บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1207

สำหรับอาหารบางอย่าง ไป๋ชิงชางเคยกินหม้อไฟและปิ้งย่างมาก่อนจึงไม่แปลกใจอะไร

แต่สำหรับเครื่องเทศปรุงรสสำเร็จรูปสำหรับหม้อไฟนั้นแปลกใหม่มาก เมื่อรู้ว่าสิ่งนี้ใช้เป็นเครื่องเทศปรุงรสสำเร็จรูปสำหรับหม้อไฟได้ เขาก็เกิดความคิดที่จะรับซื้อไปขาย!

นอกจากเครื่องเทศปรุงรสสำเร็จรูปสำหรับหม้อไฟแล้วยังมีเค้กอีกด้วย!

เมื่อพวกเขาได้ลองชิมก็ต้องตะลึง!

มีขนมอบเนื้อนุ่มขนาดนี้ด้วย!

ครีมที่อยู่ด้านบนนั้นละลายในปากได้อย่างง่ายดาย!

ลูกชิ้นหลากหลายชนิดทั้งลูกชิ้นเนื้อ ลูกชิ้นปลา ลูกชิ้นไก่ก็อร่อยจนเขาตะลึง!

นอกจากอาหารเหล่านี้แล้ว หวังหยวนยังพาพวกเขาไปดูจักรยาน รถเข็นและของใช้อีกมากมาย พร้อมสาธิตวิธีใช้ให้ดูด้วยตัวเอง!

“จักรยานคันนี้ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาอาหารเหมือนม้า แม้ว่าจะช้าแต่ก็สามารถเดินทางได้หลายร้อยลี้ต่อวัน ช่วยย่นระยะเวลาในการเดินทางของผู้คนได้มาก!”

หวังหยวนสาธิตให้ดูด้วยตัวเอง เมื่อเห็นหวังหยวนขี่จักรยานด้วยความเร็วสูง ไป๋ชิงชางก็ยิ่งประหลาดใจ

แม้ว่าการขี่จักรยานเป็นสิ่งที่ต้องใช้เวลาในการเรียนรู้ แต่ไป๋ชิงชางเป็นผู้ฝึกยุทธ์อยู่แล้ว เขาจึงเรียนรู้ได้ภายในครึ่งชั่วยาม!

เขาจึงตกใจมาก!

“นี่... สิ่งนี้วิเศษมาก!”

เขาแทบไม่เชื่อว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่หวังหยวนสร้างขึ้น!

และรถเข็นก็ช่วยให้ขนของได้สะดวกและประหยัดแรงงานมากกว่าการยกของเองด้วย!

ประสิทธิภาพสูงขึ้นมาก!

และหวังหยวนยังนำรองเท้าหนังที่ผลิตขึ้นมาออกมาให้ดูด้วย รองเท้าคู่นี้แข็งแรงมากและสวมใส่สบายมาก!

และกระเป๋าหนังนี้ก็สะดวกในการพกพาเมื่อออกเดินทาง!

ส่วนเสื้อหนัง...

สวมใส่แล้วก็ดูหล่อเหลายิ่งนัก!

แต่เสื้อหนังตัวนี้ยังสามารถกันน้ำและคราบสิ่งสกปรกได้ด้วย ทำให้เขาต้องตกตะลึง!

เมื่อได้เห็นสินค้ามากมายเหล่านี้ ซึ่งล้วนแต่เป็นสิ่งที่หวังหยวนสร้างขึ้น ไป๋ชิงชางก็ยิ่งทึ่งและนับถือเขามากขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นด้วย!

“พี่ไป๋ ข้าสร้างสินค้าเหล่านี้ขึ้นมาเองทั้งหมด หากอาณาจักรต้าเป่ยของพวกท่านต้องการ พวกข้าก็สามารถขายให้ได้!”