บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1215

หวังหยวนรู้สึกประหลาดใจมากเพราะเมื่อวานเขาก็กินไปเยอะแล้ว

หลังจากกินข้าวเสร็จ นักพรตเฒ่าก็อยากจะออกไปเดินเล่น หวังหยวนจึงเป็นผู้นำทางและเล่าเรื่องราวต่าง ๆ มากมายเกี่ยวกับหมู่บ้านต้าหวังให้เขาฟัง

เมื่อเห็นว่าชาวบ้านทุกคนมีความสุข และเห็นหวังหยวนปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนกับคนในครอบครัวของตนเองก็ยิ่งรู้สึกตื้นตันใจมากยิ่งขึ้น!

“หากทั้งโลกเป็นเช่นเดียวกับหมู่บ้านต้าหวังนี้ก็คงจะดีไม่น้อย...”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวยิ้มกว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม

หวังหยวนเพียงแค่ยิ้มตอบโดยไม่ได้ใส่ใจนัก แต่เขาไม่เห็นว่านัยน์ตาของนักพรตเฒ่าชุดเขียวฉายแววประหลาดขึ้นมาแวบหนึ่ง!

แววตานั้นราวกับได้ตัดสินใจบางอย่างแล้ว!

ไม่นานนักหลังจากเดินเยี่ยมชมเสร็จแล้ว ในที่สุดก็มาถึงสนามฝึกซ้อม

ที่นี่เป็นสถานที่ที่ต้าหู่ เอ้อหู่และคนอื่น ๆ ฝึกฝนวิทยายุทธ์ มีเด็กในหมู่บ้านหลายคนมาเรียนที่นี่เพื่อเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่ง

แน่นอนว่าผู้ที่มีพรสวรรค์ก็จะได้รับการฝึกฝนเป็นพิเศษ!

“วิทยายุทธ์ของอู๋มู่ไม่ธรรมดาจริง ๆ เพราะดัดแปลงมาจากวิทยายุทธ์ของลัทธิเต๋า ถึงแม้จะค่อนข้างหยาบและเรียบง่ายไปบ้างแต่ก็ไม่เลว”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวเห็นการฝึกซ้อมแล้วก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

หวังหยวนรู้สึกอยากรู้จึงถามว่า “ท่านผู้เฒ่าก็มีความรู้เรื่องวิทยายุทธ์เช่นกันหรือ?”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวฟังแล้วก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

“ย่อมเป็นเช่นนั้น วิทยายุทธ์คือวิถีแห่งนักรบซึ่งเป็นความรู้มากมาย!”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวพูดขณะดวงตาฉายแววลึกลับ

ต้าหู่และเอ้อหู่ก็ได้ยินคำพูดของนักพรตเฒ่าผู้นี้จากระยะไกล ต้าหู่ไม่ได้พูดอะไร แต่เอ้อหู่กลับหัวเราะ

“ท่านนักพรต ฟังจากคำพูดของท่านแสดงว่าท่านเองก็มีศิลปะการป้องกันตัวด้วยเช่นกันใช่หรือไม่?”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

“ของข้าไม่เรียกว่าศิลปะการป้องกันตัวหรอก แต่เป็นวิทยายุทธ์ที่แท้จริง สิ่งที่พวกเจ้ามีนั้นเป็นเพียงศิลปะการป้องกันตัวเท่านั้น เพราะหากเดินผิดทางก็เรียกได้เพียงแค่ว่าเป็นศิลปะการป้องกันตัว”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวพูดออกมาตามตรง ซึ่งคำพูดนี้ฟังดูค่อนข้างอวดดีจริง ๆ!

เพราะคำพูดของเขาสื่อว่าวิทยายุทธ์ของต้าหู่และเอ้อหู่ก็เป็นได้เพียงศิลปะการป้องกันตัวเท่านั้น ส่วนตัวเขาเองต่างหากที่ถือว่าเป็นปรมาจารย์ด้านวิทยายุทธ์!

ศิลปะการป้องกันตัวและวิทยายุทธ์ดูเหมือนจะเหมือนกัน!