บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1175

ไป๋ชิงชางไม่ได้พูดเพื่อประจบประแจง!

พูดตามตรงคือห้องเครื่องของที่นี่ไม่สามารถทำอาหารที่มีรสชาติเช่นนั้นได้!

หวังหยวนยิ้มโดยไม่เอ่ยคำใดอีก เขารู้ว่าที่ไป๋ชิงชางมหาเขาในวันนี้เพราะมีเรื่องจะพูดกับเขาแน่นอน จึงรออยู่ที่นี่

ทั้งสองพูดคุยกันขณะรับประทานอาหาร พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวต่าง ๆ มากมาย แต่ก็เป็นการพูดอ้อมค้อมและเห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างที่อยากจะพูดจริง ๆ แต่ก็ยังไม่พูดออกมา

เมื่อหวังหยวนเห็นเขาทำเช่นนี้ก็ทำอะไรไม่ค่อยถูก แต่เขาเห็นได้ว่าไป๋ชิงชางไม่รู้ว่าจะพูดกับตนอย่างไรจริง ๆ!

แต่ไป๋ชิงชางไม่อาจทนอ้อมค้อมได้อีกต่อไป เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนมองหน้าหวังหยวนแล้วพูดว่า “หวังหยวน วันนี้ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกท่าน”

เมื่อหวังหยวนได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้า

“ท่านพูดมาได้เลย ข้าจะฟัง”

หวังหยวนวางชามและตะเกียบลงแล้วมองไป๋ชิงชางด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

ไป๋ชิงชางคิดอยู่นาน และในที่สุดก็รวบรวมความกล้าพูดออกมาว่า “หวังหยวน ท่านเคยคิดอยากรับใช้อาณาจักรต้าเป่ยบ้างหรือไม่?”

หวังหยวนส่ายหน้าทันทีโดยไม่ลังเล

“ข้าไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย”

ไป๋ชิงชางฟังแล้วก็ไม่แปลกใจเลย เขารู้ว่าหวังหยวนจะต้องตอบเช่นนี้อย่างแน่นอน!

“หวังหยวน ท่านโปรดฟังข้าก่อน ข้าได้คุยกับพ่อของข้าแล้ว และอยากให้ท่านเป็นมหาองครักษ์ของอาณาจักรต้าเป่ย ท่านจะได้เป็นถึงหนึ่งในสามขุนนางชั้นสูงสุด ซึ่งกล่าวได้ว่าอยู่ใต้คนเดียว แต่อยู่เหนือคนนับหมื่น!”

“ถึงตอนนั้นอาณาจักรต้าเป่ยจะให้การคุ้มครองทั้งตัวท่านเองและหมู่บ้านต้าหวัง แม้แต่ทุกคนในหมู่บ้านต้าหวังก็จะได้รับสิทธิพิเศษในการเลื่อนตำแหน่งด้วย!”

“นี่คือความจริงใจของพวกข้า หวังหยวน โปรดอย่าตั้งคำถามกับความจริงใจของข้าเลย! ข้าอยากให้ท่านเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรต้าเป่ยจริง ๆ!”

“หมู่บ้านต้าหวังของท่านจะแข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรต้าเป่ยด้วย!”

ประเด็นนี้ฟังดูล่อตาล่อใจมาก!

แต่หวังหยวนเคยได้ยินข้อเสนอเช่นนี้มามากกว่าหนึ่งครั้งแล้ว!