บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1201

อู๋หลิงก้าวเข้ามาพร้อมราชโองการในมือ

“เซิ่งตงฉยง รับราชโองการ!”

อู๋หลิงกล่าวกับเซิ่งตงฉยงทันที

เซิ่งตงฉยงเหลือบมองอู๋หลิงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก แม้ว่าเขาจะปลอบใจตัวเองมากมายเพียงใด แต่เมื่อได้เห็นเหตุการณ์นี้ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจนัก!

“ว่าอย่างไร เซิ่งตงฉยง เจ้าคิดจะยืนรับพระราชโองการหรืออย่างไร?”

อู๋หลิงเหลือบมองเซิ่งตงฉยงอย่างเย็นชา เขาเข้าใจดีว่าเซิ่งตงฉยงคิดอย่างไร!

ชายผู้นี้เปรียบเสมือนเทพสงครามของตระกูลเซิ่งผู้ที่หวังจะพิชิตโลกในอนาคต!

แต่บัดนี้กาลเวลาทำให้ทุกสิ่งเปลี่ยนไปแล้ว!

เมื่อเซิ่งตงฉยงได้ฟังดังนั้นก็ยกยิ้ม

“ไม่บังอาจ เพียงแต่ตกใจเท่านั้น!”

“กระหม่อมรับราชโองการ!”

เมื่อเซิ่งตงฉยงกล่าวจบก็คุกเข่าลง!

แต่การคุกเข่าครั้งนี้ ศีรษะของเขาก้มต่ำแต่ใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึก!

“เซิ่งตงฉยง ข้าจะไม่พูดมาก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะเป็นขุนพลประจำชายแดน ส่วนหยางเซ่อจะเป็นแม่ทัพ ต่อไปนี้การจัดการเมืองชายแดนจะขึ้นอยู่กับหยางเซ่อ”

อู๋หลิงกล่าวจบก็ส่งราชโองการให้เขา จากนั้นจึงไปนั่งบนที่นั่งประธาน

เซิ่งตงฉยงรับราชโองการมาถือไว้โดยไม่เอ่ยคำใด

“เซิ่งตงฉยง บิดาของเจ้าในเมืองหลวงยังคงสบายดี ฮองเฮาให้ความสำคัญกับเขามาก ดังนั้น... เจ้าควรจะรู้ว่าควรทำอย่างไร”

อู๋หลิงเหลือบมองเซิ่งตงฉยง หลังจากเซิ่งตงฉยงได้ฟังแล้วก็ยกยิ้ม

“อู๋หลิง เราไม่ได้เจอกันมานานแล้ว ขอดื่มด้วยกันสักจอกได้หรือไม่?”

อู๋หลิงได้ฟังเช่นนั้นจึงมองหน้าเซิ่งตงฉยง จากนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมา

“ได้สิ!”

ในไม่ช้าอู๋หลิงและเซิ่งตงฉยงก็ได้นั่งร่ำสุรากันในห้องภายในจวนเจ้าเมือง โดยมีกับแกล้มจานเล็ก ๆ และสุราสองไหวางไว้ด้านข้าง