บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1190

เมื่อเกาเล่อได้ฟังเช่นนั้นก็ยิ่งประทับใจมากขึ้น!

แม้ว่าเขาจะรู้มานานแล้วว่าหวังหยวนเป็นอัจฉริยะ และพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อเดินตามรอยของหวังหยวน

แต่สำหรับเรื่องนี้ตอนนี้ เขายังคงคิดน้อยกว่าหวังหยวนมาก!

การเคลื่อนไหวครั้งนี้น่าทึ่งมาก!

ไม่เพียงแต่ทำลายตระกูลเซิ่งได้เท่านั้น แต่ยังทิ้งภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นกับตระกูลไป๋ไว้ด้วย!

พวกเขาได้ครอบครองหนึ่งดินแดน และคลี่คลายปัญหาเรื่องตระกูลเซิ่งได้ แต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ!

เพราะอาณาจักรต้าอันไปรวมกับต้าเย่!

จึงกลายเป็นเสี้ยนหนามใหม่ของพวกเขา!

ทันใดนั้นนกพิราบสื่อสารก็มาส่งจดหมาย หลังจากที่เกาเล่ออ่านแล้วก็ยิ้ม

“พี่หยวน เป็นไปอย่างที่ท่านบอกจริง ๆ สงครามจบลงแล้ว แต่เซิ่งฟางสี่ยกทัพหนึ่งแสนสองหมื่นนายมาช่วยเซิ่งตงฉยง สุดท้ายมีเพียงสี่หมื่นคนเท่านั้นที่หลบหนีไปได้!”

“โดยเขตแดนที่พวกเขาหนีไปนั้นย่อมเป็นต้าเย่!”

“เมื่อเป็นเช่นนี้เมืองหวงจึงล่าถอยทันที และไป๋ชิงชางก็ไม่กล้าไล่ตามเขาอีกต่อไป!”

“พวกเขาต่างสูญเสียทหารม้าไปฝ่ายละสองหมื่น!”

หลังจากที่เกาเล่อพูดจบ หวังหยวนก็หัวเราะ ดูเหมือนว่าอากู่ต๋าจะฉลาดมากเช่นกัน!

ด้วยวิธีนี้จะทำให้พวกเขาสามารถยึดครองดินแดนได้ง่ายกว่า!

“มันจบลงแล้ว... ออกคำสั่งให้คนของเราไปขับไล่สมาชิกตระกูลไป๋ทั้งหมดในเมืองหลิงออกไป”

หวังหยวนสั่งการทันที เมื่อเกาเล่อได้ฟังเช่นนั้นก็อึ้งไปครู่หนึ่ง

“เหตุใดไม่รอให้พวกเขาถอนกำลังกลับก่อนล่ะ?”

เพราะทุกคนรู้มาตลอดว่าเมืองหลิงต้องเป็นดินแดนของพวกเขา

แต่เกาเล่อคิดว่าหวังหยวนจะรอให้ตระกูลไป๋ถอนกำลังไปก่อน!

“ข้าไม่ต้องการรออีกต่อไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น คือพวกเขาจะยอมถอนกำลังทหารออกไปด้วยความเต็มใจหรือไม่?”

“สู้เราลงมือจัดการเองเลยไม่ดีกว่าหรือ!”