บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1188

เมื่อได้ฟังเช่นนั้น.ใบหน้าของเซิ่งฟางสี่ก็บ่งบอกถึงความหวาดกลัว!

หลังจากคิดอยู่นานก็ยังไม่เอ่ยคำใดออกมา!

“ถอย! ตอนนี้ต้องรวบรวมกองกำลังทุกนายที่มีเพื่อหนีจากแคว้นกู่! ใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้เพื่อช่วยเหลือพี่ชายของเจ้า!”

“นี่เป็นทางเดียวที่จะรอด!”

เซิ่งฟางสี่ไม่มีเวลาที่จะเสียใจ!

เซิ่งตงหยวนตกตะลึง.แต่เขาก็รู้ด้วยว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาวิกฤติ เขาจึงรีบไปรวบรวมกำลังคนโดยไม่รีรอ!

ในไม่ช้าทหารม้าสองหมื่นนายก็มารวมตัวกัน จากนั้นเซิ่งฟางสี่และครอบครัวของเขาก็ละทิ้งอาณาจักรต้าอันไว้เบื้องหลัง!

เขารู้ดีว่าถ้าพวกเขายังคงยึดมั่น ก็จะไม่สามารถยึดไว้ได้อยู่ดี วิธีเดียวที่พวกเขาทำได้คือต้องหลบหนี แล้วค่อยหาโอกาสเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ในอนาคต!

ไม่เช่นนั้นจะต้องตายอย่างแน่นอน!

การทำเช่นนี้เท่านั้นจึงจะทำให้มีโอกาสกลับมายิ่งใหญ่ได้!

ส่วนอีกด้านหนึ่ง ไป๋ชิงชางและเซิ่งตงฉยงกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด และอากู่ต๋าก็มาถึงแล้ว!

ทหารม้าหนึ่งแสนแปดหมื่นนาย ต่อทหารม้าหนึ่งแสนนาย!

แม้ว่าเซิ่งตงฉยงจะเก่งกาจมาก แต่ก็ยังไม่อาจต้านทานได้!

ขณะที่พวกเขากำลังรบราฆ่าฟันกันอยู่ข้างนอก หวังหยวนกำลังนั่งจิบชากับเกาเล่ออยู่ในลานบ้าน พลางอุ้มผิงเอ๋อร์ไว้ในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกผ่อนคลายมาก

“พี่หยวน ข้าเพิ่งได้ข่าวมาว่าเซิ่งฟางสี่และกองกำลังทั้งหมดของเขาได้ละทิ้งอาณาจักรไปแล้ว!”

เกาเล่อนำข้อมูลจากรายงานลับมาเล่าทีละเรื่อง!

หวังหยวนได้ฟังเช่นนั้นก็ยกยิ้มและอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เซิ่งฟางสี่คนนี้ช่างเป็นวีรบุรุษเสียเหลือเกิน!”

“มาถึงจุดนี้แล้วเขายังคงคิดถึงความเป็นไปได้ที่จะกลับมาอีก!”

“หากเป็นคนอื่นที่ประสบกับความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ถึงเพียงนี้ ก็เกรงว่าคงเจ็บปวดใจจนเจียนตาย!”