บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1207

สำหรับอาหารบางอย่าง ไป๋ชิงชางเคยกินหม้อไฟและปิ้งย่างมาก่อนจึงไม่แปลกใจอะไร

แต่สำหรับเครื่องเทศปรุงรสสำเร็จรูปสำหรับหม้อไฟนั้นแปลกใหม่มาก เมื่อรู้ว่าสิ่งนี้ใช้เป็นเครื่องเทศปรุงรสสำเร็จรูปสำหรับหม้อไฟได้ เขาก็เกิดความคิดที่จะรับซื้อไปขาย!

นอกจากเครื่องเทศปรุงรสสำเร็จรูปสำหรับหม้อไฟแล้วยังมีเค้กอีกด้วย!

เมื่อพวกเขาได้ลองชิมก็ต้องตะลึง!

มีขนมอบเนื้อนุ่มขนาดนี้ด้วย!

ครีมที่อยู่ด้านบนนั้นละลายในปากได้อย่างง่ายดาย!

ลูกชิ้นหลากหลายชนิดทั้งลูกชิ้นเนื้อ ลูกชิ้นปลา ลูกชิ้นไก่ก็อร่อยจนเขาตะลึง!

นอกจากอาหารเหล่านี้แล้ว หวังหยวนยังพาพวกเขาไปดูจักรยาน รถเข็นและของใช้อีกมากมาย พร้อมสาธิตวิธีใช้ให้ดูด้วยตัวเอง!

“จักรยานคันนี้ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาอาหารเหมือนม้า แม้ว่าจะช้าแต่ก็สามารถเดินทางได้หลายร้อยลี้ต่อวัน ช่วยย่นระยะเวลาในการเดินทางของผู้คนได้มาก!”

หวังหยวนสาธิตให้ดูด้วยตัวเอง เมื่อเห็นหวังหยวนขี่จักรยานด้วยความเร็วสูง ไป๋ชิงชางก็ยิ่งประหลาดใจ

แม้ว่าการขี่จักรยานเป็นสิ่งที่ต้องใช้เวลาในการเรียนรู้ แต่ไป๋ชิงชางเป็นผู้ฝึกยุทธ์อยู่แล้ว เขาจึงเรียนรู้ได้ภายในครึ่งชั่วยาม!

เขาจึงตกใจมาก!

“นี่... สิ่งนี้วิเศษมาก!”

เขาแทบไม่เชื่อว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่หวังหยวนสร้างขึ้น!

และรถเข็นก็ช่วยให้ขนของได้สะดวกและประหยัดแรงงานมากกว่าการยกของเองด้วย!

ประสิทธิภาพสูงขึ้นมาก!

และหวังหยวนยังนำรองเท้าหนังที่ผลิตขึ้นมาออกมาให้ดูด้วย รองเท้าคู่นี้แข็งแรงมากและสวมใส่สบายมาก!

และกระเป๋าหนังนี้ก็สะดวกในการพกพาเมื่อออกเดินทาง!

ส่วนเสื้อหนัง...

สวมใส่แล้วก็ดูหล่อเหลายิ่งนัก!

แต่เสื้อหนังตัวนี้ยังสามารถกันน้ำและคราบสิ่งสกปรกได้ด้วย ทำให้เขาต้องตกตะลึง!

เมื่อได้เห็นสินค้ามากมายเหล่านี้ ซึ่งล้วนแต่เป็นสิ่งที่หวังหยวนสร้างขึ้น ไป๋ชิงชางก็ยิ่งทึ่งและนับถือเขามากขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นด้วย!

“พี่ไป๋ ข้าสร้างสินค้าเหล่านี้ขึ้นมาเองทั้งหมด หากอาณาจักรต้าเป่ยของพวกท่านต้องการ พวกข้าก็สามารถขายให้ได้!”

“พี่ไป๋ คำพูดเช่นนี้เป็นเรื่องตลก ผู้ใดไม่เห็นแก่ตัว ผู้นั้นสวรรค์จะลงทัณฑ์ นี่เป็นเรื่องปกติ ข้าไม่เคยโกรธเลย”

หวังหยวนพูดตามตรง ซึ่งเป็นความจริง!

เขาไม่ใช่คนยึดติดกับแนวคิดโบราณ!

ย่อมเข้าใจความกังวลของไป๋เจิ้นถัง เขาจึงไม่โกรธ!

“แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็เป็นเพื่อนกัน ท่านทำเพื่อพวกข้ามามากมาย พวกเราจึง... เสียใจจริง ๆ”

ไป๋ชิงชางก็พูดอย่างจริงใจมากเช่นกัน

“พี่ไป๋ เราเป็นเพื่อนกัน เรื่องนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไป ดังนั้นอย่ากังวลเลย ข้าไม่ได้เก็บมาใส่ใจหรอก”

หวังหยวนยกยิ้มแล้วตบไหล่เขา

“ฮ่าๆ เช่นนั้นก็ดีแล้ว พี่หวัง ท่านรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในต้าเย่แล้วหรือยัง?”

ขณะนี้ไป๋ชิงชางก็พูดขึ้นอีกครั้ง หวังหยวนฟังแล้วก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“ก็ไม่เลว แต่ดูเหมือนว่าบิดาของท่านจะไม่ค่อยพอใจเรื่องนี้มากนัก”