บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1193

ก็ไม่อาจต้านทานได้ตลอดอยู่ดี!

เมื่ออู๋หลิงได้ฟังเช่นนั้นจึงกล่าวว่า “ฮองเฮา เราควรพิจารณาเรื่องนี้อย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ?”

เขาถามเช่นนี้ก็เพื่อสอบถามไป๋เหยียนเฟยว่าจะเก็บพวกเขาไว้หรือกำจัดทิ้ง!

นอกจากนี้แล้วก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีก!

ไป๋เหยียนเฟยยกยิ้มแล้วกล่าวว่า “ตระกูลเซิ่งจะเจรจากับเรา บางทีจดหมายของพวกเขาอาจจะมาถึงแล้ว!”

ทันทีที่ไป๋เหยียนเฟยพูดจบก็มีนางกำนัลมาที่หน้าประตู

“ฮองเฮา มีจดหมายลับเพคะ”

ไป๋หลิงได้ฟังเช่นนั้นจึงรีบไปหยิบจดหมายมาส่งให้ไป๋เหยียนเฟย!

ไป๋เหยียนเฟยอ่านแล้วก็หัวเราะขึ้นมา

“ดูสิ ตระกูลเซิ่งเลือกที่จะเข้าร่วมกับเรา”

อู๋หลิงฟังแล้วจึงกล่าวว่า “ตระกูลเซิ่งมีความทะเยอทะยานมาโดยตลอด หากเราเก็บพวกเขาไว้ข้างกายจะเหมือนกับการเลี้ยงเสือไว้ข้างกายหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

ไป๋เหยียนเฟยพยักหน้า “หากเป็นยามปกติ ข้าย่อมต้องสังหารตระกูลเซิ่งให้สิ้น!”

“แต่ในสถานการณ์เช่นนี้เราไม่อาจตัดพวกตระกูลเซิ่งทิ้งไปได้!”

“หากไม่มีพวกตระกูลเซิ่งคอยต่อสู้กับฝ่ายเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วจะเกิดสถานการณ์แบ่งแยกแตกออกเป็นสามอาณาจักรได้อย่างไร!”

“แต่ว่า... ไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวร ตระกูลเซิ่งรู้ดีว่าไม่สามารถแย่งชิงแผ่นดินได้แล้วจึงต้องการเพียงความรุ่งเรืองและความมั่งคั่ง!”

“และตระกูลไป๋ไม่สามารถให้ความรุ่งเรืองและความมั่งคั่งแก่พวกเขาได้ แต่เราสามารถให้ได้!”

“ที่พวกเขาเลือกที่จะเข้าร่วมกับเรานั้นเป็นหนทางเดียวที่จะมีชีวิตอยู่ นอกจากนี้แล้วก็ไม่มีหนทางอื่นอีก!”

เมื่อไป๋เหยียนเฟยพูดจบ อู๋หลิงก็พยักหน้า

“ดังนั้น ฮองเฮา ท่านต้องการ... ใช้ประโยชน์จากพวกเขาหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ไป๋เหยียนเฟยพยักหน้าโดยไม่ปิดบัง

“เหตุใดจึงจะไม่ทำเช่นนั้นเล่า? ตระกูลไป๋ครอบครองสี่ดินแดนในเวลานี้ มีทั้งทหารที่เก่งกล้ามากประสบการณ์ อาณาเขตอันกว้างใหญ่และราษฎรมากมาย หากเราไม่สามารถเพิ่มพูนความแข็งแกร่งของตัวเองได้ เราก็จะต้องถูกกลืนกิน!”

“ยิ่งไปกว่านั้นคือการควบคุมตระกูลเซิ่งก็เป็นเรื่องง่าย เจ้ายังจำวิธีที่ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับเคยใช้รับมือกับเจ้าได้หรือไม่?”

หลังจากที่ไป๋เหยียนเฟยพูดจบ อู๋หลิงก็เข้าใจ

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น เซิ่งฟางสี่เดินทางไปยังเมืองหลวงของต้าเย่อย่างเป็นความลับ!

ขณะเดียวกันหวังหยวนก็ได้รับข่าวว่าจีหย่งและเสียนกุ้ยเฟยปรากฏตัวในเมืองหลิง!

“พี่หยวน เหตุใดตระกูลไป๋จึงส่งพวกเขามาที่เมืองหลิงของเรา?”

เกาเล่อถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เพราะตระกูลไป๋ไม่รู้จะจัดการกับพวกเขาอย่างไร จะฆ่าก็ไม่ดี จะไม่ฆ่าก็ไม่ดี ดังนั้น... จึงโยนมาที่เมืองหลิงของเรา”

“แต่ถึงแม้พวกเขาจะไม่ส่งมา ข้าก็ตั้งใจจะแอบพาพวกเขามาที่เมืองหลิงของเราอยู่แล้ว”

เกาเล่อได้ฟังดังนั้นก็ตกใจเล็กน้อยและอยากรู้อยากเห็นกว่าเดิม

“พี่หยวน ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดถึงเป็นเช่นนั้น?”

หวังหยวนหัวเราะแล้วพูดว่า “ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ก็แค่เพราะว่า...”

“เมื่อหลายปีก่อนจีหย่งเรียกข้าว่าอาจารย์อยู่หลายวัน...”

“ข้าไม่ต้องการให้เขาต้องทนทุกข์ในดินแดนของตระกูลไป๋”