บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1214

หลังจากที่นักพรตเฒ่าชุดเขียวพูดจบก็ส่ายหน้าถอนหายใจ!

เขาเชื่อมั่นในศาสตร์การดูโหงวเฮ้งของตนเองจนคิดว่าทั่วทั้งแผ่นดินก็ไม่มีผู้ใดเทียบเทียมเขาได้!

แต่ตอนนี้กลับล้มเหลวลงตรงหน้าหวังหยวนนี้ เมื่อต้องเผชิญกับความล้มเหลวอย่างหมดท่า เขาก็รู้สึกสิ้นหวังอย่างมาก

“คุณชายไม่ต้องกังวล ถึงแม้ว่าข้าจะมั่นใจในความสามารถของตนเอง และสามารถมองเห็นเหตุการณ์ใหญ่ของแผ่นดินและโชคชะตาของผู้คนได้ แต่... วันนี้ข้าก็ยังต้องอับอายเสียแล้ว...”

เขาพูดด้วยความสิ้นหวัง แต่ในใจของหวังหยวนดั่งมีพายุโหมกระหน่ำ!

สิ่งที่อีกฝ่ายพูดนั้นถูกต้องอย่างแน่นอน!

เพราะตัวเขาเองมาเกิดใหม่ในโลกนี้ได้เพียงสามปีเท่านั้น!

พูดให้ชัดเจนก็คือเมื่อสามปีก่อนหวังหยวนได้ตายไปแล้ว!

ส่วนตัวเขาเองได้ข้ามภพมาเกิดใหม่!

เรื่องนี้เป็นความลับที่เขาไม่เคยเอ่ยถึงมาก่อน!

นี่คือความลับของเขาเอง!

แต่นักพรตเฒ่านี้กลับทำนายได้ถูกต้องแม่นยำ!

หวังหยวนตกใจมาก โลกนี้มีผู้วิเศษเช่นนี้จริงหรือ?

และเขายังได้พบในระหว่างที่กำลังเดินเล่นอยู่เนี่ยนะ?

ไม่สิ!

วิธีการและการกระทำของนักพรตเฒ่าผู้นี้ไม่เหมือนคนปกติ!

หรือว่าบนโลกนี้จะมีผู้วิเศษเหนือธรรมชาติเช่นเดียวกับนักพรตผู้นี้อีกมากมาย!

หวังหยวนรู้สึกตื่นเต้นมากแต่ก็ยังคงพูดว่า “ท่านผู้เฒ่าไม่ต้องดูถูกตัวเองหรอก คำทำนายโชคชะตานั้นแปรปรวนไม่แน่นอนอยู่แล้ว จะไปทำนายอย่างมั่นใจได้อย่างไร?”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวฟังแล้วก็หัวเราะ

“พูดจามีเหตุผล เหตุใดจึงต้องยึดติดด้วย?”

“แต่ถึงแม้ข้าจะมองไม่เห็นโชคชะตาของท่าน แต่ข้าก็สามารถทำนายได้อย่างหนึ่ง!”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวมองหวังหยวนแล้วพูดอย่างจริงจัง

“เอ๊ะ? โปรดช่วยชี้แนะด้วย”

“หากท่านผู้เฒ่าเต็มใจไป ข้าก็ยินดี”

หวังหยวนไม่ได้คิดมาก หลังจากรับประทานอาหารมื้อนี้เสร็จก็พานักพรตเฒ่าผู้นี้ไปยังหมู่บ้านต้าหวัง

นักพรตเฒ่าชุดเขียวหลับสนิทอยู่ในรถม้า ต้าหู่อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “พี่หยวน นักพรตเฒ่าผู้นี้เป็นผู้วิเศษจริงหรือ?”

หวังหยวนพยักหน้า “จำไว้ว่าอย่าประมาทเลินเล่อ นักพรตเฒ่าผู้นี้เป็นผู้วิเศษที่แท้จริง ต้องดูแลให้ดี ไม่อาจละเลยได้”

สำหรับนักพรตเฒ่าชุดเขียวนั้น หวังหยวนไม่ได้จงใจประจบประแจงแต่รู้สึกว่าเขาไม่ธรรมดาจริง ๆ

ต้าหู่ได้ฟังดังนั้นก็พยักหน้า

เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้านต้าหวังแล้วได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ นักพรตเฒ่าชุดเขียวก็หรี่ตาพลางรู้สึกประหลาดใจมาก!

ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ล้วนทำให้เขารู้สึกแปลกใจและค่อนข้างตกตะลึง!

หวังหยวนให้ต้าหู่จัดที่พักให้เขาและไม่ได้เอ่ยคำใดอีก

เช้าวันรุ่งขึ้นหวังหยวนตื่นแต่เช้า ส่วนนักพรตเฒ่ายังคงหลับสนิท จนกระทั่งตะวันโด่งฟ้าแล้วจึงตื่นขึ้นมา

หวังหยวนบอกให้คนนำอาหารมาให้ นักพรตเฒ่าก็กินราวกับว่าอดข้าวมาเป็นเวลานาน