บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1204

ทุกคนที่กำลังยืนอยู่ณ ที่นี้กำลังมองหวังหยวนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น!

แม้ว่าดินแดนเดียวจะไม่กว้างใหญ่นัก แต่ก็ดีที่ตั้งแต่นี้ไปจะเป็นแผ่นดินของพวกเขาเอง!

หวังหยวนมองทุกคนแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“เราได้ครอบครองเมืองหลิงอย่างสมบูรณ์แล้ว ตั้งแต่นี้ไปเราไม่ต้องสนใจใครหน้าไหนอีกต่อไปแล้ว”

“แน่นอนว่า... ย่อมไม่มีใครกล้าดูถูกเราอยู่แล้ว”

หวังหยวนพูดประโยคแรกจบก็แสดงให้เห็นถึงทัศนคติของเขาอย่างชัดเจน!

เป็นอิสระ!

มีอิสรภาพ!

ทุกคนรอบกายต่างก็ระงับความตื่นเต้นของตัวเองไว้จึงไม่ได้พูดอะไร เพราะรู้ว่าหวังหยวนยังมีอะไรจะพูดอีก!

“ครั้งหนึ่งข้าไม่เคยคิดที่จะครอบครองแผ่นดินแม้แต่แห่งเดียว แต่มีคำกล่าวที่ว่าเสือยิ่งแข็งแกร่ง เขี้ยวก็ยิ่งแหลมคม หลายคนจึงกังวลและหวาดกลัวพวกเรา!”

“แม้ว่าพวกเราจะเป็นเสือที่เชื่องแต่ก็ยังมีบางคนที่หวาดกลัวอยู่!”

“ดังนั้นแทนที่จะปล่อยให้พวกเขาลงมือจัดการเรา เราก็ควรเป็นเสือดุร้ายที่ครอบครองดินแดนสักแห่งหนึ่ง แม้ว่าจะไม่กว้างใหญ่นักแต่ก็เพียงพอให้พวกเราอยู่รอด!”

“เพียงแต่ว่าดินแดนของเรานั้นค่อนข้างแห้งแล้ง!”

“และในเวลานี้ สิ่งแรกที่เราต้องทำคือพัฒนาด้านการค้าอย่างเต็มที่!”

หวังหยวนพูดตามตรงว่านี่คือสิ่งแรกที่เขาต้องทำ!

เมืองหลิงไม่อุดมสมบูรณ์ แต่ก็ดีที่ในช่วงสองปีที่ผ่านมามีการพัฒนาที่ค่อนข้างดี!

แต่ทรัพยากรจำนวนมากก็ไม่ได้อยู่ในเมืองหลิง!

อย่างเช่นเหมืองเกลือ เหมืองเหล็กหรือแม้แต่เหมืองถ่านหิน!

ก็ล้วนไม่มีทั้งสิ้น!

แต่ก็ไม่สำคัญ!

เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ขึ้นอยู่กับฟ้าดิน!

สิ่งที่หวังหยวนต้องการทำคือสร้างศูนย์การค้าขนาดใหญ่!

ซึ่งศูนย์การค้าแห่งนี้จะทำให้ต้าเย่ ต้าเป่ย เมืองหวงและแม้แต่หมานอี๋ต้องการอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!

ด้วยวิธีนี้เมืองหลิงของพวกเขาจึงจะอุดมสมบูรณ์!

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะมีการจัดตั้งศูนย์การค้าเมืองหลิง!”