บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1176

ไป๋ชิงชางสูดหายใจเข้าลึก ความสงสัยฉายแววในดวงตาของเขา เพราะเขาไม่รู้ว่าจะนิยามความสุขตามมุมมองของเขาอย่างไรดี!

หากเขาอยู่ในตำแหน่งสูงก็ควรจะมีความสุขมาก แต่ไป๋ชิงชางกลับไม่ค่อยรู้สึกเช่นนั้นเลย

ไม่ใช่ว่าไม่พอใจ แต่แค่รู้สึกเหนื่อยเกินไป

แม้ว่าหลังจากทำสิ่งต่าง ๆ ได้ประสบความสำเร็จจะทำให้เขามีความสุขมากก็ตาม

แต่เขายังคงไม่สามารถตอบคำถามของหวังหยวนได้ และเขายังเข้าใจสิ่งที่หวังหยวนต้องการสื่อได้อีกด้วย!

“ท่านตอบไม่ได้หรือ? ความสุขนั้นยากที่จะนิยามจริง ๆ อย่างน้อยสำหรับข้า ข้าคิดว่าความสุขควรจะเป็นความรู้สึกสุขใจอย่างแท้จริง”

“ความสุขคืออะไร? มีอาหารให้กินเพียงพอ มีเสื้อผ้าเพียงพอ ไม่ถูกคุกคาม ไม่ถูกคนอื่นข่มขู่ มีเวลาทำสิ่งที่อยากทำ มีเพื่อนสนิทมิตรสหายมากมาย สิ่งเหล่านี้แหละ... ที่ข้าคิดว่ามันคือความสุข”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ ไป๋ชิงชางก็ถอนหายใจ

ความสุขเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะมีได้!

โลกที่หวังหยวนพูดถึงนั้นเปรียบเสมือนสวรรค์!

พูดตามตรงคือแม้แต่ตอนนี้ เขาก็ยังไม่กล้าพูดเลยว่าเขาสามารถทำให้แผ่นดินเป็นเช่นนั้นได้!

“พี่หวัง เรื่องนี้มันยากเกินไปจริง ๆ…”

ไป๋ชิงชางยิ้มฝืดเฝื่อนก่อนพูด แต่หวังหยวนก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “นี่คือสถานการณ์ในหมู่บ้านต้าหวังตอนนี้ ท่านคิดว่าพวกเขาจะได้อะไรจากการได้เป็นขุนนางระดับสูง และได้รับเงินเดือนมากมาย?”

“เรื่องรบกวนใจหรือเปล่า? หรือว่าตำแหน่งที่น่าเคารพนับถือ?”

“แน่นอนว่าบางคนอาจเต็มใจเป็นเช่นนั้น แต่ข้าเชื่อว่าหลายคนไม่เต็มใจที่จะเป็น”

“ถ้ามีสถานที่ที่ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้า ท่านมีเวลาว่างเพราะทำงานน้อยมากทุกวัน มีเพื่อนฝูงล้อมรอบกาย ไม่ต้องกังวลกับสิ่งต่าง ๆ มากมาย สามารถเพลิดเพลินไปกับฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาว และมีความสุขไปกับผลผลิตจากการทำการเกษตร ข้าคิดว่า... ใครจะอยากออกไปจากสถานที่เช่นนี้บ้าง?”

“กล่าวอีกอย่างได้ว่าเหตุใดคนจำนวนมากถึงต้องการมีชื่อเสียง ก็เพราะพวกเขาจะได้มีชีวิตที่เจริญรุ่งเรืองและไม่ต้องถูกคนอื่นรังแก”

“แน่นอนว่ายังมีบางคนที่มีความทะเยอทะยาน ซึ่งก็มีคนประเภทนั้นอยู่ในหมู่บ้านต้าหวังด้วย แต่ด้วยสถานการณ์ที่สงบนี้ก็ยังมีคนคอยช่วยแบ่งเบาแบกภาระให้เสมอ และชีวิตของพวกเขาก็ยังคงสุขสบายมาก”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ ไป๋ชิงชางก็จมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด!

“พี่หวัง ข้ารู้ว่าท่านหมายความว่าอย่างไร...”

“แต่ว่า... ท่านไม่คิดจะพิจารณาสักหน่อยเลยหรือ?”