บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1191

นอกจากนี้ยังมีแคว้นกู่ด้วย!

ซึ่งมันคือค่ายฐานของตระกูลเซิ่ง!

ในขณะนี้ไป๋ชิงชางกลับไปยังเมืองหลวง หลังจากทิ้งกองทัพไว้ข้างหลัง

เพื่อรายงานสถานการณ์การต่อสู้ว่าสูญเสียทหารสองหมื่นนาย!

แต่เซิ่งตงฉยงไม่ได้ตายในการต่อสู้ เพราะหนีรอดไปได้!

ซ้ำยังหลบหนีไปทางต้าเย่ด้วย!

“หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ ตระกูลเซิ่งจะไม่มีโอกาสกลับมาอีก!”

“แต่... พวกเขาจะไปเข้าร่วมฝ่ายต้าเย่ เรื่องนี้... มันช่าง... น่าปวดหัวเสียจริง!”

ใบหน้าของไป๋เจิ้นถังเคร่งเครียดมาก!

ไป๋ชิงชางได้ฟังเช่นนั้นก็สูดหายใจเข้า ทันใดนั้นก็เกิดความคิดแปลก ๆ ขึ้นในใจ

“ท่านพ่อ ท่านคิดว่า… หวังหยวนจงใจจัดการทุกอย่างให้เป็นเช่นนี้หรือเปล่าขอรับ?”

ทันทีที่ได้ยินประโยคดังกล่าว ไป๋เจิ้นถังและไป๋เฟยเฟยก็ตกตะลึง!

โดยเฉพาะไป๋เจิ้นถัง!

เขาพึมพำกับตัวเองว่า “หากหวังหยวนคาดการณ์มานานแล้ว... เช่นนั้นการคำนวณของเขาก็... โหดเหี้ยมเกินไป!!”

เขาตกตะลึง สีหน้าบ่งบอกชัดว่าทำอะไรไม่ถูก!

“หวังหยวนต้องจงใจเก็บเซิ่งตงฉยงไว้ให้กับต้าเย่ เพื่อทำให้ต้าเย่เป็นฝ่ายที่เราต้องกลัวที่สุด!”

“ดังนั้น... เขาจะปลอดภัยอย่างแน่นอน...”

ไป๋ชิงชางพูดด้วยสีหน้าตกตะลึงไม่แพ้กัน!

ไป๋เจิ้นถังถอนหายใจและเริ่มเสียใจอีกครั้ง

แน่นอนว่าความเสียใจนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วคราวเท่านั้น!

เพราะหวังหยวนนั้นชาญฉลาดเกินไป! เก่งมากเกินไป!

แม้ว่าหวังหยวนจะภักดีต่อตระกูลไป๋ แต่เขาก็ยังกังวล!

หลังจากได้ฟังเช่นนั้น ไป๋ชิงชางก็พยักหน้า

“ได้ขอรับท่านพ่อ เช่นนั้นข้าจะส่งสองคนนั้นไปหาหวังหยวนขอรับ!”

...

ในขณะนี้ เซิ่งตงฉยง เซิ่งฟางสี่ และกองทหารสี่หมื่นนายกำลังหลบหนีสุดชีวิต โดยมีจุดมุ่งหมายคือต้าเย่

ทหารม้าสี่หมื่นนายนั้นค่อนข้างเยอะ พวกเขาจึงสามารถยึดครองเมืองหนึ่งได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามเลย!

ในขณะนี้ที่จวนของเจ้าเมือง เซิ่งตงฉยง เซิ่งฟางสี่ และลูกชายของอีกสองคนมีสีหน้าเศร้าหมองอย่างยิ่ง!

พวกเขาพยายามมามากมาย แต่กลับต้องจบลงเช่นนี้ แน่นอนว่าพวกเขาต้องเจ็บปวดอย่างมาก!

“ท่านพ่อ พวกเราพ่ายแพ้แล้ว เป็นความผิดของข้าเอง...”

เซิ่งตงฉยงถอนหายใจก่อนกล่าว

เซิ่งฟางสี่ได้ฟังเช่นนั้นก็ไม่ได้ตำหนิเขาเลย เพียงแค่พูดว่า “พวกเราใจร้อนเกินไป พ่อจะไม่โทษเจ้าเรื่องนี้ เพราะมันเป็นความผิดของพ่อเอง”