา!

“แน่นอน ฝ่าบาทลองดื่มชาที่ข้าเพิ่งชงดูเถิด”

หวังหยวนรินชาให้เขาแล้ววางไว้ตรงหน้าเขา

ไป๋เจิ้นถังหยิบมันขึ้นมาดื่มหมดในอึกเดียวโดยไม่ลังเล

“ไม่เลว ชาชั้นดี”

หวังหยวนหัวเราะแล้วพูดว่า “ฝ่าบาทไม่กังวลว่าข้าจะวางยาพิษในชาหรือ?”

ไป๋เจิ้นถังได้ฟังเช่นนั้นจึงขมวดคิ้วทันที

แม้ว่าประโยคนี้ดูเหมือนเป็นเพียงการล้อเล่น แต่เขาก็เข้าใจความหมายอันลึกซึ้งในคำพูดของหวังหยวนได้!

เขาหมายความว่า หากเขาอยากทำร้ายตนก็สามารถลงมือเมื่อใดก็ได้ใช่หรือไม่?

แท้จริงแล้วหากพวกเขาไม่กลัวก็คงไม่สมเหตุสมผล!

กลัวก็กลัวไป เพราะมีตั้งหลากหลายวิธีในการจัดการกับเรื่องนี้!

แต่อย่างไรเสียก็ยังขาดความไว้วางใจ!

“ฝ่าบาท หากข้าเข้าร่วมอาณาจักรต้าเป่ยของท่าน ท่านจะสบายใจได้หรือ?”

“กล่าวคือท่านสามารถเชื่อใจข้าได้อย่างสมบูรณ์หรือไม่?”

คำพูดของหวังหยวนมีความหมายมาก!

หากยอมเข้าร่วมทำงานเพื่ออาณาจักรต้าเป่ยแล้วจะเชื่อ เช่นนั้นหากข้าไม่ยอมเข้าร่วม เจ้าก็จะไม่เชื่อหรือ?

เจ้าเชื่อในตัวข้า หรือเชื่อว่าจะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้?

กล่าวคือหากข้ายอมสัญญากับเจ้าจริง ๆ แล้วเจ้าจะไว้วางใจข้าจริงหรือ?

เกรงว่าคงจะไม่ ใช่หรือไม่?