บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1187

เมื่อคิดได้ดังนั้น สีหน้าของเซิ่งตงฉยงก็เปลี่ยนไปทันที!

“ถอย... ถอยทัพด่วน!”

สีหน้าของเซิ่งตงฉยงเปลี่ยนไปอย่างมาก จากเย่อหยิ่งกลับกลายเป็นตื่นตระหนก!

แต่ไป๋ชิงชางกล่าวว่า “เซิ่งตงฉยง มันสายเกินไปแล้ว ข้าจะบอกให้ว่าตอนนี้พวกหวังหยวนคงได้เริ่มโจมตีอาณาจักรต้าอันของเจ้าแล้ว!”

“และเจ้าก็ยกทัพหนีไปไม่ได้เช่นกัน เพราะกองทัพของอากู่ต๋ากำลังเดินทางมาที่นี่!”

“เมื่อกองทัพที่แข็งแกร่งสองแสนนายรวมตัวกัน นั่นคือเวลาที่ตระกูลเซิ่งของเจ้าต้องล่มสลาย!”

หลังจากที่ไป๋ชิงชางพูดจบ สีหน้าของเซิ่งตงฉยงก็กลายเป็นโกรธจัด!

“สารเลว! เมืองหวงบังอาจทรยศ!”

เซิ่งตงฉยงแทบจะบ้าคลั่งแล้ว!

เขาไม่เคยคาดหวังเลยว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นนี้!

“ในแง่ของมิตรภาพ พวกเจ้ากับเมืองหวง จะเปรียบเทียบกับเมืองหวงและหวังหยวนได้อย่างไร?”

“ยิ่งกว่านั้น คือหากเมืองหวงร่วมมือกับเจ้าเพื่อเอาชนะข้าและหวังหยวนก็ยากมาก แล้วเหตุใดพวกเขาถึงจะยืนกรานช่วยเจ้าล่ะ?”

“เซิ่งตงฉยง เจ้ากำลังขุดหลุมฝังตัวเอง!”

ไป๋ชิงชางยกยิ้มแล้วพูดด้วยสายตาเย็นชา!

กองทหารหนึ่งแสนนายของเขาขัดขวางการล่าถอยของกองทหารหนึ่งแสนนายของเซิ่งตงฉยงทันที!

สงครามกำลังจะปะทุ!

ในเวลาเดียวกัน เซิ่งฟางสี่กำลังนั่งอยู่ในห้องตำราเพื่อรอฟังผลการต่อสู้

แต่เขาไม่รู้ว่าในขณะนี้กองทหารสองหมื่นนายของถังหม่างและหวังหานซานได้เข้าสู่ชายแดนต้าอันแล้ว!

ซึ่งตลอดทางนั้นราบรื่นมาก!

แม้ว่าจะมีทหารคอยขัดขวางบ้าง แต่ก็จะถูกระเบิด หรือถูกตัดศีรษะอย่างง่ายดาย!

อาวุธที่หวังหยวนสร้างขึ้นนั้นเหมือนกับดาบราชวงศ์ถังที่มีความคมกริบและแข็งแกร่งมาก สามารถทำลายอาวุธอื่น ๆ ได้เพียงแค่สัมผัส!

และชุดเกราะของพวกเขาไม่เพียงแต่แข็งแกร่งมากเท่านั้น แต่ยังมีน้ำหนักเบามากอีกด้วย อีกฝ่ายจึงเทียบไม่ได้เลย!

ดังนั้นคนสองหมื่นคนของพวกเขาจึงถือว่าล้นหลามแล้ว!

“อีกทั้ง... กองกำลังหนึ่งแสนนายของพี่ใหญ่กำลังต่อสู้กับกองกำลังหนึ่งแสนนายของไป๋ชิงชาง และกองกำลังอีกแปดหมื่นนายของอากู่ต๋าก็กำลังเดินทางไปสมทบด้วยขอรับ!”

“ตระ... ตระกูลเซิ่งของพวกเรากำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว!”

หลังจากที่เซิ่งตงหยวนพูดคำเหล่านี้ สีหน้าของเซิ่งฟางซีก็เปลี่ยนไปทันที!

“อะไรนะ!”

เขาตกใจมากจนวางสาส์นกราบทูลลง แล้วทรุดตัวลงนั่งบนพื้น!

“ว่าอย่างไรนะ!”

“ตระกูลไป๋และหวังหยวนร่วมมือกับเมืองหวงจริง ๆ!”

“บัดซบ! บัดซบ! นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!”

เซิ่งฟางสี่ตื่นตระหนกสุดขีด แต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว!

“ท่านพ่อ เราควรทำอย่างไรดี พวกเขาจะบุกเข้ามาเร็ว ๆ นี้แล้ว เราควรทำอย่างไรดีขอรับ?”

เซิ่งตงหยวนเกือบจะร้องไห้!