บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1195

“เชิญนั่งก่อนเถิด เสียนกุ้ยเฟย”

หวังหยวนมองไปที่เสียนกุ้ยเฟยแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม

“หลังจากนี้ท่านหวังอย่าได้เรียกข้าว่าเสียนกุ้ยเฟยอีกเลย เรียกข้าว่า... พี่หญิงจือเถอะ”

ลูกชายของนางไม่คิดจะต่อสู้แย่งชิงแผ่นดินอีกต่อไป แล้วตำแหน่งเสียนกุ้ยเฟยของนางจะมีประโยชน์อะไร?

“ฮ่า ฮ่า ได้เลย ขอเลี้ยงฉลองเนื่องในโอกาสมาถึงของพวกเจ้า”

หวังหยวนให้พวกเขานั่งลง จากนั้นทั้งสามก็เริ่มกินข้าวร่วมกัน

ทั้งสองเพิ่งเคยกินของอร่อยเช่นนี้เป็นครั้งแรกจึงต่างก็ประหลาดใจมาก มื้อนี้เป็นมื้อที่เอร็ดอร่อยและมีความสุข

“หย่งเอ๋อร์ ข้ามอบบ้านหลังนี้ให้เจ้าแล้ว ต่อไปนี้เจ้าจะมีที่อยู่แล้ว ว่าแต่เจ้ามีแผนอะไรบ้าง?”

หวังหยวนถามขึ้น เมื่อจีหย่งได้ฟังเช่นนั้นก็ตอบด้วยรอยยิ้ม

“เมื่อก่อนไม่มีแต่ตอนนี้มีแล้วขอรับ”

หวังหยวนฟังแล้วก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วเริ่มอยากรู้

“แผนอะไร?”

จีหย่งตอบตามตรงว่า “ข้าอยากติดตามท่านอาจารย์... เพื่อเรียนรู้การทำธุรกิจขอรับ!”

แน่นอนว่าเขาต้องมีหนทางเพื่อความอยู่รอด!

เขาฉลาดถึงเพียงนี้ย่อมสามารถทำธุรกิจได้!

หวังหยวนหัวเราะ “เจ้าเด็กน้อยเอ๋ย เจ้าช่างฉลาดยิ่งนัก ดี ถ้าเป็นเช่นนั้นอาจารย์ก็ตกลง”

แม้ว่าจะเป็นเรื่องค่อนข้างน่าอับอายที่องค์ชายใหญ่จะมาติดตามหวังหยวนเพื่อทำธุรกิจในเวลานี้ แต่โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน มันคือสัจธรรม!

จีหย่งรู้ว่าตัวเองต้องการอะไรและรู้ว่าตัวเองจะไม่ได้ครอบครองอะไร!

แทนที่จะจ่อมจมอยู่กับจอกทองว่างเปล่าคู่แสงจันทร์ สู้มาทำสิ่งที่เป็นจริงเป็นจังจะดีเสียกว่า!

อย่างน้อยที่นี่เขาก็ยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้ด้วยการติดตามหวังหยวนไปทำธุรกิจ

...

ในขณะที่หวังหยวนและจีหย่งกำลังปรึกษากันเรื่องการทำธุรกิจ เซิ่งฟางสี่ก็ถูกพาเข้าไปในวังหลวง!

มาอยู่ต่อหน้าไป๋เหยียนเฟย!

เซิ่งฟางสี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วคุกเข่าลงบนพื้นในทันที

“ถวายบังคมฮองเฮา”