บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1194

หวังหยวนยังคงรู้สึกดีกับจีหย่งมาก

เพราะเมื่อหลายปีก่อนในดินแดนต้าเย่ จีหย่งเป็นคนที่เป็นมิตรกับเขามากที่สุด!

เขาฉลาดมาก ฉลาดเสียจนน่าทึ่ง!

เด็กอายุเพียงสิบขวบแต่มีสติปัญญาชาญฉลาดเช่นนี้ น่าเสียดายที่ฮ่องเต้ซิงหลงถูกตระกูลเซิ่งวางยาพิษไปเสียก่อน ไม่เช่นนั้นจีหย่งอาจจะกลายเป็นฮ่องเต้ผู้เฉลียวฉลาดได้!

“เตรียมบ้านไว้สักหลังแล้วพาพวกเขามาที่นี่”

“ข้าอยากเจอพวกเขาด้วยตัวเอง”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ เกาเล่อก็รีบไปจัดการ

ในเวลานี้จีหย่ง เสียนกุ้ยเฟยและเหล่าข้ารับใช้อีกสองสามคนล้วนรู้สึกกังวล

“ลูกเอ๋ย... พวก... พวกเรามาถึงเขตแดนของหวังหยวนแล้ว พวกเขาจะไม่ฆ่าเราใช่หรือไม่?”

เสียนกุ้ยเฟยถามจีหย่งด้วยความกังวล

จีหย่งส่ายหน้า “ท่านอาจารย์เป็นคนใจดีที่สุดที่ข้าเคยพบในโลกนี้ขอรับ”

“เขา... ใจดีหรือ?”

เสียนกุ้ยเฟยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าคำสองคำนี้มาได้อย่างไร!

จีหย่งพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“อืม อืม ไม่ต้องกังวลหรอกขอรับ เสด็จแม่ ท่านอาจารย์จะไม่ทำร้ายเรา”

“หากอยู่ในเมืองหลิง พวกเราอาจจะได้มีชีวิตที่สงบสุขอย่างแท้จริงและอยู่ห่างไกลจากการแก่งแย่งชิงดี...”

เมื่อจีหย่งพูดจบ เสียนกุ้ยเฟยก็เสียใจมาก

“ฮึ่ม! ลุงของเจ้าสมควรตาย! กักขังพวกเราไว้ให้อยู่แต่ในบ้าน แม้จะดูแลพวกเราอย่างดี แต่แผ่นดินนี้... เจ้าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยเลยแม้แต่น้อย”

เสียนกุ้ยเฟยรู้สึกเสียใจมาก เสียใจว่าเหตุใดเมื่อก่อนตนจึงเชื่อฟังคำพูดของพี่ชาย!

หากนางไม่เชื่อฟัง ฮ่องเต้ซิงหลงก็คงไม่ตาย!

และหากฮ่องเต้ซิงหลงไม่ตาย แผ่นดินนี้ก็อาจจะตกเป็นของลูกชายของนาง!

แม้ว่าจะไม่ใช่ของลูกชายของนาง!

แต่พวกนางก็จะไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้!

“เสด็จแม่ ปีนี้เกิดเรื่องราวมากมายขึ้น ท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือขอรับ?”

จู่ๆ จีหย่งก็พูดขึ้นมา เสียนกุ้ยเฟยได้ฟังแล้วก็ตกใจเล็กน้อย

“ศิษย์จีหย่งขอกราบท่านอาจารย์”

หวังหยวนหัวเราะแล้วรีบช่วยพยุงเขาขึ้นมา

“องค์ชายใหญ่ ไม่ต้องมากพิธี”

เมื่อจีหย่งได้ฟังเช่นนั้นก็รีบส่ายหน้า

“ท่านอาจารย์อย่าเรียกข้าว่าองค์ชายใหญ่อีกเลย ท่านเรียกข้าว่าหย่งเอ๋อร์เถิดขอรับ แผ่นดินนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับข้า”

ดวงตาของจีหย่งใสแจ๋ว เขาพูดเช่นนี้โดยไม่มีทีท่าลังเลเลย เป็นการพูดออกมาอย่างจริงใจมาก!

หวังหยวนยกยิ้มแล้วลูบหัวเขา

“เจ้าฉลาดยิ่งนัก สามารถเข้าใจหลายเรื่องได้ดี ข้าภูมิใจนัก”

จีหย่งเป็นเด็กที่ฉลาดที่สุดที่เขาเคยเจอ คำพูดประโยคนี้ของเขาฟังดูฉลาดกว่าใครอีกหลายคนมาก!

เขาละทิ้งหนทางสู่บัลลังก์อันสูง หยิบขึ้นมาได้ก็รู้จักวางลงได้ ถือว่ามีความคิดดีมาก

“ขอบเจ้าสำหรับคำชมขอรับท่านอาจารย์”

จีหย่งก็คลี่ยิ้มกว้างเช่นกัน