บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1201

อู๋หลิงก้าวเข้ามาพร้อมราชโองการในมือ

“เซิ่งตงฉยง รับราชโองการ!”

อู๋หลิงกล่าวกับเซิ่งตงฉยงทันที

เซิ่งตงฉยงเหลือบมองอู๋หลิงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก แม้ว่าเขาจะปลอบใจตัวเองมากมายเพียงใด แต่เมื่อได้เห็นเหตุการณ์นี้ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจนัก!

“ว่าอย่างไร เซิ่งตงฉยง เจ้าคิดจะยืนรับพระราชโองการหรืออย่างไร?”

อู๋หลิงเหลือบมองเซิ่งตงฉยงอย่างเย็นชา เขาเข้าใจดีว่าเซิ่งตงฉยงคิดอย่างไร!

ชายผู้นี้เปรียบเสมือนเทพสงครามของตระกูลเซิ่งผู้ที่หวังจะพิชิตโลกในอนาคต!

แต่บัดนี้กาลเวลาทำให้ทุกสิ่งเปลี่ยนไปแล้ว!

เมื่อเซิ่งตงฉยงได้ฟังดังนั้นก็ยกยิ้ม

“ไม่บังอาจ เพียงแต่ตกใจเท่านั้น!”

“กระหม่อมรับราชโองการ!”

เมื่อเซิ่งตงฉยงกล่าวจบก็คุกเข่าลง!

แต่การคุกเข่าครั้งนี้ ศีรษะของเขาก้มต่ำแต่ใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึก!

“เซิ่งตงฉยง ข้าจะไม่พูดมาก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะเป็นขุนพลประจำชายแดน ส่วนหยางเซ่อจะเป็นแม่ทัพ ต่อไปนี้การจัดการเมืองชายแดนจะขึ้นอยู่กับหยางเซ่อ”

อู๋หลิงกล่าวจบก็ส่งราชโองการให้เขา จากนั้นจึงไปนั่งบนที่นั่งประธาน

เซิ่งตงฉยงรับราชโองการมาถือไว้โดยไม่เอ่ยคำใด

“เซิ่งตงฉยง บิดาของเจ้าในเมืองหลวงยังคงสบายดี ฮองเฮาให้ความสำคัญกับเขามาก ดังนั้น... เจ้าควรจะรู้ว่าควรทำอย่างไร”

อู๋หลิงเหลือบมองเซิ่งตงฉยง หลังจากเซิ่งตงฉยงได้ฟังแล้วก็ยกยิ้ม

“อู๋หลิง เราไม่ได้เจอกันมานานแล้ว ขอดื่มด้วยกันสักจอกได้หรือไม่?”

อู๋หลิงได้ฟังเช่นนั้นจึงมองหน้าเซิ่งตงฉยง จากนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมา

“ได้สิ!”

ในไม่ช้าอู๋หลิงและเซิ่งตงฉยงก็ได้นั่งร่ำสุรากันในห้องภายในจวนเจ้าเมือง โดยมีกับแกล้มจานเล็ก ๆ และสุราสองไหวางไว้ด้านข้าง

สำหรับเรื่องนี้เขาเสียใจมากเกินบรรยาย!

“หวังหยวนหรือ? เจ้าพ่ายแพ้ให้เขาก็ไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย!”

อู๋หลิงยิ้มออกมา ความสามารถของเสนาธิการทหารนั้นไม่มีใครในแผ่นดินที่ไม่รู้ แม้ว่าเซิ่งตงฉยงจะถือว่าเป็นวีรบุรุษในยุคนี้ แต่ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหวังหยวนอยู่ดี!

“เอาเถิด เรื่องนี้ผ่านไปแล้ว อู๋หลิง ข้ารู้ว่าเจ้ามาที่นี่เพื่ออะไร ประการแรกเพื่อข่มขวัญและประการที่สองก็คือพยายามทำให้ข้าจงรักภักดีอย่างสุดหัวใจ!”

“วางใจเถิด การตัดสินใจของบิดาข้าถูกต้อง แม้ว่าใจข้าจะไม่เต็มใจ แต่ข้าก็จะไม่ขัดคำสั่งของบิดาข้าหรอก!”

“แต่ข้าอยากจะบอกว่าหากมีสักวันหนึ่งที่ต้องเผชิญหน้ากับหวังหยวน ข้าจะฆ่าเขาด้วยมือของข้าเอง!”

ความเคียดแค้นชิงชังของเซิ่งตงฉยงที่มีต่อหวังหยวนนั้นฝังรากลึก!

แค้นยิ่งกว่าเมืองหวงเสียอีก! หากไม่ใช่เพราะหวังหยวน ตระกูลไป๋คงเป็นของตระกูลเซิ่งไปนานแล้ว!

เมื่ออู๋หลิงได้ฟังดังนั้นก็เพียงแค่ยกยิ้มแล้วพูดว่า “เซิ่งตงฉยง หากเจ้าต้องการจัดการกับหวังหยวน ข้าก็ไม่สนใจ แต่หากมีสักวันหนึ่งที่ต้องเผชิญหน้ากับหวังหยวนจริง เจ้าก็ยังไม่คู่ควรที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาอย่างแน่นอน!”

“ฟังคำแนะนำของข้า เลิกล้มความคิดนี้เสียเถิด ยิ่งไปกว่านั้นคือหวังหยวนจะไม่มีวันต่อสู้เพื่อแย่งชิงแผ่นดิน!”

“ฝ่ายที่เจ้าต้องจัดการคือตระกูลไป๋!”